TimonLive 10 - De oude dag

Het is iets over zevenen in de ochtend en daar hoor ik ze al de traf afkomen. Als ik nu maar heel stil blijf liggen en mijn ogen stijf dichtgeknepen houdt, dan denken ze vast dat ik het niet gedaan heb. Dan denken ze vast dat Hanty het gedaan heeft of kabouters, maar niet ik. Baasje kan namelijk best lopen mopperen als ik een bruin cadeautje voor hem in de kamer heb gelegd en roept dan heel hard Foei! en ik moet naar buiten, maar dan hoef ik natuurlijk niet meer. Ik begrijp hem best wel hoor, want dit gaat nu al drie dagen op een rij, maar ik kan er echt niets aan doen.

En ik kan er helemaal niet tegen als het baasje boos wordt. Dan kruip ik in mijn mand en maak me zo klein mogelijk. Mijn buik rommelde al de hele nacht en ik heb echt mijn best gedaan om het op te houden, maar uiteindelijk móest ik echt. En ik kan er ook niets aan doen dat ik niet op één plek kan stilzitten als ik poep. Nee, ik loop een rondje en leg in een keurige kring diverse hopen, van groot naar klein. En ik doe wel mijn best om het nieuwe tapijt te mijden. Maar o jee...hoe ik ook mijn ogen dichtknijp, ze weten vast dat ik het ben. 

Gelukkig komt vandaag het vrouwtje naar beneden en met één blik weet ze hoe laat het is...en dan bedoel ik niet zeven uur. In stilte ruimt ze de shit op. Dan komt ze naar me toe en begint me te aaien en kan ik wat ontspannen. Zij begrijpt me helemaal. Met zachte stem stelt ze me gerust en zegt dat ze echt begrijpt dat ik al een oude man ben. Ze vertelt me hoe lief ik ben en hoe goed ik het al die jaren al doe met áf en toe een klein ongelukje. Ze verzekert me dat ze nu echt niet boos worden. Nee, ze gaan goed voor me zorgen, ook en misschien wel juíst op mijn oude dag. Het baasje moppert nog wat over Marktplaats, maar ik ken hem langer dan vandaag en al snel krijg ik weer een fijne aai op mijn bol.

Baasje en vrouwtje zien de afgelopen weken natuurlijk ook wel dat ik steeds langzamer ga lopen en dat ik al een paar dagen mijn kenmerkende en enthousiaste 'whoehoehoe'-geluid niet meer laat horen. Elke dag word ik wat minder actief, elke dag wat strammer. Mijn wandelingetjes worden steeds kleiner, zelfstandig uit de auto springen is er allang niet meer bij en van katten raak ik niet meer opgewonden. De meeste wilde capriolen heb ik nu wel achter me gelaten.

Vanavond kan ik al helemaal mijn draai niet meer vinden. Ik sjok van kussen, naar kussen en van de voordeur naar de achterdeur. Mijn buik is van slag, ik ben van slag. Ik staar voor me uit en af en toe leg ik mijn kop neer, om vervolgens weer onrustig rond te lopen.

Baasje en vrouwtje kijken van mij naar elkaar en met z'n drieën zuchten we diep. 

Mijn oude dag is definitief aangebroken; we leggen ons erbij neer.

 

Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?

TimonLive 9 - Hondenbaan?

TimonLive 8 - Engeltje op mijn schouder! 

TimonLive 7 - Laten schrikken

TimonLive 6 - Boem is Ho!

TimonLive 5 - Geen Marktplaats voor mij
TimonLive 4 - Mijn Pools vriend
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1

TimonLive - 9 Hondenbaan?

Vandaag liepen mijn vrouwtje en ik achter elkaar te sjokken. Zij sjokt omdat ze niet lekker is en ik sjok omdat ik al oud ben. Elke dag heb ik al moeite met opstaan en op gang komen, maar na even rekken en strekken en ongelooflijk lekkere hapjes en een kleine pijnstiller kom ik toch ook altijd weer mooi op gang. Hoewel mijn lijf met pensioen is, kwispelt mijn staart nog als een jonge god.

Hoeveel stappen hebben we al samen gezet, langs dit pad en andere wegen? Hoe vaak heeft mijn vrouwtje mij al moeten roepen om vooral geen poep te eten, terwijl ik dat reuze lekker vindt? Hoe vaak ben ik niet drijfnat uit het slootje gekomen en mijn vrouwtje nat gemaakt? Hoe vaak heb ik koekjes gekregen als ik kwam en ook als ik pas veel later kwam dan de bedoeling en mijn vrouwtje bijna ontplofte en ik me van geen kwaad bewust was?

Wie had nu toch ooit gedacht dat ik na zeven jaar asiel, in niet te beste omstandigheden in Polen, de respectabele leeftijd van 16 jaar zou behalen? En in zeer goede staat, al zeg ik het zelf! Mannen worden alleen maar knapper naar mate ze ouder worden en dat geldt beslist ook voor mij. Met mijn gedistingeerde grijze snuit verwarm ik menig voorbijganger.

Maar alle gekheid op een stokje: ik ben dankbaar, dankbaar voor dit veilige thuis, voor de mensen die me in Polen verzorgden, voor de mensen die me naar Nederland brachten en voor mijn meer dan geweldige baasje en vrouwtje en mijn harige vrouwelijke gevolg: Hanty, Ninja en Ninka.

Ik zie heus wel dat vrouwtje zich de laatste tijd niet zo goed voelt en ik doe mijn opperste best om haar op mijn oude dag een goed voorbeeld te geven. Ik kan haar mijn hondenbaan van harte aanbevelen:  wakker worden, uitrekken, plasje doen. Daarna lekker eten, rekken en op mijn gemak het eten laten zakken. Af en toe laat ik een knallende boer en een wind 'dat lucht op', denk ik dan. Vervolgens ga ik uit wandelen en snuffel ik een half uurtje in de buitenlucht. Lebber zonder gene een bak water leeg en plof neer op mijn mand, waarin ik urenlang kan wentelen en het mezelf zo comfortabel mogelijk maak. En: bovenal veel geknuffeld worden. Dit proces herhaalt zich een paar keer per dag. En alleen als het moet, werkelijk van me verlangd wordt, kom ik in actie: proforma blaffen tegen-ik-weet-niet-wie-of-wat-maar-het-klinkt-wel-stoer, baasjes beschermen en het huis bewaken. 

Deze hondenbaan bevalt mij prima; voor mij voorlopig geen carrière switch.

Relaxte groet van Timon! 

Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?

TimonLive 8 - Engeltje op mijn schouder! 

TimonLive 7 - Laten schrikken

TimonLive 6 - Boem is Ho!

TimonLive 5
TimonLive 4
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1

TimonLive 8 - Een engeltje op mijn schouder

Nou, wat ik nu toch weer meemaak! Baasjes kunnen het nog steeds niet geloven. Eind maart vertelde ik al over mijn nekhernia. Nadat ik daar goed van hersteld was, kreeg ik begin mei nog een flinke aanval, waarbij baasjes dachten dat ik ging hemelen. Ik piepte bij elke beweging en kon mijn kop weer niet optillen....maar na een flinke dosis pijnstillers knapte ik gewoon weer op en binnen mum van tijd lag ik weer te rollebollen en maakte gekke sprongen.

Tot vorige week...weer liet mijn nek het afweten. Ik kon niet meer op of neer, van het éne op het andere moment. Eten en drinken lukte niet meer, ik liep rondjes van de pijn en kon mijn kop niet meer optillen. Dat gaf wel even wat paniek hoor. Vrouwtje gaf me snel een pijnstiller, waarna ik in mijn mand ben gaan liggen om vervolgens bewegingsloos in slaap te vallen. Uren lag ik doodstil en als ik ook maar een haartje bewoog, piepte ik van de pijn. Baasjes dachten dat mijn laatste uur geslagen had.

Vrouwtje zat de hele dag naast me, met haar hand op mijn hart en ze zong Gayatri mantra. Dat was heel lief en geruststellend. Uiteindelijk hebben baasjes de dokter gebeld omdat ze echt dachten dat ik niet meer beter zou worden. Er kwamen zelfs een paar van de kinderen van de familie afscheid van me nemen. Ik keek niet op of om en het licht was uit mijn ogen. Ik wilde alleen maar slapen. 

Af en toe keek ik vrouwtje aan, zonder mijn kop op te lichten....tot vijf minuten voordat de dierenarts aanbelde.

Toen.. heel plotseling was ik weer helemaal beter. Ik stond in één keer op van mijn bed, ging plassen in de tuin, wilde eten en begroette vrolijk de dierenarts, die een uur te laat was. Baasjes stonden met open mond naar me te kijken en konden hun ogen niet geloven. De dokter vertelde dat ze zo laat was omdat ze in de file had gestaan. Bof ik even....als ze een uurtje eerder was geweest, dan weet ik niet of ik dit hele verhaal nog had kunnen navertellen.

Het leed was gewoon in één keer over! Komt misschien wel omdat vrouwtje de hele dag naast me heeft gezeten en Gayatri voor me heeft gezongen? Het vrouwtje zegt dat ik een paar extra engeltjes op mijn schouder heb.

Hoe dan ook: Ik spring er weer lustig op los en geniet dubbel van alle dikke knuffels.

Voorlopig moeten de Engelen nog even aan de hemelpoort op mij
wachten en laat ik dat engeltje op mijn schouder rustig zitten!

Engelachtige groet van Timon

 

TimonLive 7 - Laten schrikken

Al maanden maakt het vrouwtje zich te sappel over de gezondheid van mijn kleine, oude zus Ninja. Het is Ninja voor en Ninja na! Ninja mag in één keer op de bank en hoeft niet meer lang te wandelen, krijgt een heuse winterjas en allemaal extra koekjes. Nou, ik was er klaar mee! Ik heb mezelf even in 'beeld' gebracht, even boven aan de lijst van belangrijkheid, no more mister nice guy, no more achteraan de rij aansluiten!

Ok, ok, ok, achteraf gezien had ik het wel wat minder heftig kunnen aanpakken, maar goed, zeg nu zelf: het resultaat mag er zijn!

Twee weken geleden kreeg ik in één keer zo'n last van mijn rug. Ik kon mijn oude hoofd er niet meer van optillen. Binnen drie dagen had ik een röntgenfoto, diverse onderzoeken en een scan achter mijn kiezen (en mijn baasjes wat eurootjes lichter). Lopen deed ik niet meer, blaffen ho maar, mijn kop liet ik hangen en mijn baasjes waren daardoor helemaal van slag. In één keer was alle aandacht in plaats van op Ninja op mij gevestigd.

Een paar dagen heb ik ze laten bungelen, die baasjes van me en kreeg ik pijnstilling en hoefde ik niet meer te wandelen. Ze dachten dat mijn einde naderde, maar ik had ze bij de neus! Niet dat ik dat expres deed hoor, natuurlijk niet. Tenslotte had ik een paar weken ervoor nog een oplawaai gehad van die aanrijding en kwam ik vorige week nog tussen de deur terecht! Dat doe ik niet voor mijn lol natuurlijk. Maar na anderhalve week knapte ik gewoon in één keer weer helemaal op onder begeleiding van mijn geweldige dierenarts, Bernadette. De medicatie kon worden afgebouwd en de fysio opgebouwd! Ik laat me niet kisten door een kleine hernia hoor! Het leven is veel te leuk. Na twee weken kon ik weer gek doen, rennen, springen en op mijn rug liggen draaien en liet ik mijn typische WOEHOEHOE weer horen. Toen ik die liet horen, wisten ze dat het leed was geleden.

En toch....baasjes realiseren zich nu in één keer wel dat ik toch ook al een oude heer aan het worden ben en dat mijn leeftijd van bijna 15 me af en toe opspeelt. En ach, ik vertoon geen prinsessengedrag, dus ik hoef niet op de bank te liggen en extra koekjes te krijgen en al helemaal geen winterjas, maar wat extra aandacht kan nooit kwaad!

Rustige Poot van

Timon!

Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?

TimonLive 6 - Boem is Ho!

TimonLive 5
TimonLive 4
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1
#anicurahillegom
PS Wil je ook een vriendje van mij adopteren? Dat kan via Stichting Vagabond-Pets

 

TimonLive 4

Een update van Timon! Mijn Poolse vriend.

Eerst begreep ik er de ballen van: Mijn vriendin Hanty blijft maar enthousiast blaffen tegen een boom. Geen idee waarom, maar ik ben gewoon een trouwe vriend en ik blaf natuurlijk solidair mee. Kan mij het schelen dat er een eekhoorn in die boom zit: blaffen is gewoon leuk en ik voel me dan reuze stoer. Punt.

En ik volg mijn vriendin ook trouw als ze rare sprongen maakt door het gras en dan in één keer een muisje of molletje te pakken heeft. Daar heeft ze mijn interesse wel mee gewekt...Baasje wordt dan boos en vrouwtje gruwelt, maar die begrijpen niet wat een feestmaal dat is. Likkebaardend heb ik de tactiek van Hanty op de voet gevolgd. En als niemand op mij let dan oefen ik me gek: met mijn onhandige lichaam tracht ik dan elegante sprongen te maken of ik sta minuten lang met gespitste oren (wat helaas nét niet lukt) roerloos naar het struikgewas te staren. Het zag er wellicht wat komisch uit, maar geloof me: het was voor mij een bloedserieuze zaak. I am a dog on a mission. And my mission is a mouse. Eindelijk na maandenlange oefening, had ik mijn eerste muis te pakken. Een hele vette. De verhalen van Tom and Jerry verbleken hierbij. Baasje was echt verbijsterd. Je had zijn gezicht moeten zien. Ik was zelf ook wel wat verbaasd en ik stond wat onhandig met die muis in mijn bek. Loslaten geen optie, dus voorzichtig opgepeuzeld. (Gelukkig was het vrouwtje er niet bij.)

Ondanks mijn respectabele leeftijd, ontpop ik me alsnog tot ware jachthond en dan kun je ook best wel een paar uur verdwijnen in het bos, zonder te reageren, gewoon jagen, samen met mijn ongelooflijk stoute en eigenzinnige vriendin en thuiskomen als ik dorst heb. Baasje en vrouwtje zijn not amused over dit laatste dus daarom ben ik ze een beetje aan het versieren. Jarenlang mochten ze namelijk niet aan mijn buik komen maar sinds kort vind ik dat niet meer eng en nu krijg ik er maar geen genoeg van. Ik ga lekker breeduit op mijn rug liggen en deze troef kan ik nu mooi uitspelen. Ze eten eigenlijk uit mijn hand.

Mijn kleine Ninja-vriendin raakt nog steeds niet onder de indruk van al mijn mannelijke verworvenheden. Ze jaagt me nog steeds uit mijn mand als ik lig te slapen en ze vertelt me nog steeds dat zij het eerste te eten krijgt. In mijn muis heeft ze ook al geen interesse. Alleen als ik uren wegblijf, raakt ze wel wat onrustig. Dat zie ik dan maar als een goed teken en soms...heel soms...kruipt ze tegen me aan en dan zucht ik zooooo diep dat iedereen hier smelt.

High Five!

Eens in de zoveel maanden is er een update over mijn hondenvrienden: Ninja, Timon en Hanty. Timon is geadopteerd via de Stichting Vagabond Pets uit Polen en Hanty via My Martin uit Rusland. 

Lees hier TimonLive 1, TimonLive 2 en TimonLive 3.

Timon Live 1!

Misschien kennen jullie mij nog niet, maar ik heb 6 jaar in een kennel in Polen gezeten en ik ben op 21 april 2012 door lieve vrijwilligers van de Stichting Vagabond-Pets naar een familie in Nederland gebracht! En inmiddels heb ik kennisgemaakt met die hele familie. Eén van de kinderen heeft een hond: een Franse buldog. Dat is een gekke hond: die snurkt, maar hij is o zo lief en daar kun je mega mee ravotten. En met mijn kleine vriendinnetje Ninja gaat het steeds beter. Zij kan zich nu lekker ontspannen en laatst legde ze zelfs haar snuit op mijn rug en viel in slaap. Ik bleef stilletjes genieten van deze saamhorigheid. Samen buiten rennen in het bos of op het strand, samen eten, drinken, kluiven .. dat komt wel goed hoor.

Ik heb ze wel een poets gebakken, want laatst heb ik helemaal zelf de broodlade opengetrokken in de keuken en toen ze thuiskwamen lagen Ninja en ik tevreden met ronde buikjes nog na te genieten van het suikerbrood, twee rollen ontbijtkoek en drie rollen rijstcrackers. Ik moet toch wát doen om Ninja te imponeren? Gelukkig snapten ze dat ook wel.

En ik heb ze mooi voor het lapje gehouden de eerste twee weken. Ik deed namelijk net of ik niet kon blaffen, maar nu ik gewend ben en een bepaalde verantwoordelijkheid op mij neem voor dit hele gezin, vind ik het bijna tè leuk om overal mijn zegje over te doen. Snap jij dat nu, waarom ze dat niet zo leuk vinden? Nu krijg ik Rescue druppels, staat de muziek zachtjes aan (tip van Fineke) en hebben ze onze manden uit het zicht van de twee deuren gelegd, dus die hoef ik nu niet steeds in de gaten te houden en dat geeft wat rust.

Verder heb ik het redelijk onder controle. Ze hadden hier vrij snel in de gaten wat de bedoeling is: Ik wil een aai als ik ga liggen, koek als ik een poot geef, een blije lach als ik mijn oren spits bij de naam Timon en een knuffel als ik in mijn mand lig. Het leukste is nog wel dat als ik voor hun voeten ga zitten, ik dan een koekje krijg!  ‘Kom’, ‘braaf’, ‘zit’ en ‘Timon’ levert dus altijd wat leuks of iets lekkers op! Strak plan, zeg ik dan.

Zwemmen is ook heel leuk. Natuurlijk niet als je speciaal naar een uitlaatgebied wordt gebracht waar alle honden zwemmen of in de vijver in het bos.  Nee, ik spring liever onverwachts van de punt van de boot af. Dan zijn ze er niet op voorbereid en dat is vele malen leuker! Die gezichten! Je had erbij moeten zijn. Een rondje om de boot zwemmen en dan iedereen verblijden met een frisse douche! Daarna even lekker uit mijn dak gegaan op een grasveldje. Dat is pas genieten en dan krijg ik de lachers op mijn hand…uh…poot.

Voor al mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes in Polen: Houd vol! Houd hoop! Ik hoop zo dat er voor jullie allemaal een lekker mandje komt of dat jullie een beter verblijf krijgen!  Ze zijn hier aan het sparen voor een donatie hoor! Voor mijn lieve vrienden die me naar Nederland hebben gebracht: Dank je wel!