Voetbalbeet

Afgezien van het feit dat ik een digibeet ben, ben ik absoluut ook een voetbalbeet. Als Nederland speelt dan sta ik niet vooraan om achter de televisie te zitten. Ze hebben vroeger wel hun best gedaan me te enthousiasmeren voor het voetbal,want als kind luisterde ik braaf elke zondag naar de toto- uitslagen onder de bezielende leiding van onze vader. De woorden ‘nul-nul’ echoën nog na in mijn hoofd. Eén van mijn zoons heeft nog een poging gedaan mij te binden langs de lijn, maar echt warm kan ik er niet van worden. Ook die mediagekte stuit mij tegen de borst en is volgens mij een compleet nutteloze vervuiling van het milieu: vlaggetjes, petjes, toeters, bellen, pruiken en alles in het oranje, alsof ze daar harder of beter van gaan voetballen? Nu ben ik wel oranje-fan, dat weer wel, maar dan zonder vlaggen. Ja heus, ik heb ook een oranje jurkje en oranje petje, maar die gaan jarenlang mee en haal ik met alle liefde uit de kast op Koninginnedag òf als Nederland weer eens echt gaat VOETBALLEN natuurlijk.

Oordelen over het niveau van het Nederlandse Elftal in deze EK laat ik verder wel over aan de mensen die er verstand van hebben. Daarbij komt dat ik de helft gemist heb omdat ik dat gestuntel niet te lang kon aanzien (Of ben ik nu toch een beetje aan het oordelen?). Ik heb er echter wel een bescheiden mening over en die werd vanavond weer bevestigd.

Ik heb me vanavond na een behoorlijk stressvolle dag op kantoor met enige tegenzin toch laten verleiden om ter ontspanning een avondje voetbal te kijken. De beurt was aan Portugal / Spanje en dan valt mij op, zonder te oordelen: Die Mannen Zingen Uit Volle Borst Met Heel Hun Hart Het Volkslied Mee. Dit in grote tegenstelling tot onze Nederlandse jongens die met enige verveling en nauwelijks hun mondspieren bewegend een tekstje opdreunen. Bij het Spaanse en Portugese elftal ziet dat er anders uit. De energie spat ervan af, de trots straalt uit elke porie, de goede moed is bijna tastbaar. Kortom: ze staan te trappelen om te voetballen; beide elftallen. En zo is de wedstrijd ook: snel, sportief, soms wat hard, maar altijd in beweging, passes die kloppen, kopballen met richting, een sluitende verdediging, maar ook sterke aanvallen.

Wat begon als een ontspannen avondje voor de buis eindigde voor mij op het puntje van mijn stoel meelevend met al deze mannen. Spannend, sportief, onverwachts, bloedstollend, boeiend van begin tot eind. Ik nip nog even aan mijn Portugese portje en klapper vrolijk met mijn Spaanse castagnetten.

Het verbaast mij dan weer helemaal niet dat het nul-nul blijft met al deze mannen die allemaal willen winnen en niet opgeven.Voetbal zoals voetbal bedoeld is en wie er wint zou dan bijna niet meer belangrijk hoeven zijn. Bijna dan. Zo’n voetbalbeet ben ik eigenlijk ook weer niet. Olé

Liefde

Soms zijn er mensen in je leven met wie je je altijd verbonden voelt..armen om elkaar heen..zonder woorden..maanden van afwezigheid in één blik overbrugd..alsof je bij elkaar hoort, zonder te weten waarom, alsof je elkaar kent, terwijl je elkaar zo weinig ziet, alsof er geen woorden zijn en dat er zo intens veel gezegd wordt, dat een korte blik een wereld van herkenning is, dat een enkel woord elke conversatie onnodig maakt, dat een korte omarming de meest dierbare herinnering is, dat afstand of tijd geen obstakel is, dat je ook zonder bij elkaar bent, weet dat het gewoon goed is, hoe dan ook? Hoe gelukkig ben je dan als je zonder woorden, zonder poespas, zonder gêne, zonder verplichtingen, gewoon samen bent? Verenigd? Verbonden? Alleen maar energie ervaart die gaat, die harten verbindt, die pijn verzacht, die verdriet omarmt, die vreugde deelt, die liefde maakt en die nooit verdwijnt.

Timon Live 1!

Misschien kennen jullie mij nog niet, maar ik heb 6 jaar in een kennel in Polen gezeten en ik ben op 21 april 2012 door lieve vrijwilligers van de Stichting Vagabond-Pets naar een familie in Nederland gebracht! En inmiddels heb ik kennisgemaakt met die hele familie. Eén van de kinderen heeft een hond: een Franse buldog. Dat is een gekke hond: die snurkt, maar hij is o zo lief en daar kun je mega mee ravotten. En met mijn kleine vriendinnetje Ninja gaat het steeds beter. Zij kan zich nu lekker ontspannen en laatst legde ze zelfs haar snuit op mijn rug en viel in slaap. Ik bleef stilletjes genieten van deze saamhorigheid. Samen buiten rennen in het bos of op het strand, samen eten, drinken, kluiven .. dat komt wel goed hoor.

Ik heb ze wel een poets gebakken, want laatst heb ik helemaal zelf de broodlade opengetrokken in de keuken en toen ze thuiskwamen lagen Ninja en ik tevreden met ronde buikjes nog na te genieten van het suikerbrood, twee rollen ontbijtkoek en drie rollen rijstcrackers. Ik moet toch wát doen om Ninja te imponeren? Gelukkig snapten ze dat ook wel.

En ik heb ze mooi voor het lapje gehouden de eerste twee weken. Ik deed namelijk net of ik niet kon blaffen, maar nu ik gewend ben en een bepaalde verantwoordelijkheid op mij neem voor dit hele gezin, vind ik het bijna tè leuk om overal mijn zegje over te doen. Snap jij dat nu, waarom ze dat niet zo leuk vinden? Nu krijg ik Rescue druppels, staat de muziek zachtjes aan (tip van Fineke) en hebben ze onze manden uit het zicht van de twee deuren gelegd, dus die hoef ik nu niet steeds in de gaten te houden en dat geeft wat rust.

Verder heb ik het redelijk onder controle. Ze hadden hier vrij snel in de gaten wat de bedoeling is: Ik wil een aai als ik ga liggen, koek als ik een poot geef, een blije lach als ik mijn oren spits bij de naam Timon en een knuffel als ik in mijn mand lig. Het leukste is nog wel dat als ik voor hun voeten ga zitten, ik dan een koekje krijg!  ‘Kom’, ‘braaf’, ‘zit’ en ‘Timon’ levert dus altijd wat leuks of iets lekkers op! Strak plan, zeg ik dan.

Zwemmen is ook heel leuk. Natuurlijk niet als je speciaal naar een uitlaatgebied wordt gebracht waar alle honden zwemmen of in de vijver in het bos.  Nee, ik spring liever onverwachts van de punt van de boot af. Dan zijn ze er niet op voorbereid en dat is vele malen leuker! Die gezichten! Je had erbij moeten zijn. Een rondje om de boot zwemmen en dan iedereen verblijden met een frisse douche! Daarna even lekker uit mijn dak gegaan op een grasveldje. Dat is pas genieten en dan krijg ik de lachers op mijn hand…uh…poot.

Voor al mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes in Polen: Houd vol! Houd hoop! Ik hoop zo dat er voor jullie allemaal een lekker mandje komt of dat jullie een beter verblijf krijgen!  Ze zijn hier aan het sparen voor een donatie hoor! Voor mijn lieve vrienden die me naar Nederland hebben gebracht: Dank je wel!

Escape

Kom je thuis na een dag werken en heeft de buurman compleet onaangekondigd een uitbouw neergezet van 2,5 x 3 m. Daglicht, zonlicht, uitzicht in één keer weg…voor een groot deel dan.

Al snel blijkt dat één en ander ‘vergunningvrij’ zou zijn, maar dat neemt voor mijn gevoel niet weg dat enig overleg vooraf toch heel normaal zou zijn geweest. Is dit dezelfde buurman, waarbij ik vorig jaar toestemming vroeg om een vogelkastje op te hangen tegen zijn tuinhuisje? Dit is in ieder geval dezelfde buurman die toen zei dat dit niet mocht omdat anders zijn huisje van binnen vochtig kon worden door die ene spijker. Is dit dezelfde buurman, waarbij ik afgelopen voorjaar toestemming vroeg om een stukje schutting neer te zetten in een hoek waar hij het niet eens zou zien? Het is in ieder geval dezelfde buurman die weigert zijn zes meter hoge uit de kluiten gewassen heg te snoeien omdat hij te groot is geworden. Daarbij komt, hij heeft er zelf geen last van.

Best lastig zo’n situatie. Eigenlijk hebben we nooit een probleem, we vinden elkaar best aardig, hebben geen last van elkaar en je zou kunnen spreken van een goede buur. Wat is dat dan dat zo’n uitbouw van deze omvang dan niet wordt besproken? Ik sprak mijn teleurstelling en verdriet hierover uit, maar demonstratief werden de armen over elkaar heen geslagen en de voeten gekruist op tafel gelegd en al snel werd mij duidelijk dat er voor mijn gevoel, mijn idee, mijn daglicht geen enkel begrip was. Het is toch vergunningvrij?

Een telefoontje naar de gemeente maakte het ook al niet beter. De dame in kwestie herhaalde maar één ding: er komt morgen iemand ter plekke en dan wordt u morgen teruggebeld. Omdat vandaag een klein stemmetje om 12.00 uur riep, dat er waarschijnlijk helemaal niemand ter plekke zou komen, bel ik nog maar een keertje na. Ik zie mijn opgenomen vrije dag in duigen vallen. Dan begint het er al mee dat je met iemand spreekt die begint te zeggen dat ze maar tot 13.00 uur zijn geopend..en het was tenslotte al 12.30 uur toen ik belde. Daarna kon deze dame nergens antwoord op geven en moest ze alles vragen aan een collega, die er niet was. Wel kon ze me verwijzen naar de site met de mededeling dat ik het bestemmingsplan moest lezen. Onder welke bestemmingsplan onze wijk viel, wist ze dan weer niet. Dat moest ze navragen aan die collega die er niet was en het was nu al bijna 12.40 uur. Na enig aandringen en een kleine vijftien minuten in de wacht te hebben gestaan, meldde ze me tenslotte onder welk plan onze wijk viel en verbrak prompt de verbinding. De tijd dringt: 12.50 uur. Gelukkig kreeg ik haar nog een keer te pakken en ze beloofde me dat de betreffende buitendienstmedewerker mij vandaag nog zou terugbellen en vandaag nog poolshoogte zou nemen. Het is nu 15.45 uur.

Met lede ogen zie ik het monster van de buren groeien, een grauw monster met grijze tentakels, weliswaar een glazen dak, maar met grijze zonneschermen en er komen nog grijze geblindeerde ramen. Mijn ‘goede-buren-gevoel’ neemt af en vertrouwen dat de gemeente komt ook.

Een korte zoektocht via Google levert allerlei regelgeving en gedragsregels op, met op nummer 1:

Buren hebben rechten en plichten ten opzichte van elkaar. Uitgangspunt daarbij is dat buren elkaar geen hinder mogen toebrengen, bijvoorbeeld door zonlicht weg te nemen, trillingen te veroorzaken of stank te verspreiden. Daarom is het verstandig om de (ver)bouwplannen met de buren te bespreken.

Ze hebben dit waarschijnlijk ook wel gelezen en het woordje ‘verstandig’ heeft ze natuurlijk de escape geboden. En ik ben bang dat er voor ons geen ontsnappen meer aan is. Dág Licht! Dág Zon! Dág Uitzicht!

Een hartje vol tomaatjes

‘Als ik jouw facebook mag geloven, Gwen, lijkt het wel alsof jouw hele leven één groot feest is en alleen maar bestaat uit reizen naar tropische oorden, varen op sloepen en barbecueën met vrienden en familie’.

Nu tracht ik om van mijn facebook geen fakebook te maken, dus wellicht is het toch een goed idee om af en toe een foto te plaatsen van mijn puber die mij het bloed onder mijn nagels vandaan haalt? Of van een hond die mijn net ingezaaide gras omploegt? Of van de chaos in mijn keuken als mijn lieftallige dochter met haar vriendinnen een – overigens heerlijke – appeltaart maakt? Ingewikkelder dan dit wordt het meestal niet, want als je over iets serieuzers begint, reageert er niemand, maar als je je nieuwe paar laarzen etaleert, dan vindt iedereen je foto leuk en komt er ook vaak nog een reactie. Ik ben er zelf ook helemaal niet vies van om wat luchtigs te plaatsen en volg een paar keer per week het wel en wee van mijn facebookvrienden.

Vroeger (toen ik nog jong was) vroeg je aan elkaar: ‘Hoe gaat het met je?’ en dan was/is het antwoord meestal: ‘Prima en met jou?’. En vervolgens wordt er bij voorkeur niet op het antwoord gewacht. Er is altijd wel iets wat de aandacht afleidt of iemand, die iets leukers te vertellen heeft.  Herkennen we allemaal, denk ik. Zelf heb ik wel eens een poging gewaagd om  te zeggen dat het helemaal niet zo goed ging, dat ik depressief was, dat ik het niet meer zag zitten, dat ik enorm veel verdriet had. Maar dat wordt meestal niet zo op prijs gesteld. Ik hou me dus over de hele linie aan het algemeen geaccepteerde antwoord: ‘Prima!’ En daarmee is ook geen woord gelogen alleen niet alles gezegd.

Sec gezien is facebook dus een moderne versie van de vraag: ‘Hoe gaat het met jou?’. Als je wil weten hoe het met iemand gaat dan vraag je het niet, maar je kijkt op facebook en dan weet je meteen hoeveel bier er is gedronken, wie er waar uit eten is geweest en als je boft ook nog wàt er is gegeten, wiens kind een doelpunt heeft gescoord, wie taartjes heeft gebakken, een vakantieplaatje heeft geschoten, met een mooie auto op reis is of cherrytomaatjes in een hartvormige taartvorm heeft gestopt. Allemaal kleine geluksmomentjes, allemaal even belangrijk en onbelangrijk. Dat maakt facebook nog geen fakebook, maar meer een alledaags praatje. Een heerlijk ontspannen momentje vanuit mijn luie stoel en zo blijf ik mooi op de hoogte van wat een ander beleeft..aan de buitenkant dan. De buitenkant, waarin het lijkt alsof mijn leven één groot feest is. Mmmm, klinkt lekker zeg!

Lift

Deze week hoorde ik maar liefst twee keer dat iemand zich laat liften, de lippen laat inspuiten of de frons in het voorhoofd laat verdwijnen…al is het voor een paar weken. Ik zie ook wel dat ik ouder word en laatst zat ik ook voor de spiegel en trok mijn wangen ver achter mijn oren om het resultaat te bestuderen van een scheve, jonge Gwendolin; nog een mooie ooglift, een prik tussen mijn wenkbrauwen en alles is weer glad. De techniek staat voor niets. Ik steek mijn tong uit naar mijn vreemde spiegelbeeld! Pats..ik liet mijn vingers los, de wangen vielen weer op de plek. Ik doe er niet aan mee. Het is echt niets voor mij, hoe ijdel ik ook ben.

Als we in het bos een oude boom zien staan, dan zijn we soms diep geroerd over de grootte van zijn takken, de weerbarstigheid van zijn knoesten, de wirwar van verstrengelde wortels en vooral zijn indrukwekkende omtrek. Die boom staat er al jaren, tientallen jaren of zelfs langer en daarvoor voelen we vaak respect en bewondering. Een jong twijgje willen we nog wel eens over het hoofd zien, maar zo’n oude boom zeker niet? Wat is dat toch met de mens dat wij zelfs met ons eigen lichaam veelal niet tevreden kunnen zijn? Terwijl  - als je het eens rustig en goed beschouwt – je lichaam er altijd is, je trouw volgt, je waarschuwt voor gevaar of pijn, je overal brengt, vele door jezelf opgelegde uitdagingen aangaat en je ook niet zomaar verlaat.

Het is nu ook niet zo dat we zo goed voor ons lichaam zorgen. Regelmatig eten of drinken we te veel of hongeren we ons juist uit voor een slanke lijn. In Amerika kijkt men niet meer op of om bij een liposuctie of maagverkleining en in Nederland vergapen we ons aan de ronduit belachelijke programma’s die hierover op TV te zien zijn.

Maar wat zou er eigenlijk gebeuren als we ervoor zouden kiezen om vanaf nu helemaal tevreden te zijn? We hebben tenslotte altijd en elke moment een keuze! Gewoon tevreden met ons zelf, tevreden met onze relatie, met onze kinderen, ons inkomen, onze baan, tevreden dat we in een veilig land wonen, tevreden dat we jong zijn en ouder worden.

We zouden kunnen beginnen met iets heel eenvoudigs:  accepteren dat onze pijnlijke ervaringen zichtbaar worden in onze iets verminderde veerkrachtigheid, dat ons verdriet lijnen vormt in de wangen, dat onze lach kraaienpootjes vormt bij de ogen en onze wat molliger buik ook kan wijzen op een evenwichtiger bestaan! Gewoon tevreden zijn met onze kleur haar, onze kleur ogen, de grootte van onze neus, de vorm van onze mond. Dat we weerbarstiger worden, een knoestige en een soms indrukwekkende  wirwar van verstrengelde huidplooien krijgen en onze omtrek iets groter is. Gewoon zijn. Zo eenvoudig is het.

Het leven is net als een film: een begin en een einde en soms loopt er een prachtige of minder prachtige verhaallijn doorheen. Als ik dan toch moet liften, dan lift ik wel mee op die lijn, dan kom ik er vast ook wel.

Charmant laten hangen

Nu ik balanceer in wat zomaar het midden van mijn leven zou kunnen zijn (en wellicht ben ik al ruimschoots over het midden natuurlijk), wordt het steeds zichtbaarder en tastbaarder hoe snel het leven voorbij raast, in moordend tempo vliegen de dagen aan me voorbij. Het is ook grappig om te zien hoe bij elke generatie iets specifieks hoort.

Ik kan mezelf nog zo zien in mijn tienerjaren met de daarbij behorende onzekerheid over wat aan te trekken, wat te zeggen, wat te doen, de eerste kus, mijn nooit vergeten eerste liefde (en verdriet), eindeloos luisteren naar muziek, dansen tot je erbij neerviel, voor het eerst op kamers, mijn rijexamen, mijn schoolexamen. Vervolgens rond de 20 jaar het uitvliegen, vervolgopleiding en balans vinden in het op eigen benen staan.

Als ik kijk naar mijn jongere collegae: zij zijn net getrouwd, ongeveer dertigers en ik luister naar de verhalen van de baby showers, de verhalen over de crèches en hoe ze het evenwicht zoeken tussen werk en privé. Ik vind het heerlijk om te bedenken dat dit ver achter mij ligt, ik heb ervan genoten, maar mijn ‘vrijheid’ komt weer in zicht! De veertigers om mij heen zijn beland in de echtscheidingen, nieuwe relaties en samengestelde gezinnen. Ze werken keihard aan hun carrière, hebben het immens druk en stoeien met de midlifecrises. Been there, done that, got the t-shirt!, mag ik bekennen.

Wij, de vijftigers, worden weer met compleet andere zaken geconfronteerd. Naast de levenservaring, rust, inzicht en groter wordende vrijheid omdat de kinderen nu echt groot genoeg zijn om voor zichzelf te zorgen, hoor ik ook minder leuke verhalen over hartproblemen, een verhoogd cholesterol, te hoge bloeddruk en dat soort gezondheidsperikelen. Ik hoor velen om mij heen praten over zorg om hun ouders, die nu rond de 80 zijn. Ook deze generatie heeft een specifiek iets: afscheid nemen. Laatst belde ik mijn moeder en ze verzuchtte dat ze helaas alwéér naar een begrafenis moest.

De tussenliggende generatie (50-70) is mij nog onbekend! Ik moet toegeven dat ik niet zo goed heb opgelet toen mijn ouders zo oud waren. Ik was te druk met bouwen aan mijn leven, kinderen, pubers, afscheid nemen van een relatie, nieuwe relatie, een prachtig samengesteld gezin mogen vormen, geen tijd gelukkig voor een midlife crisis en last but not least: toch ook nog wat aan mijn carrière sleutelen. Ach, ik laat me graag blij verrassen en laat het allemaal maar over mij heen komen.

Het is één van die dingen, waar je je nu geen zorgen over hoeft te maken: ouder worden. Dat gaat vanzelf. 

Logisch dat het lichaam niet zo soepel, veerkrachtig en glanzend blijft, maar er is een wijze les van mijn moeder, die ik al jong in mijn oren knoopte, die ik overigens nu pas begin te snappen:

‘Tot je 55ste ziet het er allemaal nog prima uit, maar daarna moet je het maar gewoon charmant laten hangen’…en dan had deze wijsgeer het volgens mij niet over de was. Ze slaagt er zelf bijzonder goed in. Ik ben benieuwd en wacht het vol vertrouwen af!