Bloeien

Mijn peettante en tevens naamgenote is overleden. In mijn jeugd was zij dagelijks aanwezig, maar we zijn elkaar ook uit het oog verloren. We pakten echter de draad weer op en over de jaren heen liet zij mij iets zien, dat ik maar weinig zie.

Zij klaagde niet. Zij klaagde nooit. Zij zeurde niet, zij jammerde niet, zij liet geen dubbelzinnige opmerkingen vallen. Niets. Was haar leven dan zo rooskleurig? Zéker heeft zij een mooi leven gehad, maar haar leven was tevens doorspekt met afscheid, verlies en een familiebreuk die haar leven drastisch veranderde. Niet alleen het hare, maar van de hele familie en dus ook het mijne. Het was niet makkelijk, maar ik heb mijn tante nooit horen klagen. Zij ging met opgeheven hoofd door het leven en liet zich niet verleiden tot roddel en achterklap. Zij was trots van buiten en zacht van binnen. Heel soms trok ze één perfect gemodelleerde wenkbrauw op als ze het ergens niet zo mee eens was, maar geen geklaag.

In de laatste dagen van haar leven, waarin ze elke dag met elke ademhaling een stapje dichter naar de hemel werd gedragen, werd dit nog meer zichtbaar. Ze keek met heldere en liefdevolle blik naar ons en ondanks haar kwetsbare lichaam, bleef ze in diepe en zachte acceptatie van wat er was. Wát een voorbeeld, wát een overgave.

Vanochtend werd ik wakker met een belofte in mijn hart. Een belofte om het leven van mijn naamgeefster te eren en om elk miniem gevoel, dat ook maar enigszins dreigt te lijken op geklaag, direct in de kiem te smoren (met zachte hand) en te transformeren tot liefde.

Anderen zijn altijd een spiegel waar we - als het ons lukt - met geduld en openheid naar kunnen kijken en luisteren. Mijn tante is zo’n geduldige spiegel.

Over haar dood heen reikt ze uit in mijn hart en ik weet dat dat wat zij achterliet, opnieuw zal bloeien.

 

 

www.silent-touch.nl

 

 

Gepureerde irritatie (7)

Geïrriteerd, ja, dat ben ik. Nu ja, dat was ik. Mijn moeder zat vandaag op mijn irri-triggerpoints te duwen. Wekelijks brengt mijn moeder een dag van het weekend bij mij thuis door. Gewoon een kopje koffie, samen lunchen, spelletje doen, wijntje drinken, goede gesprekken en na het avondeten weer naar huis. Negen van de tien keer is dat gezellig en verloopt het in harmonie. Niet omdat dat zo moet, maar omdat het meestal gewoon zo gaat. Zo niet deze zondag. Ik heb de zon niet gezien, letterlijk en figuurlijk. Ken je dat? Dat alles wat je moeder zegt, je mateloos irriteert? Ook al tel je nog zo 10 x tot 10? (Ik ken zelf in elk geval zes mensen in mijn gezin die nu in schaterlachen uitbarsten)

Ik had gedurende de hele ochtend flashbacks van hoe het 'getouwtrek' tussen mijn ouders zich vroeger ontvouwde. Teruggeworpen in het rollenspel van vroeger, waarbij 'Zij' dicteerden hoe alles eruit moest zien. 'Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien'. Nee. Geen redden meer aan. Het moest en zou gaan volgens bepaalde regels, normen en waarden en als ik een kleine suggestie doe, dan ben ik brutaal.

Dementerend of niet, ik voelde mijn geduld op geraken. Ik hoor mijn Spirituele Alter Ego op de achtergrond lieflijk aandringen dat ik me niet zo moet opwinden, dat ik de verstandigste moet zijn, dat ik gewoon even een rondje moet maken en dat zij er echt niets meer aan kan doen. Zen bij Gwen. 'Maar echt, er zijn grenzen', bries ik inwendig. En met de lawaaierige staafmixer draai ik dit stemmetje - samen met de soep - triomfantelijk de nek om. Dat kan toch zo bevrijdend zijn, gewoon even met het nodige 'enthousiasme' een soep pureren! Heerlijk. Pittig soepje. Laat mij eens even geïrriteerd zijn! Ik zal het heus niet afreageren op een ander, maar ik ga niet 'leuk' doen als het eenvoudigweg niet leuk is. Die tijd is lang voorbij.

Door de aangekondigde code-oranje-gladheid op de wegen wordt ons gemoedelijke samenzijn ingekort en een meditatieve stilte-rit naar haar huis brengt Zen in Gwen. Bij thuiskomst hebben we samen de lichten aangedaan en het avondeten klaargezet. 

'Waarom zijn we nu eigenlijk boos?', vraagt mijn moeder dan met een klein stemmetje.
Terwijl ik haar een geruststellende knuffel geef, zeg ik
'Ach, mam, we zijn helemaal niet boos; we waren gewoon geïrriteerd en toen is de dag gewoon een beetje in de soep gelopen!'.

Vanavond ga ik van mijn soep genieten, een lekkere pittige soep met gepureerd ego.
Recept is eenvoudig.

TIP: even de gepureerde soep opnieuw laten koken voor het neutraliseren van de energie ;-)

 

www.silent-touch.nl

 

 

Liefde is…

Liefde is kijken naar de vogels in mijn tuin die elke dag om het voederhuisje heen fladderen en allemaal hun graantje meepikken.

Liefde is het voelen van de poot van mijn Poolse asielhond waarmee hij vraagt: "vrouwtje, aai je me alsjeblieft nog een keertje?"


Liefde is pijn in mijn buik krijgen van het lachen om een grappig filmpje van mijn oudste dochter die mij toezingt op haar Eigen Wijze.

Liefde is een berichtje ontvangen dat onze jongste zoon weliswaar in cultuurshock verkeert, maar desondanks samen met zijn vriendin als 'vlinders door Praag fladderen'.

Liefde is dat onze andere zoon denkt dat Praag 'toch in Denemarken ligt?' en als hij dit nakijkt op Google maps er een wereld voor hem open gaat.

Liefde is dat ik naar het gekeuvel van onze jongste dochter mag luisteren die samen met mijn man allerlei wereldse zaken doorspreekt.

Liefde is dat mijn schoondochter me succes wenst bij 'mijn' eerste optreden waar ik uiteindelijk helemaal niet ben geweest omdat de griep me heeft gevonden.

Liefde is te vernemen dat ik werd gemist.

Liefde is me bewust worden van mijn grieperige lichaam dat haar best doet beter te worden.

Liefde is het wonder van het leven te mogen zien.

Liefde is de gulle gave mogen zien en kunnen ontvangen die het leven me elke dag opnieuw aanbiedt.

Liefde is steeds dieper beseffen dat het Leven Liefde ís,

een wonder is...

een mysterie is,

een kostbaar geschenk is,

dat gekoesterd en gevierd mag worden.

Aanwezig, vibrerend, uitnodigend

Always Present...How can we not see it.....?

Moeder, ik dans aan je hand

Elke dag zie ik haar opnieuw. Zij wordt uitgehongerd, zij wordt uitgeput. Zij wordt gemanipuleerd en vergiftigd. Zij raakt vervuild en haar bronnen uitgeput. Zij wordt doorboord en verkracht. Wat zou er gebeuren als zij opgeeft? Wat komt dan van haar kinderen terecht? Wat als..

Ode aan Henk

Fluitend fietste hij langs me, zijn evenwicht trachtend te behouden op een beladen fiets. Henk fiets al jaren langs de Zeeweg, al jaren op diezelfde fiets, in dezelfde jas, kaplaarzen en stevige handschoenen aan. Een legergroen jack en een groene wollen muts over een groen petje maken dat je hem niet zo snel zou opmerken, terwijl hij juist zo opmerkelijk is. Met een grijptang in de aanslag struint Henk door zijn omgeving. Zigzaggend over de weg grijpt hij al fietsend zwerfvuil en werpt het in een mand achterop zijn fiets.