De kracht van wie we zijn

Een paar weken geleden werd ik geraakt door een tekst van Norman Cousins*:

'Just as there is no loss of basic energy in the universe, so no thought or action is without its effects, present or ultimate, seen or unseen, felt or unfelt.'.

Ik moest even de vertaling erbij halen om het helemaal tot me door te laten dringen: 'Net zoals er geen verlies is van fundamentele energie in het universum, zo is geen gedachte of daad zonder effect, nu of uiteindelijk, gezien of ongezien, gevoeld of ongevoeld.'

Deze quote kwam meer tot leven toen ik kort daarop een christelijke film zag over Franciscus van Assisi, een man die meer dan duizend jaar geleden leefde (rond 1200). De film verhaalt over hoe Jezus, een zaadje van inspiratie plantte dat eeuwen later opbloeide in het hart van Franciscus van Assisi. En Franciscus? Hij werd op zijn beurt weer een licht dat duizenden mensen raakte – tot op de dag van vandaag. Hij werd geprezen als een krachtig leraar, maar het was niet zozeer wat hij zei, wat harten in beweging bracht, maar bovenal zijn eenvoudige, onzelfzuchtige leven, zijn diepe ervaring van God, die zijn boodschap kracht gaf.

Tegen het einde van zijn leven, tijdens een zware tocht door de bergen, begaf Franciscus’ gezondheid het, zo gaat één van de verhalen over zijn leven. Zijn metgezellen klopten aan bij een boer om een ezel te lenen, zodat hij niet langer hoefde te lopen. Toen de boer hoorde voor wie de ezel bedoeld was, stapte hij naar buiten en vroeg: 'Ben jij die Broeder Franciscus waarover zoveel wordt gesproken?' Een knik van een van Franciscus’ metgezellen was genoeg. De boer vervolgde: 'Zorg er dan voor dat je in werkelijkheid net zo goed bent als men zegt, want velen stellen hun vertrouwen in jou.' Deze woorden troffen Franciscus diep. Ontroerd kuste hij de boer, dankbaar voor deze eenvoudige maar krachtige herinnering. (menigeen had zoiets juist als een aanval gezien, maar Franciscus zag dat o zo anders).

Wij leven niet als arme broeders en zusters in het middeleeuwse Italië, maar de les blijft onveranderd: ons leven is een voorbeeld, of we dat nu willen of niet. Niemand kan zeggen dat zijn/haar leven er niet toe doet, dat onze woorden geen verschil maken. Elke stap die we zetten, elk gebaar dat we maken, zendt rimpelingen uit – soms klein en onzichtbaar, soms groots en transformerend.

Dan vraag ik mezelf af: 'Wat voor licht werp ik de wereld in? Welke intentie, bewust of onbewust straal ik uit?'. Want net als Franciscus, hoe eenvoudig ons bestaan ook lijkt, heeft ieder van ons de kracht om anderen te inspireren – niet alleen met wat we zeggen, maar vooral door wie we zijn. 

Dat maakt stil, bescheiden en brengt ook een gevoel van ontzag.

En jij, welke rimpeling van licht stuur jij de wereld in, misschien wel juíst door te zijn precies zoals je bent? 💫💗

www.silent-touch.nl

 *Norman Cousins: Amerikaanse auteur, journalist, die zich inzette voor wereldvrede

Waar was ik?

Inspiratie. Moet je dat ergens opdoen, ergens vinden of in den verre zoeken? Kan inspiratie verdwijnen of is er iets anders aan de hand? Omdat ik vrij nieuwsgierig ben, ging ik op onderzoek uit.

Meestal klim ik in de pen of pak ik mijn gitaar of potloden, als ik inspiratie krijg; dan popt er een idee op en dat schrijf, teken of zing ik. En eerlijk gezegd: ik weet ook niet eens waar zo'n idee vandaan komt of wáár dat nu precies in mij oppopt. Het gebeurt gewoon, meestal ongevraagd en moeiteloos. Vaak komen de beste plannen tijdens meditatie of in Dromenland, een land dichterbij dan je denkt!

Als proef op de som ben ik - op een moment dat er niet een directe inspiratie leek te zijn - achter mijn laptop gekropen en begon met schrijven. Tot mijn verbazing kwamen er gewoon woorden. Verrassende woorden, die er eerst niet waren en toen in een keer wel. Zo heb ik ook een stuk papier gepakt met een doos potloden en zonder enige moeite ontstond er een tekening.

Na diverse steekproefjes, dient zich dan toch een leuk perspectief aan: Zonder te zoeken naar inspiratie, lijkt inspiratie meer iets dat op zoek is naar mij, in plaats van andersom. Inspiratie ís er al, maar 'Waar was ik?', is wellicht een passender vraag?

Het lijkt wel alsof inspiratie zich als een golf door het leven beweegt en het lijkt eerder een kunst om samen te vallen met deze beweging. Deze inspiratiegolf is niet érgens of nèrgens, soms op vakantie of soms heel dichtbij is. Nee, het zijn wíj zelf die ons laten afleiden en vergeten dat niemand anders dan wijzelf de bron van inspiratie in ons dragen. Sterker nog: wij zijn inspiratie. Inspiratie komt van het Latijnse woord 'spiritus', oftewel geest. Een vrije vertaling is dan ook 'Goddelijke ingeving'. En zijn we dat tenslotte niet allemaal? Een Goddelijke ingeving!

Hoe kan het toch dat we dit continu over het hoofd zien, terwijl het in elke ademtocht beschikbaar is?

Inspiratie is als de geest die zich uitdrukt. En...drukt de geest zich tenslotte niet altijd uit? Inspiratie is als een uitnodiging om onszelf, onze liefde, ons leven, of Godsbesef vrije toegang te geven, om door ons te leven, door ons tot uitdrukking te komen in plaats van krampachtig het leven vormen en kneden. 

 

Het resultaat van inspiratie heeft net zoveel kleuren als er mensen zijn. Het kan variëren van een symfonie tot een zacht gezongen wiegelied. Soms een literair hoogkunstje en soms een tweeregelig rijmpje. 

 

Kom je ook op dat feest, waar iedereen zijn/haar eigen unieke kleur leeft, gewoon als jezelf?

Daar hoef je gelukkig geen Rembrandt, Michelangelo of Mozart voor te heten!

 

Sing your heart out!

Live your dreams!

Dare to be yourself! 

Inspire eachother! 

Don't hold back!

It is time!

If not now, then when?

 

Waar haal jij je inspiratie? Hoe inspireer jij anderen? Laat het me weten! Ik ben hartstikke benieuwd.

 

www.silent-touch.nl