Klaarwakker

Wakker. Klaarwakker. Fluitend word ik wakker.

Ik luister naar de eerste vogel, die zich exact om 4:30 uur laat horen. Zonder gene, zonder terughouden, zonder zich te bekommeren hoe hij fluit of dat hij op tijd is. Hij fluit omdat het tijd is. Hij fluit uit volle borst. Hij fluit mij. Hij fluit mij wakker. Het leven borrelt in mij op en ik kan niet meer blijven liggen.

Binnen een paar seconden wordt deze vroege vogel bijgevallen en al snel is het een compleet orkest. Mijn achtertuin is omgetoverd tot concertgebouw en ik zit op de eerste rang. De vogels spelen een spel van vraag en antwoord, van aarzelend zacht naar aanzwellend overtuigend. Teder en hartstochtelijk tegelijk. Ieder zingt zijn eigen lied, langzaam versmeltend tot een vloeiend geheel.

Welke dirigent leidt dit lieflijk spektakel?
Hoe is dit gecomponeerd?
Uit welke bron barst dit geluk?

Het hele leven fluit en roept om wakker te worden en uit volle borst mee te fluiten, ieder op zijn eigen wijze, op zijn eigen toon. Elke noot als een Ode aan het Leven.

De stilte maakt dat ik haar hoor.

De stilte maakt dat ik het hoor. De strakblauwe hemel zet me alleen op het verkeerde been. De voorjaarszon verwarmt de aarde. Het kan niet regenen en toch hoor ik de druppels vallen. Een onafgebroken getik maakt dat ik onderzoekend omhoog kijk. In opperste verwondering steek ik mijn handen omhoog en hef mijn gezicht op om de druppels te ontvangen. Maar er komen geen druppels.

Ik luister dieper en zoek in de toppen van de bomen naar datgene dat ik hoor. Ik ken het geluid niet. Het is helemaal nieuw. Dan in één keer hoor ik het grote wonder. Ik hoor het openbarsten van de natuur. Het regent zaden. Mijn hart jubelt en gaat net zo open als de dennenappels hoog boven mijn hoofd.

Het voelt als een initiatie om getuige te zijn van dit wonder, dat er altijd al was en dat er altijd zal zijn: De rijpe zaden die barsten in de koestering van de warme zonnestralen.


Ik voel de zinderende kracht van Moeder Aarde. Haar veerkracht is ongekend. Zij is geduldig en tegelijkertijd een vloeiend ontwaken. De kracht uit haar schoot is dezelfde kracht die in ieder levend wezen is.

Behoedzaam loop ik op haar gras, haar aarde, haar bloemen en haar wortels. Ik zie hoe diep alles in haar geworteld is, zonder moeite, gewoon diepgeworteld.

Momenten verlies ik me in dit wonder en voel hoe wij in haar leven, bij haar gratie, door haar gaven.

De stilte maakt dat ik haar hoor.

Broedende meerkoet verovert de Quirinus

Twee jaar geleden zag ik met grote ontzetting hoe een medelid van de watersportvereniging, waar ik destijds lid van was, zonder blikken of blozen een meerkoetennest compleet met koet en eieren met een pikhaak van zijn achtersteven verwijderde. In het bijzijn van zijn kinderen gaf de man een dot gas om de laatste resten van het nest weg te spoelen, het gillende meerkoetenechtpaar (en mij) in volledige paniektoestand achterlatend.

Vandaag zag ik een kans om een soortgelijke situatie hopelijk tot een beter einde te brengen. Hopelijk is de eigenaar van deze sloep sportiever van aard! Lees hier het artikel op 'Dichtbij'.

Hosanna!

Uitgerekend op de eerste dag waarin de fysieke Zon helemaal losbarst en met haar stralen vele schaduwen laat verdwijnen, hebben wij andere plannen. Ik hoor de vogels hun vrolijkste lied zingen. Iedereen bereidt zich voor om naar buiten te gaan. Alle kinderen mogen vandaag ‘met-zonder-jas-aan’ naar buiten. De terrassen stromen vol met uitbundige mensen. Op deze zonnige dag staat bij ons een concert op het programma. En niet zomaar een concert. Het requiem van Mozart. De dodenmis. Een groter contrast is er bijna niet.

Terwijl het leven buiten ontwaakt, gaan wij naar binnen om ons met de klanken van de dodenmis te omhullen. We laten ons meevoeren door de zware klanken van het afscheid, de schrille noten van angst en verdriet, de ingetogen melodie van de vraag om vergeving van zonden en de harmonieuze trillingen van het verlangen naar het eeuwige licht.

Het dak van het Concertgebouw wordt verlicht door de warme lentezon en de deuren staan uitnodigend open. Ik val even stil bij het idee dat de gezondheid van Mozart tijdens het componeren van dit stuk snel achteruit ging en dat hij zelfs overlijdt voordat de compositie af is. Ik verbeeld me dat hij - terwijl hij de heilige woorden van het Kyrie Eleison componeerde (Heer ontferm u ), vergezeld werd naar de kleurrijke vormloosheid van de innerlijke werelden, waar het eeuwige licht op hem schijnt.

Uiteindelijk wordt in dat contrast, de harmonie zichtbaar.

Aansluitend zoeken we zeker een terrasje op, om het leven te vieren, ons te baden in het zonlicht en met een biertje te toasten op het leven. Hosanna!

1 + 1 = ik word oud

Enthousiast vertelt mijn jongste zoon – inmiddels ook alweer 21 jaar – dat hij morgen op zijn stage bij de sportschool een bootcamp heeft. ‘Wat is een bootcamp, schat?’

‘Mam, daarin ga je echt helemaal dood.’

Voor haar speciaal een mooi en zacht uiteinde..

Stil zit ik bij haar, met haar broze hand in de mijne. Zachtjes volg ik met mijn vinger de donkere aderen, die als kleine kronkelende riviertjes onder haar dunne huid liggen. Ik ken haar niet. Ze ligt gewoon hier in dit verzorgingshuis, waar ik een bezoekje mag brengen.

Ze ademt licht, haar ogen zien niets meer.

Ammehoela!

Met mijn jas aan sta ik in de schuur en heb enige haast om op tijd te komen voor mijn afspraak. Mijn fiets staat op slot. Lekker veilig. Maar op dit moment vooral erg onhandig, want ik ben mijn sleutel kwijt.

Paniekerig zoek ik op de ‘vaste plek’, waar ik mijn sleutel ALTIJD neerleg. Niets. Op de