'Ik heb je lief, ik heb je lief!'

Na een ongelooflijk drukke en vervullende dag, blik ik even terug op die kleine ontmoetingen, die kleine geluksmomentjes, die mijn leven kleur geven. En het is niet zo dat alles in mijn leven vlekkeloos of zonder slag op stoot, of verdriet of pijn verloopt, zeker niet! Maar nu ik hier zit te tikken, met mijn kopje thee in onze tuin met mijn hond aan mijn voeten, ervaar ik diepe dankbaarheid.

Komt dit door mijn ochtend met mijn kleinkinderen of een dansje met een vreemde? Of dat ik ineens in een hippe herenzaak met mijn jongste zoon een pak uit mocht kiezen of het delen van een pizza aan de waterkant met een blikje bier in mijn hand? Of komt het gewoon door de zomerse warmte? Midden tussen de chaos van het leven ervaar ik juist die kleine momenten als kleine pareltjes.

Het begon vanochtend al vroeg: Vanaf het moment dat ik binnenkom bij onze kleinkinderen tot het moment dat ik wegga, geef ik me er helemaal aan over. Geen vast omlijnde schema's, alleen maar kijken naar die kleine unieke wijze mensjes, aanwezig zijn en zien wat er nodig is. Dat dan terloops de keuken wordt opgeruimd, een boodschapje gedaan, een speeltuintje bezocht, een slaapje wordt gedaan, snoetjes worden gelapt, handjes worden gewassen, knuffels worden gegeven, boterhammetjes worden gegeten, luiers worden verschoond en boekjes worden voorgelezen, is mooi meegenomen en ook wel nuttig. Volop genieten, ongehaast en met aandacht. Wat een voorrecht om oma te mogen zijn. Ouders blij, kinderen blij en OmaLin blij. Iedereen blij.

Dat ik vervolgens voor zoonlief, samen met zijn vriendin en haar zus en zelfs mijn eigen man die toevallig aan kwam fietsen, in een hippe herenzaak een pak mag uitkiezen, had ik vanochtend nog niet kunnen bedenken. Spontane actie, die een verzachtende kleur legt over de reden waarvoor het pak er überhaupt moest komen: het afscheid van een dierbare. Met elkaar werd er een mooi strak pak gekozen en omdat we dit zo met elkaar doen, krijgt het bijna een feestelijk tintje. Het laat mij maar weer zien dat er te midden van een pijnlijke ervaring, zoals het afscheid van een dierbare, zoveel saamhorigheid en liefde en gedragenheid is. Zo wordt het verdriet van een afscheid dragelijker in dankbaarheid voor alles wat er was ..en wat er is.

Naderhand haalt mijn zoon nog een pizza en we delen deze aan de waterkant, onze benen bungelend over een kade in Haarlem. Zoonlief heeft ook wat watertjes en biertjes gehaald en zo toosten we op degene die niet meer bij ons is, op elkaar en op het leven. Met een traan en een lach zitten we naast elkaar, genietend van de zwoele zomeravond, de bootjes die langsvaren en de meerkoeten die ons verlangend aankijken. De zon met al haar warmte verdrijft dan even het verdriet uit het hart en dat geeft een ervaring van zachtheid, verbondenheid en maakt vooral de continuïteit van het leven zichtbaar.

Alleen teruglopend door de knusse binnenstad van Haarlem lever ik de lege blikjes in bij de Appie. In een spontaan gebaar bied ik het statiegeldbonnetje aan aan een jongedame die net staat af te rekenen. In eerste instantie kijkt ze me verstoord aan met zo'n blik van 'val me niet lastig'. Maar al snel licht haar gezicht op en knikt ze verrast, terwijl ze het bonnetje verrekent met haar boodschappen. Als ik doorloop, roept ze me na: 'Mevrouw, Ik HOU van u!!'.

Zo'n liefdesbetuiging over een statiebonnetje van 0,45 cent had ik niet direct verwacht en met minimaal hetzelfde enthousiasme roep ik terug: 'En ik hou van jou!'.

Met een grote glimlach loop ik de straat op, het liedje zingend, dat ik onlangs met Koor Canto zong:
'I like the flowers, I like the daffodills, I like the mountains...'
en naast mij hoor ik een man inzetten:
'I like the green hills, I like the firestone, I like to be alone....'

En voordat ik het weet zwier ik rond met deze wildvreemde man!

Als ik dan nu in mijn tuintje zit, zingt mijn hart: 'lief leven, ik heb je lief, ik heb je lief!'

TimonLive 11 - bijna afscheid nemen

Afgelopen week voelde ik me helemaal niet goed. Bij de dierenarts werd ik goed onderzocht en was ik in de goede en betrouwbare handen van maar liefst vier vrouwen, waaronder mijn eigen vrouwtje. Onder normale omstandigheden, natuurlijk de droom van elke man! Het was alleen niet zo relaxed, hoor, maar ik gaf me er toch volledig aan over en onttrok  me van het geheel door diep in meditatie te gaan. Later hoorde ik vrouwtje bedeesd met de dokter praten; de uitslagen van de tests waren niet zo best. Ik wilde maar één ding: naar huis en in mijn mandje naast mijn Russische vriendinnetje en vooral met rust gelaten worden.

De laatste week ben ik weer wat opgeknapt en eet en drink ik weer wat beter. Kleine rondjes doen me goed maar het liefst slaap ik de hele dag. Ik geef baasje en vrouwtje en alle kinderen in het gezin rustig de tijd om eraan te wennen dat ik al snel over 'the rainbowbridge' zal gaan. Ik hoop dat ze weten wat een fantastisch leven ik heb gehad en nog steeds heb. Met een moeilijke start in een asiel in Polen, ben ik sinds mijn zevende levensjaar alleen maar verwend, geknuffeld, gevoed en ik heb op veel mooie plekjes mogen wandelen. Mijn baasje en vrouwtje hebben goed voor mij gezorgd.

Nu ben ik zestieneneenhalf jaar, een grijze snuit, een manke poot, lekker doof, een stijve rug en nog iets in mijn buik, wat niet zal genezen. 

Het is tijd voor mijn laatste ronde, mijn laatste aai, mijn laatste knuffel.

Tijd voor een laatste foto, een laatste koekje en een laatste ritje in de auto.

Het is tijd voor mijn laatste maaltje, mijn laatste lik en trouwe blik en laatste kenmerkende WHOEHOEHOE!

Het is tijd om te rusten, het is tijd om te gaan.

Maar afscheid nemen, bestaat niet.

Liefde overstijgt alles!

Lieve poot en WHOEHOEHOE

van Timon

 

Met dank aan de lieve mensen van Stichting Vagabond-pets
en de lieve mensen én beste begeleiding van AniCura Hillegom

Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?

TimonLive 10 - De oude dag

TimonLive 9 - Hondenbaan?

TimonLive 8 - Engeltje op mijn schouder! 

TimonLive 7 - Laten schrikken

TimonLive 6 - Boem is Ho!

TimonLive 5 - Geen Marktplaats voor mij
TimonLive 4 - Mijn Pools vriend
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1

 

Het einde brengt een begin

Ietwat bedremmeld kijkt ze de slaapkamer van haar moeder rond. Waar moet ze beginnen? De afgelopen weken heeft ze afscheid genomen van haar moeder. De band met haar moeder was diep, hartstochtelijk, intens. Haar moeder had een onstuimig, hartstochtelijk en wisselvallig karakter, waardoor het niet altijd even makkelijk was, maar er was altijd liefde, nog steeds. Terwijl ze stilletjes door de kamer loopt en de kledingkast opentrekt, trekken de laatste liefdevolle momenten met haar moeder aan haar voorbij. Ja, het was een sterke vrouw, levendig, onafhankelijk, eigenzinnig en ze stak haar mening niet onder stoelen of banken, ook niet voor de lieve vrede. Dat laatste was best wel eens handig geweest, mijmert Mariëtta.

Mariëtta laat met een liefkozend gebaar haar vingers glijden over de stapels keurig opgevouwen, gestreken kledingstukken en de hangertjes met jurken en bloesjes, die ze stuk voor stuk herkent. Onder in de kast staan met militaire precisie schoenen, slippers en slofjes naast elkaar. Naast haar vrijheidszin, zat er misschien ook een bijna dwangmatige netheid in haar moeder?

Met dezelfde praktische instelling als haar moeder, komt Mariëtta plotseling in beweging en verzamelt ze de inhoud van de kledingkast op het bed. Elk kledingstuk wordt uitgevouwen en keurig weer opgevouwen. Spontaan drukt ze een kus op de eerste blouse en bedankt ze het kledingstuk voor de trouwe 'dienst' die ze haar moeder heeft bewezen. Stuk voor stuk gaan de kledingstukken door haar handen en ze merkt pas dat ze huilt als ze met haar hand over haar natte wangen veegt. De tranen zijn een mengelmoes van pijnlijke en mooie herinnering, van afscheid, van liefde. Haar handen gaan gestaag door. Dit voelt zo kloppend. Alle spullen van haar moeder, die zij met liefde heeft gedragen en die haar moeder met zorg heeft behandeld, verdienen ook een laatste liefkozend bedankje en afscheid.

Met groeiend enthousiasme en vastberadenheid gaat Mariëtta nu systematisch door de kleding, de schoenen, de talloze shawls, kettingen, kleine hebbedingetjes en één voor één belanden ze nu op de stapels ter verdeling. Een buurvrouw, een buurjongen, de werkster, de masseuse, oude vrienden, een vluchteling, een goed doel. Mariëtta gaat door met de taak, waar ze zo tegenop zag en merkt al snel, dat het geen taak meer is, maar een uiting van dankbaarheid en liefde.

Dag na dag gaat Mariëtta naar het huis van haar moeder, dat leger en leger wordt. Vol toewijding zegent ze alles wat door haar handen komt en wenst het een goede reis. Doos na doos en meubelstuk na meubelstuk wordt opgehaald door dankbare mensen. Alles vindt een goede plek, een goede eigenaar of een fijne bestemming.

Het huis wordt kaler en de energie verandert. Als alles leeg is, kijkt Mariëtta met dankbaarheid en tevredenheid om zich heen. Het verdrietige afscheid, is als een begin geworden. Een begin voor de reis van haar moeder in de innerlijke werelden. Een frisse start van het huis om nieuwe bewoners te ontvangen. Een nieuw thuis voor alle spullen die andere eigenaren zullen omringen. Last but not least: een begin voor haarzelf.

Diep van binnen borrelt er een lach op. Ze werpt haar handen omhoog en dankt tot slot het huis, de trap, de deuren, de ramen, de kamers. Een laatste traan vermengt zich met haar glimlach en veroorzaakt in haar hart een bijna zoete pijn.

Resoluut draait ze voor de laatste keer de sleutel om. 

De cirkel is rond en het is goed.

Meer lezen over Stervensbegeleiding?

Ninja - nonnegotiable my friend

Onverwachts kwam die kleine op mijn pad. Misschien is dat wel kenmerkend voor mooie ontmoetingen, omdat we er wellicht geen verwachtingen over kunnen hebben? 

In elk geval kwam die kleine in een - wat ik heb ervaren als - lastiger periode in mijn leven. Net gescheiden, vol stress, dubbele banen, geldzorgen en de zorg over mijn nog jonge kinderen en mezelf. Toen er helemaal geen plek of ruimte was voor een extra huisgenoot, besloot ze toch dat ze erbij wilde horen. Het is inmiddels ruim 16 jaar geleden...

Al eerder had ik de wens uitgesproken dat ik een hondje zou willen en mijn vriendin had al aangekondigd, dat ik niet op zoek hoefde te gaan, maar dat deze vanzelf mijn 'pad zou kruisen'. Een paar weken na deze uitspraak, liep ik op een gure januarimiddag op het strand. Ik was op z'n zachts gezegd, niet bepaald in een opgeruimde bui en hield mijn blik strak naar beneden gericht, waar mijn voeten net niet in de vloedlijn liepen. (alhoewel ik me het liefst in de winterkou in de golven had geworpen). Ik was zo naar binnen gericht dat ik zelfs bijna struikelde over de berg puppies, die letterlijk mijn pad kruisten. Ze bleken van een man te zijn die op de boulevard van Zandvoort een huis kraakte. De afspraak was al snel gemaakt om de dag erna met mijn kinderen een pup uit te zoeken.

Mijn verkering (inmiddels echtgenoot), vrienden en familie - met uitzondering van mijn kinderen - zagen het allemaal niet zo zitten (begrijpelijkerwijs), maar er was geen redden meer aan. Die pup moest en zou er komen, tegen alle logica in.

Mijn kinderen gingen de volgende dag vol enthousiasme mee en ik heb het aan hun overgelaten om een pup uit te zoeken. In stilte bedacht ik me dat ik het beter aan hen kon overlaten om een levenspartner te zoeken, omdat ik er zelf niet zo goed in leek te zijn. Dat was een wijs besluit. Ik had namelijk mijn ogen allang op een witte pup met een zwarte vlek laten vallen, maar de kinderen waren unaniem en twijfelloos: het móest dat witte/bruine/zwarte bolletje worden. 

Ik weet nog dat ik haar vasthield toen ik buiten stond en dat ik me in één keer ietwat paniekerig realiseerde dat ik in eenvoudigweg een baby mee naar huis nam. Een verantwoording erbij. Ik had nog niet eens een riem, of een mand. En toch...dat kleine bolletje wol had al lang ons hart gestolen. En om haar stempeltje te drukken, plaste ze ook direct maar even op schoot bij een van de kinderen, zodra we in de auto zaten.

Thuis aangekomen heb ik direct een goed gesprek met elkaar gevoerd. Tenslotte had ik maar twee weken vrij en in die twee weken moest ze zindelijk worden. Sommige dingen zijn gewoon nonnegotiable. Met haar pientere oogjes keek ze me aan en maakte al snel duidelijk dat ze me direct begreep. Zij was dan ook binnen twee weken zindelijk.

Ze kreeg de naam Ninja! Meisje. En dat was ze; vaak meer een dame of een behoorlijke Tánte. Je hebt je naam zo'n eer gedaan!

In een storm in mijn leven liep deze kleine schat mijn leven in. Ze liep naast me, voor me, bij me, achter me, liefst OP me. Fel als ze was, beschermde ze mij met hand en (menig welgemeende en soms ook welgemeende) tand. Zij was een troost, een trouwe vriendin en bovenal in vele momenten eenvoudigweg vanzelfsprekend aanwezig. Gekscherend noemden we haar 'mijn satellietje' omdat ze mij haarfijn aanvoelde.  Als ik verdrietig was of als ik me niet lekker voelde, legde ze haar kopje tegen me aan. En ze beet/blafte behoorlijk fel van zich af als er een 'onbetrouwbaar' sujet aan de deur stond. 'Don't touch my mom!'.

Een heel kleine witte/bruine/zwarte bolletje dat zo snel en wendbaar was als een hertje, werd langzaamaan prachtig grijs. Een sterk hondje, een karaktervol hondje, een hondje met Prinsessengedrag, net zoals het vrouwtje overigens. Een hondje waarvan ik zo veel hou, die ik zo dankbaar ben voor alle stappen die we samen hebben mogen zetten in dit leven.

In die ruim 16 jaar samen hebben we zo veel beleefd en geleefd en bovenal van elkaar genoten en van elkaar gehouden. Dankbaar dat jij in mijn leven bent.

Afscheid nemen, bestaat niet. 

Sommige dingen in het leven zijn nu eenmaal nonnegotiable, my friend! 

Een luchtalarm en maar liefst twee regenbogen voor jou!

Net voor oud jaar is mijn eigen Schone Mama overleden in haar innig geliefde Mallorca. De crematie vond onlangs in zeer besloten kring plaats aldaar in aanwezigheid van haar drie kinderen. Vanaf mijn bank in de huiskamer was ik er deels online bij. Door o.a. haperende internetverbindingen heb ik uiteindelijk op eigen manier afscheid genomen, eenvoudig met een brandende kaars, een foto en een klein belletje, een mantra, een song en in stilte. 

Midden in mijn gebed ging het maandelijkse luchtalarm af. Het intense geluid bracht de tranen in mijn ogen. Ontroerd en ook wat ontdaan liet ik de klank door me heen gaan en liet mijn tranen de vrije loop. Mijn man belde me even daarna op en stuurde een foto van een regenboog, die op dat moment verscheen exact op de plek waar Moeder haar laatste rustplaats had aangewezen. Daar word je toch even net iets stiller van.

Een luchtalarm om je heengaan aan te kondigen en een regenboog om je overgang te markeren, het wonder van het leven zo zichtbaarder en tastbaar.

Ik ben nuchter genoeg om me te realiseren dat een luchtalarm maandelijks terugkeert en dat een regenboog regelmatig verschijnt. En toch...het exact samenvallen op zo'n cruciaal moment, geeft een diep vertrouwen. Vertrouwen in liefde, vertrouwen in een onzichtbare kracht die in ons allen is, voorbij tijd, voorbij ruimte, voorbij vorm. Dat dan ook nog een regenboog verschijnt op het moment dat mijn schoonmama haar laatste rustplaats bereikt, bevestigt het vertrouwen nog meer.

Zoals mijn moeder het - geroerd door dit event - op haar eigen wijze en vol ontzag verwoordde: 'Onze Lieve Heer heeft zich er ook nog eens mee bemoeid.'

Een afscheid in coronatijd nodigt zeker uit tot creativiteit, inventiviteit. Dit kan ons dieper samenbrengen. We zijn allen in staat om op andere manier dan we gewend zijn intens met elkaar te zijn. Het geeft ons kracht om ons hart dieper te openen en ook al zijn we niet met elkaar, dan juist kunnen we ons toewijden om in spirit & heart met elkaar te zijn.

 

www.silent-touch.nl