Wanneer het allemaal net even anders loopt – let love try..

Vanochtend vroeg gingen we op pad. In de auto lagen een warme deken, een halsband en een lange lijn, de koekjes zaten al in onze zak. In ons hart had de hond, die we op een website hadden gezien, haar plekje al ingenomen. Tweeënhalf uur rijden naar een plaatsje net over de grens. Tijd genoeg om alle nummers van het koor, waarbij ik zing, nog eens door te nemen.

Morgenavond zingen we bij de Dienst van het Hart in Haarlem. Manlief weet hoe belangrijk zingen voor mij is, vond het prima en neuriede hier en daar gezellig mee. De liedjes werden goedgekeurd en met een blij gemoed en vol verwachting reden we zingend verder. Alle nummers voor deze Dienst gaan over liefde en over er zijn voor elkaar. We sloten af met Let love try to fix you, een licht aangepast nummer van Coldplay.

De hond waarvoor we kwamen, bleek een zachtaardige schat uit Marokko te zijn, maar ook een hond met een diepe angst voor mannen. Hoe verleidelijk de koekjes in onze handen ook waren, zij durfde mij nog wel voorzichtig te benaderen, maar mijn man werd angstvallig op afstand gehouden.

Nu laten wij ons niet snel afschrikken door een uitdaging, maar we weten ook hoe belangrijk het is dat een hond vanuit zichzelf naar je toekomt. Niet uitbundig misschien, maar wel met een openheid die voelt als een eerste ja. Met onze grote en levendige familiesamenstelling durfden we deze stap daarom niet te zetten. Niet voor deze hond, die rust verdient en ook niet voor ons, omdat we die rust niet altijd kunnen bieden. Het was een lastige beslissing.

Dankbaar voor de warme ontvangst door het gastgezin van House of Dogs en met de liefste wensen voor deze hond, reden we weer naar huis. Onverrichter zake. Dat hadden we niet zien aankomen. Met een bezwaard hart zaten we stil in de auto. Een kleine traan, omdat we deze hond niet konden redden, geen gouden mandje konden geven. Thuis wachtte nog steeds het lege mandje.

Even geen liedje om ons op te vrolijken. In stilte stuur ik liefde naar dit hondje, naar alle honden die nog wachten op hun plek. 

En ergens, zachtjes in mijn hart, klonken toch weer die noten: Let love try to fix you.

En ik wist: ook al begrijp ik soms niet waarom de dingen gaan zoals ze gaan of zijn zoals ze zijn, maar wel dat het goed is zoals het is en alles zijn eigen tijd heeft. 

 

 

 

Lees hier voor meer informatie over begeleiding in bewustwording 

 

Als een ei ineens een ai wordt

'Voor mij ben jij de liefde, voor maahahahaaaai…', zongen we tijdens de koorrepetitie. Ook driestemmig galmt die aaai aan het eind van de zin heerlijk door, in dit prachtige lied van Kenny B. Onze dirigente is tevreden, maar waarschuwt ons toch: de mij moet strakker. Ze doet met veel mimiek voor hoe onze mond moet staan en ik zie iedereen haar voorbeeld ietwat onwennig volgen.

Terwijl ze uitlegt hoe die klank precies moet, ben ik ineens weg. Terug aan de keukentafel van mijn ouderlijk huis in Amsterdam. Vader, moeder, mijn zus en ik bij het ontbijt. Zus en ik vragen enthousiast om een gekookt ai. En steevast klinkt er tweestemmig van de overkant: “Het is geen ai, het is een eeeeee!”. Ze zeggen het met een bijna plechtig en langgerekt gezicht en met een hele lange EEEEE. Tot vervelens toe werd dat herhaald en zus en ik kregen standaard de slappe lach, waar ze absoluut geen raad mee wisten. Om de beurt imiteerden we onze ouders met zo’n bloedserieus gezicht: EEEE, EEEEE! Meestal werd er iemand van tafel gestuurd om de orde te herstellen, maar dan was het ai toch vaak al op.

Met een glimlach keer ik terug naar het koor, waar iedereen nog steeds een keurige ei oefent. Ik hoop maar dat ik straks tijdens een optreden niet de slappe lach krijg. En vooral niet als mijn zus komt luisteren, want dan weet ik zéker dat het fout gaat en zij laat zich niet meer zo makkelijk van tafel sturen.

En ach, het is gewoon zo: als je opgroeit in Amsterdam, dan kan een ei ook best een ai zijn. Gelukkig smaakt-ie hetzelfde.

 

 

 

Mission: Accomplished!

Stipt om 17:45 uur zwaai ik enthousiast de deur open van de zaal waar ons koor vanavond zal optreden. Verwachtingsvol kijk ik rond – maar zie alleen onze dirigente. Dan weet ik het al: er is iets mis.
‘Ben jij niet een beetje te vroeg?’, vraagt ze vriendelijk. En ja hoor, in de drukte van mijn dagelijks leven heb ik over het hoofd gezien dat een andere groep om 17:45 uur voor de generale moest zijn en mijn groep pas om 19:00 uur.

In een flits overweeg ik wat ik met dat onverwachte anderhalf uur zal doen. De beste optie is Heerlijk Helder Heineken: een koud biertje en bitterballen op een zonovergoten Haarlems terras. Mijn in de buurt wonende zoon vindt het ook een U.I.T.S.T.E.K.E.N.D. plan. En zo zitten we even later samen te keuvelen, knagen en knabbelen in het avondzonnetje. Voor mij een 0.0’tje – een klein geluksmoment.

Rond 19:00 uur kom ik misschien een tikkeltje gehaast binnen voor de generale repetitie. Iedereen is er.
Ik voel wat spanning. In de aanloop naar het concert liepen de repetities niet helemaal vlekkeloos. De juiste tekst, de juiste timing, een pasje hier en daar – het bleek een flinke uitdaging.

Elke song wordt tijdens een optreden ingeleid door een koorlid, soms met een persoonlijke anekdote erbij. Dat maakt het zo bijzonder. Je leert je medezangers van een andere kant kennen en het publiek knikt vaak in herkenning. Een verhaal of lied kan zomaar iets bij je losmaken.

Zo gaf Bright Eyes van Rondé mij onverwacht een boost. Tijdens het oefenen werd er iets in mij wakker – een kracht, een frisheid. Plotseling keek ik met heldere ogen naar een oud probleem waar ik maar geen besluit over kon nemen. Alsof ik ineens wist wat er nodig was.

Dat is wat muziek doet. Het raakt je. Het opent, troost, bevrijdt. Of je nu verdrietig bent of vrolijk, klein of groots – er is altijd een lied dat past.

Onze dirigente koos prachtige nummers. Liedjes die je uitnodigen om dicht bij jezelf te blijven, ook als het leven even wiebelt. Ze geven vertrouwen dat het weer lichter wordt:

Rob de Nijs zingt over ons herkenbare Bange én sterke hart. 
Cyndi Lauper belooft ons Time after time op te vangen. 
Kenny D. verzekert ons: Jij bent de liefde. 
Oleta Adams opent een Window of Hope voor ons allemaal
Mylou Frencken vraagt zachtjes: Kun jij me dragen?
En dan is er mijn favoriet van Rondé: Bright Eyes. 
Een lied dat aanmoedigt te kijken met ogen die geworteld zijn in je hart. Wat een verschil is dat.

Uiteindelijk was ik niet te vroeg, maar precies op tijd – voor een biertje, bitterballen en een fijn gesprek met mijn zoon. En gelukkig had tijdens het concert iedereen de juiste tekst, op het juiste moment en het bijpassende pasje.

Zonder verdere woorden:
Mission: Accomplished.

 

 

Een roestige fluitketel

Het was een gewone dinsdagavondrepetitie. Helemaal niet spannends, het is alleen maar leuk. En daar stond ik dan, vol goede moed, te midden van mijn koorleden en onze immer geduldige dirigente. Oplettend wachtte ik op ‘mijn moment’. Alleen ‘mijn moment’ pakte nou nét iets anders uit en het klonk toch even anders dan thuis onder de douche.

In dit lied ‘moest’ ik de hoogste noot zingen. Normaliter samen met een zoetgevooisde medezangeres maar door andere besognes, stond ik er dit keer alleen voor. Toen ik mijn mond opentrok, veranderde mijn keel in een soort roestige poort, die krakend opende. Mijn wangen brandden, het zweet brak me uit en alsof dat nog niet erg genoeg was, leek mijn brein de stekker eruit te trekken.
Tekst? Weg.
Melodie? Geen idee meer.
Hoogste noot? Die bleef haken in het souterrain.
Wat er wel uitkwam? Een geluid dat het meest leek op het gefluit van een oude, valse fluitketel… je weet wel, zo eentje die al minstens twintig jaar op zolder stof staat te vangen.

Gelukkig viel de rest van het koor snel in en met elkaar zongen we verder, maar ondertussen stond ik daar hartstochtelijk te bidden voor een spontaan gat in de grond, waar ik in kon verdwijnen.

En toen gebeurde er iets wat ik niet had zien aankomen. Mijn medekoorleden kwamen naar me toe. "Wat klonk dat mooi!" zeiden ze, terwijl ze me een schouderklop gaven. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Meenden ze het? Hadden ze iets anders gehoord dan ik?

Later op de avond, bij een kopje thee thuis realiseer ik me weer dat het samen zingen in een koor voor mij een absolute leerschool blijft en het herinnert mij er telkens aan dat het niet perfect hoeft.

Volgende week sta ik er gewoon weer en wellicht fluit de ketel weer haar hoogste lied, maar misschien ook niet. Wat het ook wordt, het is niet de perfecte noot die de muziek mooi laat klinken. Tenslotte gaat het in een koor om samen zingen, onze unieke klank vinden en om durven. We dragen elkaar en we doen het met elkaar. En precies dát creëert de zuivere noot in het geheel.

 

Karaoke

Een aantal leden van 'mijn' koor begon het jaar met een karaoke-avondje. Ik had die avond andere afspraken maar via de groepsapp kon ik achteraf volop meegenieten. De bekende meezingers kwamen voorbij en de nummers die we als koor zelf ook zingen, werden prachtig meerstemmig en vol enthousiasme uitgevoerd. Nou...je had erbij moeten zijn. Een van de koorleden schreef er zomaar een blog over.  

De ludieke opnames inspireerden onze dirigente dusdanig dat ze twee Amsterdamse liedjes in een nieuw jasje heeft gegoten. En zo verscheen 'Geef mij maar Amsterdam' en 'Bloed zweet en tranen' in onze dropbox. De vrolijke noten van 'Geef mij maar Amsterdam' met Willie Alberti in mijn herinnering, spreken mij - als Amterdamse - direct aan. Het lied van Hazes daarentegen is me w.e.r.k.e.l.i.j.k te veel. Er hangt een zwaarmoedige, depressieve, melancholische energie aan het lied, die mij eenvoudigweg (sneeuwvlokje als ik ben) fysiek pijn doet. Doe mij maar 'Leef!' het lied van André Hazes jr. Daar gaat een hele andere boodschap en dito energie vanuit.

Natuurlijk is er voor elk genre ruimte en in een koor beweeg je mee met wat er wordt aangeboden. Ons koor kent een breed aanbod en daar focus ik op. Dit lied is voor mij weer een spiegel, waar ik in mag kijken met al mijn kleinere en grotere ego voor- en afkeuren en neem de uitnodiging met beide handen aan om neutraal te blijven.

Hoe? Dat weet ik nog niet, want elke keer als ik de terugkerende tekst uitspreek 'Rot nu maar op' snijdt me deze door merg en been en veroorzaakt inderdaad bloed, zweet en tranen.

 

#Bewustwording #muziek #energie #vertrouwen

www.silent-touch.nl

'It all comes down to love'

Ken je dat filmpje van dat meisje dat op het toneel staat en dan rond tuurt totdat ze haar vader of moeder ontdekt in het publiek en dan vol enthousiasme begint te springen en te zwaaien? 

Nou..dat kleine meisje ben ik, ontdekte ik tot mijn afgrijzen. Afgelopen weekend trad het koor, waarbij ik zing, op en op het moment dat mijn zoon en vriendin arriveerden, stond ik te springen en te zwaaien als die kleuter. 

‘Mahammmm, doe éven normaal!’, hoor ik hem denken, want zijn vriendin is minimaal zo gek als ik, dus die denkt dat niet.  

‘Normaler dan dit wordt het niet’, denk ik terug en beiden krijgen we bijna de slappe lach in deze woordeloze uitwisseling! 

Na een mooie start van ons optreden werken we langzaam toe naar het – voor mij in elk geval – hoogtepunt: 'Never Enough'. Elk lied brengt een eigen verhaal, heeft een specifieke energie en ook de mensen in de zaal worden spontaan betrokken, maar dit nummer blijft een uitdaging.

Heerlijk om daar te staan met al die lieve mensen. Ook al vind ik het rete-spannend, toch ben ik raar genoeg ook als een vis in het water om in zo'n setting te zingen. We zingen, we dansen, we lachen, we hebben plezier! En ja, persoonlijk vergeet ik in mijn enthousiasme volledig dat we aan het optreden zijn voor publiek. Maar wat een vreugde en vrijheid ervaar ik daar tussen die mensen, die allemaal vol vuur, toewijding en plezier vanuit hun hart zingen onder leiding van een vlammende dirigente! 

Vanuit mijn kleuterhart, dat maar niet volwassen wil worden, kan ik me helemaal vinden in de Abba-slotzinnen van ons wervelende concert:

Koor Canto is overigens weer te horen tijdens het Korenlint op zondag 10 september a.s. om 12.00 uur in de Koepel in Haarlem! Klik hier voor meer info!

Enough is Enough

Sinds vorig jaar zing ik bij een koor. Een meer dan bevlogen dirigente nodigt ons uit om 'alle' partijen te zingen. Soms hoog, soms laag en soms de middenpartij. Het genre is breed; alles behalve klassiek.

Met inzingen krijgen we de meest grappige oefeningen voor onze kiezen. En allengs leer ik om mijn mond wijd te openen bij het zingen, goed te ar-ti-cu-le-ren, optimaal te ademen, rechtop te staan, vooral goed te letten op anderen, het volume aan te passen, emotie ergens in te brengen en ga zo maar door. En dat alles brengt onze dirigente ons bij met een grote dosis geduld en humor. 

Thans zingen wij een gewaagd nummer: Never Enough, de titelsong uit de film 'The Greatest Showman'.

Een droom van een lied, prachtig voorgedragen. Oef, dat ervaar ik als gewaagd, gedurfd en moeilijk.
Hoe gaan wij dit als koor zingen?? Toen mijn volwassen kinderen hiervan lucht kregen, staken ze hun achterdocht over mijn zangkwaliteiten niet bepaald onder stoelen of banken. Niet geheel onterecht natuurlijk.

Maar toch, gestaag oefenen we met elkaar dit lied en het begint wat te worden. Respect voor mijn medekoorleden en de opbouwende niet aflatende steun van onze dirigente. 

En ja, ik zing de hoge partij. Een spontane keuze...

Deze partij oefenen in ons rijtjeshuis in een rustige woonwijk vraagt om creativiteit. Zo sta ik soms onder de douche om het geluid wat te overstemmen of op zolder als ik weet dat de buren er niet zijn, maar kennelijk ben ik toch niet voorzichtig genoeg geweest met mijn uithalen....

´Never Enoooooouuuuugggggh!!
Never Enoooooooooooooooouuuuuuuuuuugggggggggggh
Never Enoooooooooooooggggghhhh!
For me..
for MEEEEEEEEEE...
For MEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!'

(En dat gaat niet altijd even zuiver.....)

Hing ik laatst met mijn bevriende buurman over de schutting gemoedelijk te kletsen over zijn krolse kater en dito geluid, merkte hij bij het afscheid droogjes op:

´O ja, buuf, enough is enooouuugghh hoor!´

 

ps: als wil je komen luisteren naar ons vrolijke, blije koor, reserveer hier je plekje!
Zondag aanstaande is het zover!

'Kind, doe jij er eigenlijk wat mee?' (5)

Bijna elke dag speel ik gitaar en dan zing ik. Soms een mantra, soms een lied of een gedichtje van Toon Hermans, waar ik een melodie bij heb gemaakt. Nu ben ik op vakantie en mijn moeder is mee en ik pas mijn liedjes wat aan aan wat zij leuk vindt. Het herinneren van liedjes wordt gelukkig (nog?) niet aangepast door dementie. Liedjes van de Sound of Music en Doris Day en dan neuriet ze vrolijk mee. (Dat rijmt).

Mijn moeder, die volgens mij stiekem heeft gedroomd van een leven in de spotlights, vraagt steevast na het zingen dan: 'Kind, doe je er eigenlijk wat mee?'

Steevast vraag ik dan: 'Wat moet ik ermee doen dan?'

Dan vraagt ze of ik voor publiek zing en dan zeg ik steeds dat ik dat niet doe. Ze is dan elke keer weer een beetje teleurgesteld. In haar ogen moet je vóór anderen zingen. Helaas moet ik haar altijd teleurstellen. 

Vandaag zong ik Panis Angelicus. Als ik naar mijn moeder kijk, zie ik dat er tranen over haar wangen rollen. 'Dat zong mijn vader altijd', herinnert zij zich. Mij brengt dit lied altijd naar mijn vaders sterfbed, waarbij mijn moeder en vader dit samen zongen. Zo is mijn vader zingend gaan slapen om kort daarna te hemelen. Een prachtig, liefdevol overgaan.

Moeder is ontroerd en verrast dat ik dit lied nu zing en vraagt zich af hoe dat mogelijk is?

Dan kijkt ze me aan en vraagt weer: 'Kind, doe jij er eigenlijk wat mee?'.

Mijn hart vult zich met liefde als ik naar haar kijk en zeg dan: 'Ja, mam, ik zing omdat mijn hart zingt! Er wordt altijd geluisterd; altijd gehoord. Ik zing voor de wereld, voor vrede en wijsheid. En nu zing ik voor  mijn moeder en vader en toevallig vandaag ook voor een Opa, die ik nooit kende maar die nu dichterbij voelt dan ooit. Zingen voor mijn moeder, dat is toch het belangrijkste publiek dat er is? En ik zing voor God. Is er een beter publiek dan?'

Dan knikt mijn moeder, goedkeurend en gerustgesteld.

Zij luistert en ik zing.

Intens. Liefdevol. Eenheid. Gebed.

Brood van de Engelen. Daar doe ik het voor.

Panis angelicus
Fit panis hominum
Dat panis coelicus
Figuris terminum
O res mirabilis
Manducat dominum
Pauper, pauper
Servus et humilis

May the Bread of Angels
Become bread for mankind;
The Bread of Heaven puts
All foreshadowings to an end;
Oh, thing miraculous!
The body of the Lord will nourish
the poor, the poor,
the servile, and the humble.

 

Lees hier mijn blog over mijn moeder en haar ervaring over haar ervaring met dementie en vaccinatie

www.silent-touch.nl

Voor het zingen de kerk in

Als ik naar mijn werk rijd, dan passeer ik altijd de kerk.  Het is een katholieke kerk. Meestal is hij gesloten, maar zo af en toe, zie ik dat de deur van de kapel open staat. Al jaren neem ik me voor om mijn gitaar mee te nemen en daar het Ave Maria te zingen. Ik werk al 16 jaar bij hetzelfde bedrijf dus je kunt wel nagaan hoe vaak ik daar langs rijd en hoe vaak ik deze gedachte heb. Een mooi voorbeeld van hoe je van alles kunt bedenken, maar dat er niets gebeurt als je niet tot daden overgaat.

En nu was het dan zo ver. Op een warme lentemorgen trok ik de stoute schoenen aan, bond mijn gitaar op mijn rug, stopte wat klein geld voor een kaarsje in mijn zak en ging op weg. Bijna een bedevaartstocht. Het voelde als een missie, die ik ter vervullen had.

In de kapel aangekomen, brand ik mijn kaarsjes, één voor vrede en één voor mijn moeder, die het op dit moment best wel moeilijk heeft en zing uit volle borst het Ave Maria, Gratia Plena, Dominus Tecum Ave Maria Clemens Maria. Mijn stem galmt fantastisch en ik herhaal de Latijnse mantra net zolang tot er geen besef van tijd meer is. Een stille traan van dankbaarheid biggelt langs mijn wang en absorbeer de stilte van het moment. Dan breng ik wat beweging in mijn inmiddels verkleumde handen, pak ik mijn handeltje op en bel aan bij de Parochie. De missie krijgt kennelijk een vervolg. De deur gaat open en een dame vraagt wat ik wil. 

'Ik wil graag zingen in de kerk.'

'Nou, dat is niet zo gebruikelijk. Wie bent u eigenlijk?', vraagt de dame terwijl ze mij ietwat verbaasd aankijkt.

Met een brede glimlach zeg ik mijn naam en ik voel me net een klein meisje dat een bijna 'onfatsoenlijke' vraag stelt. 

'Ik wil graag zingen voor vrede en voor mijn moeder, want zij heeft het nodig. Ik wil het hele 'team' aanroepen!', voeg ik er zachtjes aan toe. 

Ik bedoel dat 'team' niet oneerbiedig natuurlijk, maar God heeft voor mij zo'n brede betekenis, dat is meer een soort grandioos team van Liefde, Compassie, Vergeving, Geduld, mannelijke en vrouwelijke heilige wezens of energie in jou en  mij en in alles. Eigenlijk Dat-Wat-Onnoembaar-is-maar-in-ons-allen-is. Ga dat maar eens even uitleggen bij zo'n voordeur. Maar kennelijk was het noemen van mijn naam en uitspreken van de wens tóch voldoende en werd ik binnengelaten in een volkomen verlaten kerk. De dame keek dan misschien wat fronsend, maar ze was zéker ook welwillend.

Uiteindelijk vind ik een plekje onderaan de trap van het altaar. In de kerk is het ijskoud en donker. Er valt wel wat licht naar binnen via de glas-in-lood-ramen, waardoor het geheel toch ietsje wordt opgelicht.

Dan zing ik het gebed dat Jezus aan ons gaf, maar dan in de oorspronkelijke taal, Aramees. Het wordt ook wel 'The Lord's Prayer' genoemd. De ruimte van de kerk nodigt uit tot voluit zingen. Mijn stem danst als vanzelf vrijuit en er barst een ongekend volume los, waarvan ik niet wist dat dit in mij bestond. Terwijl ik zing, denk ik plotseling aan mijn vader. Hij zong altijd vol overgave in een kerkkoor en ik begrijp weer dieper hoe heerlijk dat voor hem moet zijn geweest. Ooit vond ik hem daarin wat overdreven....'maar, papa, ik lijk steeds meer op jou!'.

Het gebed weerklinkt tot in het topje van de kerk en vervult mijn hele wezen.

Ik geniet er intens van, met volle teugen. Ik word er blij van, gelukkig, dat ik daar zit, zingend voor de wereld, voor mijn moeder, voor vrede voor jou en mij.

Daar...op die trede..The Lord's Prayer op mijn lippen en met The Lord God als mijn luisteraar.

www.silent-touch.nl