Karaoke

Een aantal leden van 'mijn' koor begon het jaar met een karaoke-avondje. Ik had die avond andere afspraken maar via de groepsapp kon ik achteraf volop meegenieten. De bekende meezingers kwamen voorbij en de nummers die we als koor zelf ook zingen, werden prachtig meerstemmig en vol enthousiasme uitgevoerd. Nou...je had erbij moeten zijn. Een van de koorleden schreef er zomaar een blog over.  

De ludieke opnames inspireerden onze dirigente dusdanig dat ze twee Amsterdamse liedjes in een nieuw jasje heeft gegoten. En zo verscheen 'Geef mij maar Amsterdam' en 'Bloed zweet en tranen' in onze dropbox. De vrolijke noten van 'Geef mij maar Amsterdam' met Willie Alberti in mijn herinnering, spreken mij - als Amterdamse - direct aan. Het lied van Hazes daarentegen is me w.e.r.k.e.l.i.j.k te veel. Er hangt een zwaarmoedige, depressieve, melancholische energie aan het lied, die mij eenvoudigweg (sneeuwvlokje als ik ben) fysiek pijn doet. Doe mij maar 'Leef!' het lied van André Hazes jr. Daar gaat een hele andere boodschap en dito energie vanuit.

Natuurlijk is er voor elk genre ruimte en in een koor beweeg je mee met wat er wordt aangeboden. Ons koor kent een breed aanbod en daar focus ik op. Dit lied is voor mij weer een spiegel, waar ik in mag kijken met al mijn kleinere en grotere ego voor- en afkeuren en neem de uitnodiging met beide handen aan om neutraal te blijven.

Hoe? Dat weet ik nog niet, want elke keer als ik de terugkerende tekst uitspreek 'Rot nu maar op' snijdt me deze door merg en been en veroorzaakt inderdaad bloed, zweet en tranen.

 

#Bewustwording #muziek #energie #vertrouwen

www.silent-touch.nl

'I am human'

Vorige week was ik bij een benefiet concert voor de burgerslachtoffers van Israël & Gaza. In het Concertgebouw te Amsterdam, mijn geboortestad. Het blijft altijd een uitje om daar te zijn. Ik ervaar een soort gekke trots dat ik een echte Amsterdammer ben en het Concertgebouw voelt ook een beetje 'eigen'. Daardoor was de schrik nog groter dat bij binnenkomst alle handtassen van een iets groter formaat moesten worden achtergelaten bij de garderobe. Dit was voor onze eigen veiligheid, zo werd ons verteld, want tenslotte is een aanslag op zo'n avond als deze in deze vreemde tijden niet geheel ondenkbaar. Het onaangename gevoel dat mij al eerder die avond bekroop, vestigde zich nu behoorlijk in mijn maag. Onveilig. In het Concertgebouw van Amsterdam. Ondenkbaar maar waar.

Het benefietconcert was een gezamenlijke inspanning van een kleine groep musici, allen met een andere achtergrond, waaronder o.a. Moslim, Joods, Russisch, Nederlands, Iranees. Deze jonge mensen stelden zichzelf één voor één voor en deelden hun eigen persoonlijke reden, oprecht, kwetsbaar en soms geëmotioneerd, waarom ze daar stonden. De boodschap die uit elk hart kwam, was er een van vrede. Telkens rondden ze af met drie eenvoudige woorden:

 'I am human'. 

Drie.Indrukwekkende.Woorden.

Het werd een avond vol schitterende muziek, hartverwarmende liederen. Een lach, een traan. Adembenemend ontroerend en ook vol hoop. De muzikanten en zangers legden hun ziel en zaligheid in hun muziek en zang. Elke noot was als een liefdevolle uitroep voor vrede, voor compassie, voor saamhorigheid en 'humanity'. Met elke noot loste langzaam maar zeker de gevoelens van onveiligheid, wanhoop en angst op en maakte plaats voor hoop en een gevoel van samenZijn. Aan het eind van het concert waren er geen muzikanten en zangers meer aan de ene kant en geen publiek meer aan de andere kant. Muziek is tenslotte de universele taal, die geen vertaling behoeft. Er was een vredige presentie. Een eer om erbij te mogen zijn.

Wat een handjevol mensen met elkaar daar deelden, lijkt misschien een druppel op die hele grote en hele hete plaat, maar ik blijf mezelf herinneren dat alle druppels bij elkaar een hele grote oceaan vormen.

Ik denk nu aan een quote van Jalaluddin Rumi “You are not a drop in the ocean; you are the entire ocean in a drop.” en met een kleine knipoog, voeg ik eraan toe:

Be the drop you want to see in the ocean!

www.silent-touch.nl

'Stop de tirannie' - 2 januari 2022 Amsterdam

Verwonderd kijk ik naar de rij ME'ers die de weg blokkeert naar het Museumplein. In twee rijen staan ze in het zwart gekleed, met helmen, stokken en schilden gereed voor de aanval. Het lijkt wel een oorlogsveld. Hun ogen schieten af en toe oplettend van links of rechts. Ze doen hun werk, schiet het door me heen. Wij mogen daar niet langs en wij zijn zéker niet van plan om ze te provoceren, want wij komen voor koffie. Dus wij - een groep van ongeveer 75 koffiedrinkers - blijven allemaal staan, rustig. Sommigen maken muziek, anderen praten met elkaar, velen hebben al een coffee-to-go in de hand.

Dan klinkt er vanaf het Museumplein een golf van protest uit de verzamelde menigte. Onze groep wordt daar wat onrustig van. Wat is er aan de hand? Er wordt daar toch alleen maar koffie gedronken? Vanuit de verte horen we honden blaffen, we zien politie te paard en heel veel politiebussen. Daar zit geen koffiebus tussen. De spanning begint duidelijk op te lopen. De boven het plein cirkelende helikopter en drones, geven een angstaanjagend geluid en het voelt als een oorlog.

Ik begrijp mijn land niet meer, ik begrijp mijn regering niet meer, ik begrijp de burgemeester niet meer en ik herken mijn geboortestad niet meer.

De stad waar ik in ben geboren was er een van vrijheid, was er een van ontspannen gekte, iedereen kon zichzelf zijn. De stad waar ik ben geboren was er een van gezelligheid, kroegjes, pleintjes, opstoppinkjes en scheldpartijtjes die snel werden opgelost. Deze stad was er een van rariteiten, van uitzinnig uitgedoste mensen tot keurige burgers, van winkelende mensen en schoolgaande kinderen. De stad waar gewoon iedereen welkom is. En nu sta ik daar voor een rij ME'ers en kan niet eens naar 'mijn' Museumplein.

Nee, het is verboden. We mogen niet demonstreren en we mogen geen koffie drinken met elkaar. Ligt Amsterdam nog wel in vrij Nederland of is het verplaatst naar een ander land, waar een dictatuur heerst? Ik ben verdrietig en voel me in de steek gelaten. Mijn grondrechten worden me ontnomen en daarmee mijn vrijheid.

Dit schiet allemaal door mij heen als er vanuit een zijstraatje een keurige Amsterdamse dame rustig komt aangelopen. Ze houdt een klein bordje vast met daarop de tekst: 

'Stop de tirannie'

Dan breekt er iets in mij. Ik kan er niets aan doen. Pal voor die rij ME-ers breek ik helemaal. Ik huil. Ik ben wanhopig. Ik tril en voel me verscheurd van binnen. Ze vangt me op in haar armen en fluistert me toe dat ik moet volhouden en dat het goed komt.

Diepe gevoelens van ellende, onmacht, ongeloof, verdriet en angst golven door mijn lichaam en we houden elkaar wanhopig vast alsof we elkaars laatste reddingsboei zijn. 

Helemaal bewust blijven in deze storm die in mij waart, tezamen met de diepe liefde die er tussen mij en deze onbekende vrouw is, maakt dat de storm ook weer kalmeert. Godzijdank ken ik de weg van meditatie, denk ik grimassend in mezelf. We kijken elkaar aan en de liefde en vriendschap is onmiskenbaar. Zij bedankt mij, ik bedank haar en onze wegen scheiden zich heel natuurlijk.

Na dit voorval vertrekt de groep via een zijstraat. We omzeilen op die manier de blokkade en kunnen al snel aansluiten bij de optocht richting Westerpark. Het Museumplein blijkt achteraf te zijn schoongeveegd. Tussen de duizenden mensen valt er geen onvertogen woord. Hier en nu herken ik weer dat Amsterdam van ooit, van vrijheid, van kameraadschap, van eensgezindheid, van verscheidenheid, gezelligheid en van kleur. Na een lange wandeling kruist de dame met het bordje nog een keer mijn pad en ik lees wat op de andere kant van het bordje staat 'Immuun voor dwang. Kort maar krachtig, een vrouw naar mijn hart.

Ik denk aan de speech van onze Koning op 5 mei 2021 op een lege Dam, waarin hij ons aanmoedigt om niet weg te kijken, niet weg te zetten, niet uit te sluiten en ga niet normaal te vinden wat niet normaal is. Nu staan we niet op een lege Dam, maar in een overvol Amsterdam, maar zijn woorden klinken overal om mij heen: 'ga niet normaal maken wat niet normaal is'. Heldere taal waarin de waarden van een koninkrijk (=de rechten van de mens; de rechtszekerheid; deugdelijkheid van bestuur in het land) doorklinken.

Wat mij betreft is tirannie niet normaal. Uitsluiting is niet normaal. Overtreden of inperken van grondrechten is niet normaal. Ondeugdelijk bestuur is niet normaal.

Het volk heeft de Koning gehoord en wij zullen de koninklijke weg bewandelen.

#bewustwording

#wakkerworden

#vrijheid

 

Hoge Hakken, echte Helden

Mijn moeder hangt aan de telefoon. Ze is erg moe van het dagtochtje van gisteren. De trip ging vanuit Leiderdorp met een rondvaartboot naar Volendam en weer terug met de bus. Door de heftige storm had het Gemeentebestuur van Amsterdam last-minute besloten dat de bruggen niet open gingen, waardoor het reisgezelschap een kleine vier uur moest wachten, op zich al doodvermoeiend lijkt mij.

Uiteindelijk kwam er een bus en werd het gezelschap in de storm en regen in Volendam gedropt met de veelzeggende boodschap: 'Veel plezier!'.

Doortastend als mijn moeder is, nam zij haar reisgenoot, een oude vriend, bij de arm en nam hem mee 'de kroeg in'. Vanachter het raam van deze kroeg, volgde zij de activiteiten van een schipper die zijn boodschappen in etappes naar zijn schip bracht. Plotseling maakte de man een misstap en verdween uit het blikveld van moeder. Met dezelfde eerder genoemde doortastendheid, snelde moeder in keurige outfit en op haar hakjes de kroeg uit. Haar angst dat de man tussen wal en schip was gevallen, deed haar blikken in het water, maar geen enkel spoor van een drenkeling. Vervolgens keek ze over het hoge gangboord van het schip en zag tot haar consternatie de man liggen in een rap groter wordende plas bloed. Haar 'Help!! Help!! Er is hulp nodig!!', werd uiteindelijk gehoord en binnen mum van tijd was de kade gevuld met politie en ambulance.

'Jeetje mam, u heeft gewoon een leven gered!' zeg ik trots. 'Tja, dat zeiden de mensen daar ook, maar ik ben er vooral erg moe van'.

Ik denk terug aan een voorval toen ik een jaar of 13 was en dat mijn moeder een insluiper/junkie in ons huis bij de kraag vatten en hem een flinke duw de trap af gaf. Witheet was ze, dat iemand de brutaliteit had om in ons huis te komen. In haar verontwaardiging, achtervolgde ze hem naar beneden en joeg hem resoluut de tuin in en de schutting over. Uiteindelijk moesten we mijn moeder - gekleed in keurige rok en hoge hakken - van de schutting afplukken. 

Een heldin op hakken!  Tja, je hebt stijl of je hebt het niet! Daarover valt niet te twisten.