TimonLive 11 - bijna afscheid nemen

Afgelopen week voelde ik me helemaal niet goed. Bij de dierenarts werd ik goed onderzocht en was ik in de goede en betrouwbare handen van maar liefst vier vrouwen, waaronder mijn eigen vrouwtje. Onder normale omstandigheden, natuurlijk de droom van elke man! Het was alleen niet zo relaxed, hoor, maar ik gaf me er toch volledig aan over en onttrok  me van het geheel door diep in meditatie te gaan. Later hoorde ik vrouwtje bedeesd met de dokter praten; de uitslagen van de tests waren niet zo best. Ik wilde maar één ding: naar huis en in mijn mandje naast mijn Russische vriendinnetje en vooral met rust gelaten worden.

De laatste week ben ik weer wat opgeknapt en eet en drink ik weer wat beter. Kleine rondjes doen me goed maar het liefst slaap ik de hele dag. Ik geef baasje en vrouwtje en alle kinderen in het gezin rustig de tijd om eraan te wennen dat ik al snel over 'the rainbowbridge' zal gaan. Ik hoop dat ze weten wat een fantastisch leven ik heb gehad en nog steeds heb. Met een moeilijke start in een asiel in Polen, ben ik sinds mijn zevende levensjaar alleen maar verwend, geknuffeld, gevoed en ik heb op veel mooie plekjes mogen wandelen. Mijn baasje en vrouwtje hebben goed voor mij gezorgd.

Nu ben ik zestieneneenhalf jaar, een grijze snuit, een manke poot, lekker doof, een stijve rug en nog iets in mijn buik, wat niet zal genezen. 

Het is tijd voor mijn laatste ronde, mijn laatste aai, mijn laatste knuffel.

Tijd voor een laatste foto, een laatste koekje en een laatste ritje in de auto.

Het is tijd voor mijn laatste maaltje, mijn laatste lik en trouwe blik en laatste kenmerkende WHOEHOEHOE!

Het is tijd om te rusten, het is tijd om te gaan.

Maar afscheid nemen, bestaat niet.

Liefde overstijgt alles!

Lieve poot en WHOEHOEHOE

van Timon

 

Met dank aan de lieve mensen van Stichting Vagabond-pets
en de lieve mensen én beste begeleiding van AniCura Hillegom

Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?

TimonLive 10 - De oude dag

TimonLive 9 - Hondenbaan?

TimonLive 8 - Engeltje op mijn schouder! 

TimonLive 7 - Laten schrikken

TimonLive 6 - Boem is Ho!

TimonLive 5 - Geen Marktplaats voor mij
TimonLive 4 - Mijn Pools vriend
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1

 

TimonLive - 9 Hondenbaan?

Vandaag liepen mijn vrouwtje en ik achter elkaar te sjokken. Zij sjokt omdat ze niet lekker is en ik sjok omdat ik al oud ben. Elke dag heb ik al moeite met opstaan en op gang komen, maar na even rekken en strekken en ongelooflijk lekkere hapjes en een kleine pijnstiller kom ik toch ook altijd weer mooi op gang. Hoewel mijn lijf met pensioen is, kwispelt mijn staart nog als een jonge god.

Hoeveel stappen hebben we al samen gezet, langs dit pad en andere wegen? Hoe vaak heeft mijn vrouwtje mij al moeten roepen om vooral geen poep te eten, terwijl ik dat reuze lekker vindt? Hoe vaak ben ik niet drijfnat uit het slootje gekomen en mijn vrouwtje nat gemaakt? Hoe vaak heb ik koekjes gekregen als ik kwam en ook als ik pas veel later kwam dan de bedoeling en mijn vrouwtje bijna ontplofte en ik me van geen kwaad bewust was?

Wie had nu toch ooit gedacht dat ik na zeven jaar asiel, in niet te beste omstandigheden in Polen, de respectabele leeftijd van 16 jaar zou behalen? En in zeer goede staat, al zeg ik het zelf! Mannen worden alleen maar knapper naar mate ze ouder worden en dat geldt beslist ook voor mij. Met mijn gedistingeerde grijze snuit verwarm ik menig voorbijganger.

Maar alle gekheid op een stokje: ik ben dankbaar, dankbaar voor dit veilige thuis, voor de mensen die me in Polen verzorgden, voor de mensen die me naar Nederland brachten en voor mijn meer dan geweldige baasje en vrouwtje en mijn harige vrouwelijke gevolg: Hanty, Ninja en Ninka.

Ik zie heus wel dat vrouwtje zich de laatste tijd niet zo goed voelt en ik doe mijn opperste best om haar op mijn oude dag een goed voorbeeld te geven. Ik kan haar mijn hondenbaan van harte aanbevelen:  wakker worden, uitrekken, plasje doen. Daarna lekker eten, rekken en op mijn gemak het eten laten zakken. Af en toe laat ik een knallende boer en een wind 'dat lucht op', denk ik dan. Vervolgens ga ik uit wandelen en snuffel ik een half uurtje in de buitenlucht. Lebber zonder gene een bak water leeg en plof neer op mijn mand, waarin ik urenlang kan wentelen en het mezelf zo comfortabel mogelijk maak. En: bovenal veel geknuffeld worden. Dit proces herhaalt zich een paar keer per dag. En alleen als het moet, werkelijk van me verlangd wordt, kom ik in actie: proforma blaffen tegen-ik-weet-niet-wie-of-wat-maar-het-klinkt-wel-stoer, baasjes beschermen en het huis bewaken. 

Deze hondenbaan bevalt mij prima; voor mij voorlopig geen carrière switch.

Relaxte groet van Timon! 

Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?

TimonLive 8 - Engeltje op mijn schouder! 

TimonLive 7 - Laten schrikken

TimonLive 6 - Boem is Ho!

TimonLive 5
TimonLive 4
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1

TimonLive 7 - Laten schrikken

Al maanden maakt het vrouwtje zich te sappel over de gezondheid van mijn kleine, oude zus Ninja. Het is Ninja voor en Ninja na! Ninja mag in één keer op de bank en hoeft niet meer lang te wandelen, krijgt een heuse winterjas en allemaal extra koekjes. Nou, ik was er klaar mee! Ik heb mezelf even in 'beeld' gebracht, even boven aan de lijst van belangrijkheid, no more mister nice guy, no more achteraan de rij aansluiten!

Ok, ok, ok, achteraf gezien had ik het wel wat minder heftig kunnen aanpakken, maar goed, zeg nu zelf: het resultaat mag er zijn!

Twee weken geleden kreeg ik in één keer zo'n last van mijn rug. Ik kon mijn oude hoofd er niet meer van optillen. Binnen drie dagen had ik een röntgenfoto, diverse onderzoeken en een scan achter mijn kiezen (en mijn baasjes wat eurootjes lichter). Lopen deed ik niet meer, blaffen ho maar, mijn kop liet ik hangen en mijn baasjes waren daardoor helemaal van slag. In één keer was alle aandacht in plaats van op Ninja op mij gevestigd.

Een paar dagen heb ik ze laten bungelen, die baasjes van me en kreeg ik pijnstilling en hoefde ik niet meer te wandelen. Ze dachten dat mijn einde naderde, maar ik had ze bij de neus! Niet dat ik dat expres deed hoor, natuurlijk niet. Tenslotte had ik een paar weken ervoor nog een oplawaai gehad van die aanrijding en kwam ik vorige week nog tussen de deur terecht! Dat doe ik niet voor mijn lol natuurlijk. Maar na anderhalve week knapte ik gewoon in één keer weer helemaal op onder begeleiding van mijn geweldige dierenarts, Bernadette. De medicatie kon worden afgebouwd en de fysio opgebouwd! Ik laat me niet kisten door een kleine hernia hoor! Het leven is veel te leuk. Na twee weken kon ik weer gek doen, rennen, springen en op mijn rug liggen draaien en liet ik mijn typische WOEHOEHOE weer horen. Toen ik die liet horen, wisten ze dat het leed was geleden.

En toch....baasjes realiseren zich nu in één keer wel dat ik toch ook al een oude heer aan het worden ben en dat mijn leeftijd van bijna 15 me af en toe opspeelt. En ach, ik vertoon geen prinsessengedrag, dus ik hoef niet op de bank te liggen en extra koekjes te krijgen en al helemaal geen winterjas, maar wat extra aandacht kan nooit kwaad!

Rustige Poot van

Timon!

Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?

TimonLive 6 - Boem is Ho!

TimonLive 5
TimonLive 4
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1
#anicurahillegom
PS Wil je ook een vriendje van mij adopteren? Dat kan via Stichting Vagabond-Pets

 

TimonLive 6 - Boem is ho!

Inmiddels heb ik net als mijn vrouwtje een zeer gedistingeerde grijze gloed over mijn snoet. Ook al ben ik 15 jaar, ik gedraag me nog steeds als een jonge hond. Ik zie wat slechter en hoor nog minder, maar dat kan mijn pret niet drukken. Soms spring ik in de auto en dan blijkt de achterklep nog niet open te zijn. Dat komt niet omdat ik bijna niets meer zie natuurlijk; dat komt omdat het vrouwtje de klep niet snel genoeg opendoet. Laatst viel ik weer met een smak terug op de grond. Bestraffend keek ik op en ze beloofde voortaan beter op te letten. Tja, en luisteren is  voor mij erg lastig, zeker nu ik niets meer hoor. Soms zie ik heus wel iemand met armen en benen zwaaien en dan in één keer realiseer ik me dat ik geroepen word en dat ik kennelijk moet komen.

Mijn neus doet het echter nog prima en zo rook ik vanochtend zoiets lekkers bij het benzinestation! Mjammie, mijn neus achterna verliet ik het bos en stak ik de Rijksstraatweg over. Nadat ik de boel daar goed had besnuffeld, wilde ik weer naar het vrouwtje. Ik begrijp nog steeds niet goed wat er toen gebeurde, maar een lieve jongen probeerde me nog tegen te houden maar voordat ik het wist, stak ik pardoes over en liep ik zó tegen de aanstormende bus aan. Die gaf niet mee! Mijn pootje deed direct erg zeer en ik was toch wel wat de weg kwijt. 

Doordat ik een tracker heb, kon het vrouwtje zien dat ik het hele bos en de omgeving ben afgehinkeld op zoek naar mijn huis. Ondertussen waren er allemaal mensen naar mij op zoek, de buurvrouw, een andere dame en die aardige jongen en zelfs de meneer van de inmiddels gealarmeerde Dierenambulance! Toen ze me zagen was iedereen heel blij en kon ik eindelijk mijn pootje laten zien.

Na een spoedbezoekje bij de dierenarts kreeg ik pijnstilling en flinke rust voorgeschreven. Mijn grote zus houdt me nauwlettend in de gaten, terwijl ik mijn wonden lik.

Vrouwtje zegt dat ik door het oog van de naald ben gekropen. Ik denk niet dat ze bedoelt dat ik zo mooi slank ben, maar ik vermoed zo maar dat ik op de ochtendwandeling niet meer los kan lopen. 

Tja, mijn neus achterna gaan, is spannend, maar ook voor mij geldt: boem is ho!

Steun je ook de vrijwilligers van de DierenAmbulance?
Voor donaties aan de DierenAmbulance, klik hier!

 Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?

TimonLive 5
TimonLive 4
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1

PS Wil je ook een vriendje van mij adopteren? Dat kan via Stichting Vagabond-Pets

 

TimonLive 5: Geen Marktplaats voor mij!

Heerlijk vind ik het om lekker zigzaggend om de benen van mijn baasje of vrouwtje te lopen. Ik kan er niets aan doen dat ze dan over me struikelen; ik wil gewoon bij ze zijn. In de ochtend laat ik ze direct met een hele diepe whoewhoewoe horen, hoe blij ik ben dat ze weer wakker zijn. En ik whoewhoehoe ook als we gaan wandelen, als ik eten krijg of als ik denk dat ik een koekje krijg. Weet je wat zo geestig is? Ze whoewhoehoe-en tegenwoordig terug. Ze beginnen me echt te begrijpen.

Kijk eens hoe knap ik ben!

Toen ik bij mijn baasjes kwam wonen, was ik vies, onverzorgd en hartstikke angstig. Bang voor harde geluiden, onweer, vreemde mensen, onverwachte bewegingen, de tuinslang, de vuilniszak etc. Toch niet zo raar als je bijna zeven jaar opgevangen wordt in een asiel in Polen, waar lieve mensen met weinig middelen zo goed mogelijk werk verrichten?

Vrouwtje was direct voor mij gezwicht, maar het baasje was niet direct een fan van mij. Inmiddels begrijp ik wel dat ik beter niet de inhoud van een prullenbak of keukenkast door de huiskamer moet sjouwen of dat ik op hun nuchtere maag in de vroege ochtend een grote of kleine boodschap in mijn mand of op hun tapijt moet neerleggen. Nog steeds ga ik er als een angsthaas vandoor als ik een harde knal hoor en het spijt me hartstikke dat ze dan soms urenlang naar me moeten zoeken. En ik begrijp nog steeds niet waarom ik ziek word van het eten van straatvuil, inclusief katten-en/of hondenuitwerpselen. Ze beginnen dan wel te mopperen en de baas gromde mij dan wel eens toe dat ik op Marktplaats moest. Daar werd ik wel zenuwachtig van.

Over de jaren heen ben ik me wat meer gaan ontspannen en vertrouw ik deze baasjes meer en meer. Ze mogen me op mijn kop en rug aaien en kriebelen, maar als ze aan mijn buik komen dan laat ik een zacht, waarschuwend gegrom horen. Gelukkig luisteren ze heel goed naar me.

Op een ochtend liet ik mijn ge-whoewhoehoe weer eens klinken terwijl mijn baas met me ging wandelen. Ik keek mijn baas diep in de ogen, met al mijn liefde en toen werd mijn baasje helemaal stil. Hij zei dat ik zo'n goede en lieve vriend was en dat ik heus, heus, heus nooit op Marktplaats zou gaan. Ik heb hem nog eens goed aangekeken en zag toen dat hij het meende. Hij heeft het nooit meer gezegd daarna. Vrouwtje zat bovenaan de trap en heeft het ook gehoord. Dus dat zit wel goed nu.

Daarom heb ik besloten dat ze nu ook mijn buik mogen aaien en eigenlijk is dat zo heerlijk, dat ze er maar beter niet mee kunnen ophouden en dat laat ik ze weten ook: Whoewhoehoe!

Er groeit een veertje uit mijn staart!

Vorige week zag het vrouwtje op het uiterste puntje van mijn staart een klein wit veertje steken. Toen  zei ze dat mijn ware aard naar boven komt. Dat er in mij verborgen, een engel zit, die haar leert om geduldig te zijn, om in afstemming te zijn, om mijn tempo te volgen. An Angel in disguise, zo noemde ze me. Beetje overdreven natuurlijk, maar ja, zo is ze nu eenmaal.

Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?
TimonLive 4
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1

PS Wil je ook een vriendje van mij adopteren? Dat kan via Stichting Vagabond-Pets

TimonLive 4

Een update van Timon! Mijn Poolse vriend.

Eerst begreep ik er de ballen van: Mijn vriendin Hanty blijft maar enthousiast blaffen tegen een boom. Geen idee waarom, maar ik ben gewoon een trouwe vriend en ik blaf natuurlijk solidair mee. Kan mij het schelen dat er een eekhoorn in die boom zit: blaffen is gewoon leuk en ik voel me dan reuze stoer. Punt.

En ik volg mijn vriendin ook trouw als ze rare sprongen maakt door het gras en dan in één keer een muisje of molletje te pakken heeft. Daar heeft ze mijn interesse wel mee gewekt...Baasje wordt dan boos en vrouwtje gruwelt, maar die begrijpen niet wat een feestmaal dat is. Likkebaardend heb ik de tactiek van Hanty op de voet gevolgd. En als niemand op mij let dan oefen ik me gek: met mijn onhandige lichaam tracht ik dan elegante sprongen te maken of ik sta minuten lang met gespitste oren (wat helaas nét niet lukt) roerloos naar het struikgewas te staren. Het zag er wellicht wat komisch uit, maar geloof me: het was voor mij een bloedserieuze zaak. I am a dog on a mission. And my mission is a mouse. Eindelijk na maandenlange oefening, had ik mijn eerste muis te pakken. Een hele vette. De verhalen van Tom and Jerry verbleken hierbij. Baasje was echt verbijsterd. Je had zijn gezicht moeten zien. Ik was zelf ook wel wat verbaasd en ik stond wat onhandig met die muis in mijn bek. Loslaten geen optie, dus voorzichtig opgepeuzeld. (Gelukkig was het vrouwtje er niet bij.)

Ondanks mijn respectabele leeftijd, ontpop ik me alsnog tot ware jachthond en dan kun je ook best wel een paar uur verdwijnen in het bos, zonder te reageren, gewoon jagen, samen met mijn ongelooflijk stoute en eigenzinnige vriendin en thuiskomen als ik dorst heb. Baasje en vrouwtje zijn not amused over dit laatste dus daarom ben ik ze een beetje aan het versieren. Jarenlang mochten ze namelijk niet aan mijn buik komen maar sinds kort vind ik dat niet meer eng en nu krijg ik er maar geen genoeg van. Ik ga lekker breeduit op mijn rug liggen en deze troef kan ik nu mooi uitspelen. Ze eten eigenlijk uit mijn hand.

Mijn kleine Ninja-vriendin raakt nog steeds niet onder de indruk van al mijn mannelijke verworvenheden. Ze jaagt me nog steeds uit mijn mand als ik lig te slapen en ze vertelt me nog steeds dat zij het eerste te eten krijgt. In mijn muis heeft ze ook al geen interesse. Alleen als ik uren wegblijf, raakt ze wel wat onrustig. Dat zie ik dan maar als een goed teken en soms...heel soms...kruipt ze tegen me aan en dan zucht ik zooooo diep dat iedereen hier smelt.

High Five!

Eens in de zoveel maanden is er een update over mijn hondenvrienden: Ninja, Timon en Hanty. Timon is geadopteerd via de Stichting Vagabond Pets uit Polen en Hanty via My Martin uit Rusland. 

Lees hier TimonLive 1, TimonLive 2 en TimonLive 3.

Timon Live 1!

Misschien kennen jullie mij nog niet, maar ik heb 6 jaar in een kennel in Polen gezeten en ik ben op 21 april 2012 door lieve vrijwilligers van de Stichting Vagabond-Pets naar een familie in Nederland gebracht! En inmiddels heb ik kennisgemaakt met die hele familie. Eén van de kinderen heeft een hond: een Franse buldog. Dat is een gekke hond: die snurkt, maar hij is o zo lief en daar kun je mega mee ravotten. En met mijn kleine vriendinnetje Ninja gaat het steeds beter. Zij kan zich nu lekker ontspannen en laatst legde ze zelfs haar snuit op mijn rug en viel in slaap. Ik bleef stilletjes genieten van deze saamhorigheid. Samen buiten rennen in het bos of op het strand, samen eten, drinken, kluiven .. dat komt wel goed hoor.

Ik heb ze wel een poets gebakken, want laatst heb ik helemaal zelf de broodlade opengetrokken in de keuken en toen ze thuiskwamen lagen Ninja en ik tevreden met ronde buikjes nog na te genieten van het suikerbrood, twee rollen ontbijtkoek en drie rollen rijstcrackers. Ik moet toch wát doen om Ninja te imponeren? Gelukkig snapten ze dat ook wel.

En ik heb ze mooi voor het lapje gehouden de eerste twee weken. Ik deed namelijk net of ik niet kon blaffen, maar nu ik gewend ben en een bepaalde verantwoordelijkheid op mij neem voor dit hele gezin, vind ik het bijna tè leuk om overal mijn zegje over te doen. Snap jij dat nu, waarom ze dat niet zo leuk vinden? Nu krijg ik Rescue druppels, staat de muziek zachtjes aan (tip van Fineke) en hebben ze onze manden uit het zicht van de twee deuren gelegd, dus die hoef ik nu niet steeds in de gaten te houden en dat geeft wat rust.

Verder heb ik het redelijk onder controle. Ze hadden hier vrij snel in de gaten wat de bedoeling is: Ik wil een aai als ik ga liggen, koek als ik een poot geef, een blije lach als ik mijn oren spits bij de naam Timon en een knuffel als ik in mijn mand lig. Het leukste is nog wel dat als ik voor hun voeten ga zitten, ik dan een koekje krijg!  ‘Kom’, ‘braaf’, ‘zit’ en ‘Timon’ levert dus altijd wat leuks of iets lekkers op! Strak plan, zeg ik dan.

Zwemmen is ook heel leuk. Natuurlijk niet als je speciaal naar een uitlaatgebied wordt gebracht waar alle honden zwemmen of in de vijver in het bos.  Nee, ik spring liever onverwachts van de punt van de boot af. Dan zijn ze er niet op voorbereid en dat is vele malen leuker! Die gezichten! Je had erbij moeten zijn. Een rondje om de boot zwemmen en dan iedereen verblijden met een frisse douche! Daarna even lekker uit mijn dak gegaan op een grasveldje. Dat is pas genieten en dan krijg ik de lachers op mijn hand…uh…poot.

Voor al mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes in Polen: Houd vol! Houd hoop! Ik hoop zo dat er voor jullie allemaal een lekker mandje komt of dat jullie een beter verblijf krijgen!  Ze zijn hier aan het sparen voor een donatie hoor! Voor mijn lieve vrienden die me naar Nederland hebben gebracht: Dank je wel!