Dankbaarheid: voel jij het hier en nu? 💛

Elke dag overvalt mij een gevoel van diepe dankbaarheid, om alles wat het leven mij schenkt. Soms overweldigend, wellicht vinden anderen het overdreven..het is voor mij een dagelijks gebed. De laatste dag van het jaar kan een extra impuls geven, achteromkijkend in het hier en nu. Dit is wat er zoal in mij opkomt:

Wat ik dankbaar mag ervaren:

• Dat ik wakker word en in slaap mag vallen naast mijn lief.
• Een veilig bed, in een veilige omgeving, in een heerlijk thuis.
• Het grote, fijne, warme gezin dat ons omringt.
  
• Familie, voorouders en nageslacht.
• Het dagelijkse brood.
• De kleren aan mijn lijf en het dak boven mijn hoofd.

Voor de verbindingen in mijn leven:

• De lieve mensen om mij heen.
• voor het zingen en dansen en mediteren met elkaar.
  
• Alle ontmoetingen, mooi, pijnlijk, heerlijk, vooral eerlijk.
• Mijn dierenvriendjes, de vogeltjes én de mol in mijn tuin.
  

Voor groei en leren:

• Dat ik elke dag mag leren en dankbaar mag zijn.
• Mijn werk dat ik mag en kan uitvoeren.
• De liefde die ik mag ontvangen.
• Het vertrouwen in mijn hart.
  
• De meesters in mijn leven, in wiens geduldige spiegel ik mag kijken.
• De weg die mij is getoond en die ik naar beste kunnen bewandel.

Voor het grotere geheel:

• Moeder Aarde, Vader Zon, de maan, de sterren, de engelen, en de wezens van licht en liefde.
• Alles wat ik nog niet weet of niet kan zien.
• Dat wij in perfecte balans worden gehouden, gekoesterd, gevoed en beschermd.
• Voor de universele kracht van liefde en eenheid, die ik niet kan zien, alleen maar kan ervaren.
  

Een wens voor allen:

Moge dankbaarheid de harten raken van alle levende en voelende wezens.
Moge dankbaarheid licht brengen in de harten van hen die het moeten ontberen.
Moge dankbaarheid ons inspireren tot het zorgen voor elkaar.

Waar ben jij vandaag dankbaar voor?

Sta eens stil bij wat jou vreugde brengt, hoe klein of groot ook. Ik hoor het graag in de reacties – samen maken we de wereld een stukje lichter.

Dankjewel dat je de tijd hebt genomen om dit te lezen. 💛

'Ik heb je lief, ik heb je lief!'

Na een ongelooflijk drukke en vervullende dag, blik ik even terug op die kleine ontmoetingen, die kleine geluksmomentjes, die mijn leven kleur geven. En het is niet zo dat alles in mijn leven vlekkeloos of zonder slag op stoot, of verdriet of pijn verloopt, zeker niet! Maar nu ik hier zit te tikken, met mijn kopje thee in onze tuin met mijn hond aan mijn voeten, ervaar ik diepe dankbaarheid.

Komt dit door mijn ochtend met mijn kleinkinderen of een dansje met een vreemde? Of dat ik ineens in een hippe herenzaak met mijn jongste zoon een pak uit mocht kiezen of het delen van een pizza aan de waterkant met een blikje bier in mijn hand? Of komt het gewoon door de zomerse warmte? Midden tussen de chaos van het leven ervaar ik juist die kleine momenten als kleine pareltjes.

Het begon vanochtend al vroeg: Vanaf het moment dat ik binnenkom bij onze kleinkinderen tot het moment dat ik wegga, geef ik me er helemaal aan over. Geen vast omlijnde schema's, alleen maar kijken naar die kleine unieke wijze mensjes, aanwezig zijn en zien wat er nodig is. Dat dan terloops de keuken wordt opgeruimd, een boodschapje gedaan, een speeltuintje bezocht, een slaapje wordt gedaan, snoetjes worden gelapt, handjes worden gewassen, knuffels worden gegeven, boterhammetjes worden gegeten, luiers worden verschoond en boekjes worden voorgelezen, is mooi meegenomen en ook wel nuttig. Volop genieten, ongehaast en met aandacht. Wat een voorrecht om oma te mogen zijn. Ouders blij, kinderen blij en OmaLin blij. Iedereen blij.

Dat ik vervolgens voor zoonlief, samen met zijn vriendin en haar zus en zelfs mijn eigen man die toevallig aan kwam fietsen, in een hippe herenzaak een pak mag uitkiezen, had ik vanochtend nog niet kunnen bedenken. Spontane actie, die een verzachtende kleur legt over de reden waarvoor het pak er überhaupt moest komen: het afscheid van een dierbare. Met elkaar werd er een mooi strak pak gekozen en omdat we dit zo met elkaar doen, krijgt het bijna een feestelijk tintje. Het laat mij maar weer zien dat er te midden van een pijnlijke ervaring, zoals het afscheid van een dierbare, zoveel saamhorigheid en liefde en gedragenheid is. Zo wordt het verdriet van een afscheid dragelijker in dankbaarheid voor alles wat er was ..en wat er is.

Naderhand haalt mijn zoon nog een pizza en we delen deze aan de waterkant, onze benen bungelend over een kade in Haarlem. Zoonlief heeft ook wat watertjes en biertjes gehaald en zo toosten we op degene die niet meer bij ons is, op elkaar en op het leven. Met een traan en een lach zitten we naast elkaar, genietend van de zwoele zomeravond, de bootjes die langsvaren en de meerkoeten die ons verlangend aankijken. De zon met al haar warmte verdrijft dan even het verdriet uit het hart en dat geeft een ervaring van zachtheid, verbondenheid en maakt vooral de continuïteit van het leven zichtbaar.

Alleen teruglopend door de knusse binnenstad van Haarlem lever ik de lege blikjes in bij de Appie. In een spontaan gebaar bied ik het statiegeldbonnetje aan aan een jongedame die net staat af te rekenen. In eerste instantie kijkt ze me verstoord aan met zo'n blik van 'val me niet lastig'. Maar al snel licht haar gezicht op en knikt ze verrast, terwijl ze het bonnetje verrekent met haar boodschappen. Als ik doorloop, roept ze me na: 'Mevrouw, Ik HOU van u!!'.

Zo'n liefdesbetuiging over een statiebonnetje van 0,45 cent had ik niet direct verwacht en met minimaal hetzelfde enthousiasme roep ik terug: 'En ik hou van jou!'.

Met een grote glimlach loop ik de straat op, het liedje zingend, dat ik onlangs met Koor Canto zong:
'I like the flowers, I like the daffodills, I like the mountains...'
en naast mij hoor ik een man inzetten:
'I like the green hills, I like the firestone, I like to be alone....'

En voordat ik het weet zwier ik rond met deze wildvreemde man!

Als ik dan nu in mijn tuintje zit, zingt mijn hart: 'lief leven, ik heb je lief, ik heb je lief!'