TOP! Echt helemaal Top!

Dat hoor ik niet vaak op de vraag ‘Hoe gaat het met je?’. Tijdens één van de wandelingen met de honden kwam ik in het Amsterdamse Bos een oude vriendin van mijn ouders tegen en zonder enige aarzeling kwam deze reactie. Heerlijk nieuws want ook deze vriendin heeft zich wel eens anders gevoeld. Maar vandaag vertelde ze vol enthousiasme dat ze haar droom eindelijk werkelijkheid zag worden: een eigen bedrijf. Ze is inmiddels 63 jaar en ze was dolblij dat het er nu dan eindelijk van kwam! De komende jaren zou ze zich nog volop in gaan zetten, maar daarna zou ze een superviserende rol krijgen. In één adem vertelde ze over haar jarenlang lobbyen, de zoektocht naar betrouwbare mensen, het harde werken en de lastige gesprekken met belanghebbenden. Nu was het haar gelukt! Daarna stond ze me verwachtingsvol en dolgelukkig aan te kijken. Wat werd ik blij van dit enthousiasme!

Ik denk dat een droom vaak begint met een plan en vaak sneuvelt het plan al voordat deze helemaal is afgemaakt en daarmee verdwijnt de droom. En succes komt helaas niet vanzelf aanwaaien. Zo’n droom wordt pas werkelijkheid als je deze duidelijk en in elk detail voor ogen hebt en dat je vervolgens je focus daarop houdt. Niet alleen zo’n droom en focus is voldoende, maar vooral de committent om de praktische stappen te zetten je doel te bereiken. Deze dame was erin geslaagd!

Ik realiseer me maar weer eens dat het hebben van een droom voor iederéén is weggelegd, maar dat niet iedereen er zo bewust mee bezig is of dat niet iedereen zo’n specifieke, tastbare en meetbare droom heeft. Niet iedereen realiseert zijn droom, maar velen zijn onderweg: vallen, opstaan, nog maar eens proberen, je droom een beetje bijstellen of zelfs door omstandigheden of zonder omstandigheden een hele nieuwe droom zoeken. Volgens mij hoort het er allemaal bij. Mijn boekenkast staat vol met boeken om ‘succesvol’ te worden. Dr. Wayne Dyer, Deepak Chopra en Stephen R. Covey leiden mij regelmatig mee in Het Grote Plan en ik heb al menig Aha-zit-dat-zo-momentje meegemaakt.

Is het hebben van een meetbare droom nu echt iets waar we naar op zoek zijn? Moeten we echt zichtbaar succesvol zijn voordat we tevreden zijn? En hoe ver gaan we om succesvol te zijn? Ten koste van wat? En wat is succesvol eigenlijk?

Voor iedereen zal de definitie verschillen of in elk geval de persoonlijke beleving. Ik denk wel dat we het er allemaal over eens zijn dat Steve Jobs op vele gebieden en ook nog zichtbaar succesvol was, maar omdat het overgrote deel van de wereldbevolking geen plek op dat podium heeft, vraag ik me af: maakt dat ons zoekers minder succesvol? Minder belangrijk? Minder waard? Nou mooi niet dus!

Voor mijn gevoel is het ‘succes’ bij de een gewoon zichtbaarder dan bij de ander. Een leraar die erin slaagt een ongeïnteresseerd kind te enthousiasmeren, is voor mij succesvol. Een gezin, dat lief en leed met elkaar deelt, is succesvol. Een mediator, die erin slaagt twee partijen naast elkaar te krijgen in plaats van tegenover elkaar, is succesvol. Een buurvrouw, die een luisterend oor biedt, is succesvol. De bakker of de groenteman, die hun waren met zorg aanbieden, zijn succesvol.  Een bedrijf waarbij alle medewerkers zich gehoord en betrokken voelen, is succesvol. De dochter, die jarenlang haar zieke moeder verzorgt, is succesvol. De patient die door alle pijn heen doorzet in de soms uitzichtloze revalidatie, is succesvol. De zus, die de wind onder mijn vleugels blaast, is succesvol.

De gemeenschappelijke noemer hierin is aandacht. En deze aandacht is wellicht voor de buitenwereld niet zo belangrijk, maar het zorgt er wel voor dat er een glimlach op je gezicht verschijnt, waardoor je blij bent met een klein gebaar, waardoor je je verbonden voelt en waardoor je je kunt verheugen in het succes van een ander.

Eigenlijk gaat het dan toch best TOP met velen van ons?!

Snert wéér?

Wat een snertweer..wat een snertregen..wat een snertzooi! Op tv zag ik laatst dat de Snertdiscussie over Zwarte Piet en Gekleurde Piet alweer leidde tot veel commotie, omdat dit weer wel of geen discriminatie zou zijn. Deze Sinterklaas zou daar wel raad mee weten: Hup, met de roe en in de zak naar Spanje! Nazenden is ook nog mogelijk! (of is dit nu eigenlijk ook discriminatie??)

Ook één van onze pubers maakte zich in zijn gedicht een beetje druk over de oprechtheid van de Goede Sint:

'Even tussendoor, gewoon omdat het kan hoor..
Vind jij Sint ook niet een beetje pedofiel?
Sint zit altijd met kleine kindjes op schoot, dat is toch een beetje iel…'

Maar wat mij betreft is de gedachte achter dit feest nog steeds even mooi en ondanks de commerciële gekte eromheen, waarin trouwens ieder een keuze heeft, is en blijft dit feest een samenzijn van gezinnen, vrienden, familie. Een dolle avond thuis vol fantasie, geloof, aandacht, een grap en een grol en in ons geval komt daar ook nog eens een bijna onfatsoenlijke hoeveelheid SNERT aan te pas.

Een toepasselijke maaltijd: alléén smaakt zo’n spliterwt naar helemaal niks, maar als je daar de goede ingrediënten bij doet, zout met aandacht, pepert met vrolijkheid, aanlengt met wat liefde en opwarmt met geduld, dan is dit niet wéér Snert maar Snertlekker!

Heb jij ook last van een SOA?

Niet schrikken, want dit is niet wat je denkt..Mijn kinderen overvallen mij altijd met de meest bijzondere uitspraken, die ik al jaren verzamel in een klein schriftje. Gelukkig is dit schriftje nog niet helemaal vol, want ik mag regelmatig toch nog een nieuw woord of gekke zin toevoegen aan mijn verzameling: Op de vraag of we dit jaar naar Sail Amsterdam zouden gaan, keek er ééntje wel heel erg op zijn neus…die dacht namelijk dat we gezellig met z’n allen naar Amsterdam gingen voor: De Uitverkoop. Zo was mijn jongste laatst op zoek naar de noodINgang en wilde mijn zoon een heuse kibbelingtas. Woorden blijven bijzondere dingen..

Enige tijd geleden hoorde ik dat een leraar op school een ingeleverd werkstuk behoorlijk KUT had bevonden. In mijn onschuld reageerde ik verontwaardigd en wilde al bijna de school bellen, maar geruststellend werd mij meegedeeld dat dit gewoonweg Kwalitatief Uitermate Teleurstellend betekende. Dat ik dáár nu niet op was gekomen??

Afgelopen week verzuchtte één van de jongens dat hij echt serieus last had van een SOA. Onze lepels kletterden op de borden, monden vielen open en het werd even stil. Maar hij doelde slechts op zijn Facebook-activiteiten: een Studie Ontwijkende Activiteit. Tenslotte was hij daar per dag toch wel zo’n anderhalf uur mee bezig…en met hem natuurlijk velen.

Daaraan koppel ik meteen maar even de vraag of deze media nu met recht Sociale Media wordt genoemd of mag je het soms ook kwalificeren als A-Sociale Media? Laatst zat ik op een bankje op Schiphol te wachten en tegenover mij zaten twee jonge meiden, jaar of 17, met allebei een laptop op schoot en een telefoon in de hand. Al snel voegden nog drie jongens van dezelfde leeftijd zich bij de meisjes..óók gewapend met telefoon en de bijbehorende oordoppen. Af en toe wijst de één de ander wat aan op zijn/haar scherm en soms worden de telefoons naast elkaar gehouden. De communicatie gaat uitsluitend via het beeldscherm, soms kan er nog een stomp in het middenrif vanaf om even de aandacht te krijgen, maar daar blijft het dan ook bij. Dit is dus wat men noemt: sociale media! Hier zit de toekomst..Bij elkaar? Met elkaar? Zonder elkaar?

Meest opmerkelijke bericht afgelopen week was nog wel dat zelfs een bruid tijdens de huwelijksplechtigheid de telefoon tussen haar boezem uitviste en nog een een berichtje las. Ahum...wat is daarop uw antwoord?

We mogen er allemaal aan mee doen, maar laten we ons beschermen tegen deze niet alleen Studie, maar soms ook Sociaal Ontwijkende Activiteit en elkaar vaker gewoon even vasthouden?

Die pet past ons allemaal?? deel 1

Dat was toch wel weer de Understatement of the Day tijdens de herhalingscursus bedrijfshulpverlening.

Om acht uur in de ochtend was het aantreden geblazen en met een groep van  15 mannen en vrouwen zaten we allemaal een beetje onwennig en nog wat slaperig op onze stoeltjes, terwijl de instructeur opgewekt, voor mijn gevoel op dit tijdstip een beetje veel tè opgewekt, het dagprogramma uitlegde. Zo begon onze ‘herhalingscursus brandjes blussen’. Een beetje oneerbiedig gezegd, bleek al snel, want de instructeur maakte ons al snel duidelijk dat het een heel serieuze aangelegenheid was.

De mouwen werden opgestroopt en we hezen ons in de BHV-pakken, compleet met laarzen en helm. We zien er in ieder geval indrukwekkend en serieus uit. In kleine groepjes moesten we de zgn. deurprocedure uitvoeren en met diverse brandblussers branden blussen. Ook al zaten er toch wel ervaren BHV-ers tussen, de blunders waren niet van de lucht. Vooral toen één van cursisten de waterslang ter hand pakte en controleerde of er druk op stond….Ja, die stond erop! Ze was alleen vergeten dat ze de slang gericht hield op de instructeur en zijn lieftallige assistente, die beiden de volle laag kregen. Hilariteit alom natuurlijk! En dat je kennelijk niet leert van andermans fouten, bleek al snel toen een andere cursist dit nogmaals dunnetjes overdeed en voordat we het wisten, stonden we allemaal als verzopen katjes te druipen in onze speciale laarzen. Zo'n slang kan best een eigen leven leiden.

Na de noodzakelijke afdroogpauze kregen we praktijkoefeningen in de scenarioruimte om onze daadkracht en optreden in een gevaarlijke situatie te toetsen. De inmiddels zenuwachtig geworden cursisten, overigens variërend van beveiliger tot griffier, kregen allemaal een rol toebedeeld: slachtoffer, BHV-er, coördinator, observator! Rollen die we allemaal met verve uitvoerden (een aantal van ons zou geen gek figuur slaan op het toneel). Dat deze simulatie o zo belangrijk is, bleek wel weer uit het feit dat er – ondanks dat we allemaal wisten dat het een oefening was – toch chaos en paniek uitbrak. De instructeur moest herhaaldelijk ingrijpen omdat we onszelf één voor één in gevaar brachten tijdens onze blus- of reddingsacties omdat de adrenaline gewoonweg door ons lichaam gierde. Dat er zelfs een heel team sneuvelde in ons spel, waaronder notabene de BHV-ers zelf, sloeg toch wel in als een bom! Een beetje lacherig en beschaamd luisterden we naar de evaluatie, waarin niets en niemand werd gespaard, en schoorvoetend moesten we de instructeur gelijk geven dat ‘een herhalingscursus brandjes blussen’ de lading niet bepaald dekt.

De instructeur sloot de ochtend af met de wijze woorden: De letters BHV staan voor

Blijf Heel Veilig.

Ik ga weg met de hoop dat ik nooit een brandje hoef te blussen en met een nòg dieper respect voor de echte Brandweermannen. Dat is geen helm, dat is geen pet, dat is Chapeau!

Lees hier deel 2

lees hier deel 3

Love, Love, Love

Iedereen lijdt aan dezelfde ziekte, ken je hem al? ‘Drukte’. Ik sta zelf vooraan in de rij: ik heb het zo idioot druk en het lijkt wel alsof alles steeds sneller voorbij gaat en dat er echt steeds minder uren in zo’n dag zitten. Het kan gewoon niet anders! Ik ben toch niet gek of zo? En als iedereen hier nu toch over klaagt, kunnen we dan ergens een officiële klacht indienen? Kunnen we een vakbond in het leven roepen en dan gaan staken? Kunnen we een medicijn krijgen voor deze aandoening, die we  ‘drukte’ noemen? Wie het weet, mag het zeggen! 

Een nog ander fenomeen: overal vervullen we een rol, de rol van vader, van moeder, van partner, van geliefde, van werknemer, van werkgever, van moeder, van kind en we kennen onze rollen allemaal even feilloos. We zijn continu op weg, gaan van cursus naar cursus, van opleiding naar opleiding. Een onafgebroken stappenplan om IETS te bereiken of IEMAND te worden. In elke situatie stappen we met het grootste gemak van de ene rol in de andere. We hebben het er maar druk mee en je zou er vermoeid van raken.
En zo stond ik laatst met een goede kennis te praten in de kroeg op een gewone vrijdagavond, na een razend drukke werkweek. Wat is het dan een cadeau als je in zo’n onverwacht gesprek opeens even ‘wakker’ wordt. Alsof de STOP knop wordt ingedrukt en we even stil werden. Praten zonder masker op, gewoon eerlijk en open praten over de onzekerheden, die we tenslotte allemaal hebben. Over de zoektocht, die ons soms zo eenzaam maakt en over de dingen die er echt toe doen. Zoals ons afvragen waar inspiratie nu eigenlijk vandaan komt? Over onze patronen die we steeds beter herkennen, maar nog niet kunnen ontwarren. Waarom we ons laten misleiden door onze ‘drukte’ en soms verstrikt raken in ons rollenspel. Waarom muziek een boodschap overbrengt? Waarom muziek zo belangrijk is? Hoe we kunnen ophouden met steeds maar iets bereiken en beginnen met gewoon maar eens ‘zijn’. En hoe we voor elkaar kunnen zorgen, zodat we niet verdwalen!

Wat een fijn gesprek met deze man! Het is bijna logisch dat hij zich tooit met de tekst van de Beatles, inspiratie recht vanuit zijn hart:
Love, love, love, love, love, love, love, love, love

There’s nothing you can do that can’t be done.
Nothing you can sing that can’t be sung.
Nothing you can say but you learn how to play the game
It’s easy

There’s nothing you can make that can’t be made.
No one you can save that can’t be saved.
Nothing you can do but you can learn how to be you
in time - It’s easy.

There’s nothing you can know that isn’t known
Nothing you can see that isn’t shown.
Nowhere you can be that isn’t where you’re meant to be
It’s easy.

MasterPeace

Mijn handen blijven even stil hangen boven het toetsenbord. In afwachting. 'Hoor ik het nu goed?' De klanken van ‘A brand new day’ zwellen aan en vullen langzaam maar zeker de straten van de Vijfhoek in Haarlem, waar ook mijn werk gevestigd zit. Dit nummer uit The Wiz heeft niet alleen magische klanken maar ook een inspirerende tekst, die we uit volle borst graag meezingen!

Everybody be glad
Because the sun is shining just for us
Everybody wake up
Into the morning into happiness
Hello world
It's like a different way of living now
And thank you world
We always knew that we'd be free somehow
In harmony
And show the world that we've got liberty

Goed om op deze 'just another day at the office' even wakker geschud te worden.

Ik zie dat achter de muziekwagen een stoet jonge mensen loopt met gekleurde balonnen in de hand. Nu is dit nummer opbeurend van zichzelf, maar de energie, die deze groep jonge mensen uitstraalt, werkt aanstekelijk. Ik gooi de ramen van mijn kantoor open en adem deze opwekkende energie in! Ik laat mijn werk even mijn werk en mijn werkgever even mijn werkgever en schiet snel mijn jas aan want ik wil niets missen van deze vrolijke optocht. Allemaal blije gezichten en bij navraag blijkt dat het leerlingen van het ECL zijn, die op het Nieuwe Kerksplein hun vredeswensen de lucht zullen laten ingaan.

Een prachtig initiatief van MasterPeace en het ECL met als doel De wereld een beetje beter maken! Daar ben je nooit jong genoeg voor en al helemaal nooit te oud! Ik ga vanavond mijn eigen vredeswens weer de kosmos in gooien!
Meer activiteiten zijn te volgen op www.peacemaster.nl of www.masterpeace.org.

Waar voor mijn geld

Nee, het is geen foto van de Melkweg of van de sterretjes die ik vanmiddag zag, toen ik mijn hoofd keihard stootte tegen de afzuigkap. Het zijn ook niet de lichtpuntjes in mijn leven of de door maar weinig mensen zichtbare Orb’s en ook geen slechte scene uit de film ET. Dit is gewoon een foto van het plafond in mijn floatcabine. Mijn wat? Mijn floatcabine.

Via zo’n veilingsite heeft mijn man twee bonnen gescoord voor een floatsessie. Volgens de folder de meest effectieve manier om stress te verminderen en totaal te ontspannen. Echt iets voor ons dus. We laten ons blij verrassen door de nieuwe bijna Amerikaans aandoende wellness salon bij ons in het ‘dorp’.  Een jonge gastvrouw op witte gympen, gekleed in een sportief kostuum, heet ons aller-charmantst welkom en we krijgen een stapel geplastificeerde A4’tjes in de hand gedrukt, waarop staat beschreven wat ons allemaal te wachten staat. De dame leidt ons door de bijna futuristische salon langs een rij zwaar uitziende deuren met verschillende veelbelovende naambordjes: ‘Gold, Silver, Platinum, Diamant, Ruby, Smaragd, Refress' en 'Staff’.

We are impressed.

Na de uitleg, worden we allebei in onze eigen luxe badkamer alleen gelaten met onze floatcabine: een kleine afgesloten ruimte met een laagje zout water van hooguit 80 cm, waar ik nog steeds een beetje argwanend naar binnen gluur.

De instructies volgend, glijd ik langzaam met de oordoppen stevig in mijn oren het zoute water in en ik merk inderdaad dat ik onmiddellijk begin te floaten. Mijn ogen glijden langs de donkere muren en met mijn tenen en handen geef ik mezelf af en toe een zetje en float .. Op het plafond schitteren tientallen van kleur veranderende lampjes. Ik hoor nog nèt dat er een cd op staat met ruisende zeegeluiden en daarna weet ik niets meer. Voor mijn gevoel word ik een seconde later wakker van het van te voren aangekondigde muziekje, hetgeen inhoudt dat ik dus gewoon een uur geslapen heb. Gewoon geslapen, een heel uur, in zout water! Ik voel me een beetje bij de neus genomen en het is net alsof ik geen ‘waar’ voor mijn geld heb gekregen, maar de diepe ontspanning is het bewijs van het tegendeel. De tekst op deze folder klopt.

Naderhand wordt ons weer een stapel A4’tjes overhandigd met de woorden: ‘U kunt nu lezen, wat u zoal heeft kunnen ervaren tijdens het floaten’.  Beetje lacherig word ik er wel van: hoe kunnen ze ons na zo’n behandeling juist iets aanbieden, waarbij je weer  flink in je hoofd gaat zitten? Ik leg de stapel resoluut naast me neer en ben blij dat ik direct na mijn floatsessie nog een fotootje heb gemaakt van het schitterende plafond. Zo kan ik toch nog even zien, wat ik tijdens dat hele uur ‘gemist’ heb!