Willen we niet allemaal een beetje zijn zoals Thumper?

Levenslessen..ze blijven op ons pad komen. Ik denk dat we het allemaal wel herkennen, dat we de meest praktische en gezonde levenslessen ontvangen van het leven zelf. Over de jaren heen heb ik prachtige eyeopeners aangereikt gekregen, door o.a. mijn spiritueel leraar, familieleden, vrienden, mijn werk, de natuur, honden en zéker niet op de laatste plaats mijn kinderen en met elkaar vormen zij een geweldige levensleerschool. Zo'n leerschool is confronterend, eerlijk, rauw, niet altijd leuk, maar vooral praktisch en gezond. 

Een van de eerste en liefste levenslessen die me te binnen schiet, komt uit de film Bambi. Ik herinner me nog heel goed de ouderlijke raad die Thumper, het aandoenlijke, onschuldige konijn uit de film Bambi,  citeert op het moment dat hij een niet zo vriendelijke opmerking maakt over Bambi:

'If you can't say something nice, don't say nothing at all.

Als we allemaal ons leven zouden wijden aan zo'n liefdevolle boodschap, dan zou de wereld er toch anders uitzien? We weten het allemaal: Roddelen, klagen, mopperen en bekritiseren (jezelf en anderen) creëert negatieve energie en toch laten we ons er allemaal wel eens (of vaker?) toe verleiden. Tenslotte praat die vrouw toch echt te veel, is dat joch onopgevoed, dringt die man áltijd voor, is hij een wappie en zij begrijpen niet hoe het hoort en - deze hoor ik erg vaak - het leven was vroeger veel beter. En ja, het is zéker menselijk, maar het is toch niet zo heel erg medemenselijk? De raad van Thumper biedt ons direct een andere optie.

Praten mét elkaar en niet óver elkaar, elkaar vergeven, versterken, ondersteunen en stimuleren is heilzaam en hét recept voor een gezond en gelukkig leven. En als we in al onze menselijkheid struikelen, dan is dat niet erg. We kunnen onszelf herpakken en onze koers van medemenselijkheid, eerlijkheid en openheid hervatten.

En zeg nu eerlijk: Willen we niet allemaal een beetje zijn zoals Thumper?

 

www.silent-touch.nl

Waar was ik?

Inspiratie. Moet je dat ergens opdoen, ergens vinden of in den verre zoeken? Kan inspiratie verdwijnen of is er iets anders aan de hand? Omdat ik vrij nieuwsgierig ben, ging ik op onderzoek uit.

Meestal klim ik in de pen of pak ik mijn gitaar of potloden, als ik inspiratie krijg; dan popt er een idee op en dat schrijf, teken of zing ik. En eerlijk gezegd: ik weet ook niet eens waar zo'n idee vandaan komt of wáár dat nu precies in mij oppopt. Het gebeurt gewoon, meestal ongevraagd en moeiteloos. Vaak komen de beste plannen tijdens meditatie of in Dromenland, een land dichterbij dan je denkt!

Als proef op de som ben ik - op een moment dat er niet een directe inspiratie leek te zijn - achter mijn laptop gekropen en begon met schrijven. Tot mijn verbazing kwamen er gewoon woorden. Verrassende woorden, die er eerst niet waren en toen in een keer wel. Zo heb ik ook een stuk papier gepakt met een doos potloden en zonder enige moeite ontstond er een tekening.

Na diverse steekproefjes, dient zich dan toch een leuk perspectief aan: Zonder te zoeken naar inspiratie, lijkt inspiratie meer iets dat op zoek is naar mij, in plaats van andersom. Inspiratie ís er al, maar 'Waar was ik?', is wellicht een passender vraag?

Het lijkt wel alsof inspiratie zich als een golf door het leven beweegt en het lijkt eerder een kunst om samen te vallen met deze beweging. Deze inspiratiegolf is niet érgens of nèrgens, soms op vakantie of soms heel dichtbij is. Nee, het zijn wíj zelf die ons laten afleiden en vergeten dat niemand anders dan wijzelf de bron van inspiratie in ons dragen. Sterker nog: wij zijn inspiratie. Inspiratie komt van het Latijnse woord 'spiritus', oftewel geest. Een vrije vertaling is dan ook 'Goddelijke ingeving'. En zijn we dat tenslotte niet allemaal? Een Goddelijke ingeving!

Hoe kan het toch dat we dit continu over het hoofd zien, terwijl het in elke ademtocht beschikbaar is?

Inspiratie is als de geest die zich uitdrukt. En...drukt de geest zich tenslotte niet altijd uit? Inspiratie is als een uitnodiging om onszelf, onze liefde, ons leven, of Godsbesef vrije toegang te geven, om door ons te leven, door ons tot uitdrukking te komen in plaats van krampachtig het leven vormen en kneden. 

 

Het resultaat van inspiratie heeft net zoveel kleuren als er mensen zijn. Het kan variëren van een symfonie tot een zacht gezongen wiegelied. Soms een literair hoogkunstje en soms een tweeregelig rijmpje. 

 

Kom je ook op dat feest, waar iedereen zijn/haar eigen unieke kleur leeft, gewoon als jezelf?

Daar hoef je gelukkig geen Rembrandt, Michelangelo of Mozart voor te heten!

 

Sing your heart out!

Live your dreams!

Dare to be yourself! 

Inspire eachother! 

Don't hold back!

It is time!

If not now, then when?

 

Waar haal jij je inspiratie? Hoe inspireer jij anderen? Laat het me weten! Ik ben hartstikke benieuwd.

 

www.silent-touch.nl

Hockey spiritueel?

Spiritualiteit, wat is het eigenlijk en vooral waar zoeken we het?

 

Heeft spiritualiteit iets te maken met de zin van het leven, betekenis geven aan je leven, balans vinden, een zoektocht naar jezelf? Is het bewustwording, zen, zijn, je ziel, de geest? En wat is dat 'zelf' dan wel? En hoe doe je dat: 'je leven bezielen' en kan dat überhaupt?

Als ik Facebook open dan vliegen de uitnodigingen van spirituele workshops me om de oren. Dan lijkt het wel of we met z'n allen massaal inhoud aan ons leven willen geven, willen verdiepen, willen ontwaken. Komt het soms tot een soort van geestelijke-geboorte-dimensie, oftewel de GGD, nieuwe stijl?

En waar zoeken we dat-wat-we-Het-noemen? Vinden we Het in yoga, tai chi, meditatie, tarot, mindfulness, mantrazingen, drumcirkels, vrouwententen, mannendansen, biodanza, vuurceremonies, stiltewandelingen, zweethutten, spiritueel tekenen, vasten, zwijgen, zingen, bidden? En deze lijst kan eindeloos aangevuld worden, toch?

Ziet de oprechte zoeker door de bomen het spirituele bos nog wel of kan het zijn dat we de spiritualiteit door de veelvoud misschien wel juist missen? Dat we door het zoeken, stomweg over het hoofd zien, dat we spirituele wezens zíjn? Dat prana geen spirituele term is, maar dat we hier onlosmakelijk mee verbonden zijn? Dat we chi niet alleen vinden als we Tai Chi beoefenen, maar dat het juist ook gewoon in ons dagelijkse leven present is? Gewoon in alles wat leeft?

Nu hoor je mij niet zeggen dat spirituele beoefening onzin is. Zeker niet. Het is zelfs een groot onderdeel van mijn leven. Maar kritisch kijken aan welke leraar of beoefening je jezelf toewijdt, is en blijft een hele kunst. Spiritualiteit is niets anders dan leven en leven kun je niet doen, want dat ben je gewoonweg zelf. Daar heb je dat woordje 'zelf'' weer. Hoe kun je dat 'zelf' vinden als je blijft zoeken? Hoe zou het zijn als we de weg van eenvoud bewandelen, zoals guru Naropa dit ooit vervatte als: 'Van meervoud naar eenvoud'?.


Vandaag stond ik - overigens ná een uur stiltemeditatie - langs de lijn bij het hockeyveld, waar mijn jongste dochter samen met minimaal nog 21 andere jonge meiden een wedstrijd speelde: vol energie, vuur, leven. Vlammend, in een sportieve strijd, met zweet op de voorhoofden, rode wangen, warme lichamen, soepel en alert, gefocussed en toegewijd, vol geest, vol chi, vol leven! Helemaal één met het spel, één met elkaar, één met het leven, afgestemd, bewegend, uitdagend, verdedigend, gevend en nemend en bovenal: onverdeeld aanwezig. En dat is toch zeker Het?

Misschien een gat in de spirituele workshop agenda?


www.silent-touch.nl