Het T-shirt, de hitte en het hondenvoer

De afgelopen dagen dreigt Nederland ten onder te gaan aan een hittegolf, gevolgd door onweersbuien en hevige regenval. Code Oranje. Binnenblijven en deuren dicht lijkt de enige redding. Maar ja… het hondenvoer is op, dus waag ik me – met gevaar voor eigen leven – vanuit mijn vakantieverblijf in Friesland aan een overlevingstocht naar de plaatselijke dierenwinkel.

Survivalkit mee: flesje water, zonnebril, zonnehoed, zonnebrandcrème, slippers.

Zonder gekheid nu:
Het heeft niets met de hitte te maken, maar ik vergeet altijd een tasje mee te nemen als ik boodschappen doe. En ook nu weer met als gevolg dat ik met een grote zak hondenvoer, allerhande snacks en onmisbare knaagstokjes bovenop elkaar gestapeld tot onder mijn kin naar mijn auto balanceer.

Precies op dat moment wordt mijn blik gevangen door een prachtig symbool op het T-shirt van een dame die me tegemoetkomt.

‘Wow, wat draagt u daar een prachtig hart!’, zeg ik spontaan als we elkaar passeren.

De dame stopt met een grote glimlach, duidelijk ongehaast en kennelijk meer dan bereid tot een klein praatje – code oranje ten spijt. Haar ogen stralen als ze vol enthousiasme vertelt dat het logo op haar borst het symbool is van een hedendaagse mysticus uit Australië. Ze wijst op het liggende lemniscaat dat overgaat in de lijn van het hart. Een eenvoudig, maar alleszeggend beeld.

Ze vertelt verder over de prachtige boodschap van deze spirituele leraar – over de onderlinge verbondenheid van al het leven en over de inspirerende boeken die hij heeft geschreven. Hij nodigt anderen uit tot een diepere laag van bewustzijn. Ze spreekt met warmte over hem en haar enthousiasme te zien en te horen, doet me goed.

Dan zegt ze dat dit inmiddels haar tweede T-shirt is, nadat het vorige versleten was.
‘Helaas is dit exemplaar me veel te groot’ vindt ze en ze plukt demonstratief aan het shirt. Het valt mij nogal mee en samen grappen we dat een hart toch nooit groot genoeg kan zijn.

Inmiddels heb ik het hondenvoer op de grond gezet en er ontvouwt zich een rijk gesprek. Mijn belangstelling is zéker gewekt en het duurt dan ook niet lang voordat de dame de naam van deze spirituele leraar secuur voor mij spelt. Terwijl ik hem op mijn telefoon opzoek, wacht ze geduldig om zeker te weten dat ik de juiste Michael J. Roads heb gevonden.

Als we afscheid nemen, kijkt ze me indringend aan en zegt dan:
‘Weet je: het is echt de hoogste tijd dat we ons meer bewust worden. En dat moeten we werkelijk zélf doen – niemand anders gaat dat voor ons doen!’

Wijze woorden van een vrouw die haar hart laat spreken.

Terwijl ik – met het zweet op mijn bovenlip – de knaagstokjes en hondenbrokken weer tot een wankele toren stapel, merk ik stilletjes op:

 De echte storm raast van binnen. Dáár vinden we de ware Code Oranje!

 

Meer over bewustwording?

 

 

Gepureerde irritatie (7)

Geïrriteerd, ja, dat ben ik. Nu ja, dat was ik. Mijn moeder zat vandaag op mijn irri-triggerpoints te duwen. Wekelijks brengt mijn moeder een dag van het weekend bij mij thuis door. Gewoon een kopje koffie, samen lunchen, spelletje doen, wijntje drinken, goede gesprekken en na het avondeten weer naar huis. Negen van de tien keer is dat gezellig en verloopt het in harmonie. Niet omdat dat zo moet, maar omdat het meestal gewoon zo gaat. Zo niet deze zondag. Ik heb de zon niet gezien, letterlijk en figuurlijk. Ken je dat? Dat alles wat je moeder zegt, je mateloos irriteert? Ook al tel je nog zo 10 x tot 10? (Ik ken zelf in elk geval zes mensen in mijn gezin die nu in schaterlachen uitbarsten)

Ik had gedurende de hele ochtend flashbacks van hoe het 'getouwtrek' tussen mijn ouders zich vroeger ontvouwde. Teruggeworpen in het rollenspel van vroeger, waarbij 'Zij' dicteerden hoe alles eruit moest zien. 'Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien'. Nee. Geen redden meer aan. Het moest en zou gaan volgens bepaalde regels, normen en waarden en als ik een kleine suggestie doe, dan ben ik brutaal.

Dementerend of niet, ik voelde mijn geduld op geraken. Ik hoor mijn Spirituele Alter Ego op de achtergrond lieflijk aandringen dat ik me niet zo moet opwinden, dat ik de verstandigste moet zijn, dat ik gewoon even een rondje moet maken en dat zij er echt niets meer aan kan doen. Zen bij Gwen. 'Maar echt, er zijn grenzen', bries ik inwendig. En met de lawaaierige staafmixer draai ik dit stemmetje - samen met de soep - triomfantelijk de nek om. Dat kan toch zo bevrijdend zijn, gewoon even met het nodige 'enthousiasme' een soep pureren! Heerlijk. Pittig soepje. Laat mij eens even geïrriteerd zijn! Ik zal het heus niet afreageren op een ander, maar ik ga niet 'leuk' doen als het eenvoudigweg niet leuk is. Die tijd is lang voorbij.

Door de aangekondigde code-oranje-gladheid op de wegen wordt ons gemoedelijke samenzijn ingekort en een meditatieve stilte-rit naar haar huis brengt Zen in Gwen. Bij thuiskomst hebben we samen de lichten aangedaan en het avondeten klaargezet. 

'Waarom zijn we nu eigenlijk boos?', vraagt mijn moeder dan met een klein stemmetje.
Terwijl ik haar een geruststellende knuffel geef, zeg ik
'Ach, mam, we zijn helemaal niet boos; we waren gewoon geïrriteerd en toen is de dag gewoon een beetje in de soep gelopen!'.

Vanavond ga ik van mijn soep genieten, een lekkere pittige soep met gepureerd ego.
Recept is eenvoudig.

TIP: even de gepureerde soep opnieuw laten koken voor het neutraliseren van de energie ;-)

 

www.silent-touch.nl