Veggie Receppie: stamppot van spruitjes en zoete aardappel met een easy broccoliburger

Écht lekker vegetarisch koken, valt nog niet mee. Inmiddels ben ik wat meer geoefend en mensen vroegen me laatst of ik af en toe een Veggie Receppie wilde delen. Dus de komende tijd zal ik via deze blog mijn recepten publiceren met een persoonlijk verhaaltje erbij natuurlijk.

Ik hou erg van stamppotten, maar nu sinds kort in ons gezin de diagnose diabetes 1 is gevallen, valt de aardappel in de categorie 'snelle koolhydraten en dus minder vaak eten'. Waarom? De aardappel is gezond én lekker, maar het bevat tevens veel koolhydraten, die je lichaam snel omzet in suikers. Met diabetes ga je op zoek naar langzame koolhydraten en een mooi alternatief is dan de zoete aardappel. De zoete aardappel heeft - als hij gekookt wordt - een lage glycemische index en daarmee blijft je bloedsuikerspiegel beter in balans. Als je de bataat bakt of frituurt gaat de index overigens sky high en daarmee je bloedsuikerspiegel, met of zonder diabetes toch handig om te weten.

Bij de supermarkt zag ik mooie spruitjes liggen en ik hoopte dat de zoete smaak van de bataat de wat bittere smaak van de spruitjes zou verzachten en ja! Dat klopt als een bus. Hier dus het recept:

Stamppot van spruitjes met zoete aardappel:
Je halveert de schoongewassen spruitjes en zet ze op met wat water, zodat ze nét onder water staan. Zodra ze koken voeg je er de in stukjes gesneden zoete aardappel bij.
Na 10-15 minuten is alles wel gaar. Afgieten en stampen maar met een klontje roomboter.

• Optie 1: Schep er nu naar behoefte of smaak wat feta of andere kaas, zongedroogde tomaatjes of noten doorheen en klaar ben je.
• Optie 2: Je schept de stamppot in een ingevette ovenschaal en garneert deze met geraspte kaas en legt er wat klontjes boter op. Even in de oven laten gratineren en smullen maar.

Wat kun je erbij eten? Een frisse salade past altijd. Met de ovenschotel combineerde ik een zelfgemaakte broccoliburger.

Easy Broccoliburger:
Je kookt broccoliroosjes en de geschilde stam even kort en laat alles goed uitlekken.
Op een bord prak je uitgelekte kikkererwten en daaraan voeg je de broccoliroosjes.
Smaakmakers: peper, zout, schepje basilicum pesto of verse kruiden, eventueel nog een gebakken knoflook en uitje erbij.
Je mengt en prakt het geheel tot een stevige bal, tezamen met een ei.
Ik gebruik liever zo min mogelijk meel, maar dat zou er misschien door heen kunnen om de massa wat steviger te maken.
Je maakt burgers van het mengsel en je paneert ze met een geprakt beschuitje.
Tot slot bak je de burgers om en om in wat olie/boter totdat ze een mooi bruin korstje hebben.
Lekker! Gezond! Makkelijk! Goedkoop!

Meer weten over bewustwording? Kijk op www.silent-touch.nl.

Gemist hoofdstuk

Soms sla je het liefst een hoofdstuk over, maar het is beter van niet!

Onlangs zaten mijn zoon en ik aan een bureau tegenover een arts. Een man van rond de veertig, kaal, mager, bleek, ietwat voorover gebogen en een witte doktersjas strak om hem heen getrokken. Na een kort en onpersoonlijk handen schudden ter kennismaking stak de arts van wal:

'Ja, het was overduidelijk', vertelde de man aan mijn zoon, 'je hebt diabetes, type 1'. 

Ik vermoed dat hij even ademhaalde voor de volgende zin, maar ik weet het niet zeker, want als in één adem plakte hij erachter aan dat hij een afspraak had ingepland in vestiging Noord met de afdeling waar de insuline al voor mijn zoon klaar lag. 

Versteend zaten we daar. Toen ik bij mijn positieven kwam, vloeiden er vragen uit mijn mond. Ook bij mijn zoon waren er vragen, opmerkingen. Helaas was daar geen tijd en overigens ook geen belangstelling, tenslotte 'moet u nog naar afdeling Noord rijden en u wil toch zeker niet te laat komen?'. Ik probeer nog te vragen of er wat aan te doen is of hoe zoiets ontstaat of dat er nog alternatieve wegen zijn, zoals voeding of immuunondersteunende therapie? Maar nee, de arts was onverbiddelijk: 'er is niets aan te doen'.

Later merkte mijn dochter fijntjes op dat deze man kennelijk een hoofdstuk in zijn opleiding had gemist...een hoofdstuk over sociale vaardigheden. Duidelijk was hij echter wel.

In een miezerig regentje in de schemerende namiddag liepen we terug naar mijn auto. Zwijgend. Eigenlijk kun je dan ook niets zeggen.Wat moet je zeggen? 'Goh, het is wat, hè? Da's wel even schrikken..'?

Ik heb ook geen idee hoe we van het ene ziekenhuis in het andere zijn gekomen. Allebei huilden we. Stilletjes. We hielden elkaars hand vast en reden door de regen met mistige ogen van ziekenhuis A naar B. Ik stuurde en mijn zoon zei af en toe: 'naar links, naar rechts'. Onder een hefboom door, geparkeerd, draaideur door, trappen op, wachtkamer in, jas uit, kamertje in, twee stoelen.

Bij B aangekomen, werden we onthaald door een olijke verpleegkundige die ons wat water gaf in een wit plastic bekertje. 'Goh, het is wat, hè? Dat is wel even schrikken..', zei ze vriendelijk. We haalden allebei voor het eerst weer adem sinds een kwartier. Ze deed voor hoe mijn zoon vanaf nu tig keer per dag gaatjes moet prikken in zijn vingers, moet spuiten in zijn bovenbeen en verschillende keren per dag in zijn buikvet. Zij had het hoofdstuk sociale vaardigheden wel gehad - dat moet gezegd - en ze was ook duidelijk.

Binnen 30 minuten stonden we weer buiten, nu met insuline, spuitjes, meetstrips, meetapparaatje en advies wat te doen bij een hypo en uiteraard een vervolgafspraak. Jottem!

Stil reden we van B naar huis, hand in hand. Tranen over de wangen. Ik zat daar met een berg liefde voor mijn kind in mijn hart, compassie voor die jongen die vol toewijding is aan zijn vriendin, aan zijn studie, zijn familie. Verdriet, verbijstering, ongeloof en onmacht wisselden elkaar af. 

En mijn zoon? 

Hij bleef stil en ik kon voelen dat innerlijk werkelijk álles in hem bewoog. Er kwamen nog geen woorden, nog geen daden. En naar hem kijkend, voelde ik ook zijn kracht, zijn vitaliteit, zijn levenslust en ik ervaarde een stil vertrouwen. In hem en in het leven. 

En laat die stilte maar even duren. In die stilte ligt inspiratie. En inspiratie zal hem wijzen, de weg die hij zal gaan.

Wat mij betreft mag het roer om...en dus níet de boom!

De deurbel gaat. Ik heb het kantoor net afgesloten en wil naar huis gaan. Ik ren de trap op en als ik de deur open, staan daar twee blij kijkende jongemannen in het schemerende avondlicht met twee belachelijk grote kerstbomen: 'Twee bomen voor uw kantoor! Nog net op tijd, zie ik!'. Ik sta half met mijn jas aan en instrueer de jongens waar ze de bomen moeten neerzetten.

De jongens planten de bomen zonder veel omhaal op de aangewezen plekken en zijn alweer weg voordat ik iets kan zeggen. Ik kijk naar de bomen. Groot, groen, mooi vol in de naald en dan valt mijn blik op het kille kruis onder aan de stam. Ik kan er niets aan doen, maar de tranen springen in mijn ogen en rollen over mijn wangen. 'Wat doen we met z'n allen? We hakken bomen om voor ons plezier? Zetten er een kruis onder en na twee weken zetten we de fik erin? In deze wereld waar we zuinig op moeten zijn!'. De nutteloosheid en argeloosheid raakt me.

Razendsnel vliegt door me heen dat ook ik wel eens een kerstboom heb. Niet alle jaren, precies om deze reden. En ook niet eentje van plastic in verband met de belasting van het milieu. Maar ik heb ook wel eens een boom, in een pot, en probeer die altijd over te brengen naar het volgende jaar en soms ook wel te planten, maar weer bekruipt me een rotgevoel; wát doen we toch?

Ik kan me zo voorstellen dat deze bomen nog in shock zijn: zomaar omgehakt, kruis eronder, netje eroverheen, in een vrachtwagen, in een kantoorpand/huis en dan versierd worden. Binnen twee weken is hun leven gewoon over. 'Stel je niet zo aan', hoor ik je heus wel denken. Ik stel me niet aan. Ik ben ook in shock, dus ik vertel deze bomen dat het me spijt, dat ik ze dan in elk geval heel mooi ga maken, dat ik ze bedank dat ze voor ons zijn gegroeid en dat ik elke dag van ze zal genieten. 

Ik neem me onderweg naar huis voor om geen boom meer in huis te halen. Het thuisfront dacht daar kennelijk anders over, want bij thuiskomst staat er een klein boompje in een pot me al op te wachten. Ik vertel mijn man mijn huilbui bij de dode bomen en hij merkt op dat hij precies hetzelfde voelde. Niet dat hij er dan bij staat te huilen; dat dan weer niet. Hij vertelt dat hij daarom ook een boom in een pot heeft gekocht. Samen tillen we de boom ons huis in. 

'Hi boom, welkom in ons huis, het is hier heus wel pluis.

Ik zal je verwennen en versieren en het leven met je vieren. 

Lichtjes in je branden en mijn hart aan je verwarmen. 

Ik zal van je genieten en begieten.

En over een paar weekjes draag ik je weer naar buiten en zet je in de grond

Daar waar je het aller, allerbeste en mooiste tot je recht komt!

En misschien kom ik je dan nog eens bezoeken

en hang ik vogelvoer in je tak

en ik beloof je dat ik je niet omhak!'

Het valt toch eigenlijk niet te rijmen? De boodschap van kerstmis is vrede op aarde, voor alle levende, voelende wezens. Hoe verhoudt zich dat dan tot het omhakken van bomen? 

Wat mij betreft mag het roer om...en dus níet de boom.


www.silent-touch.nl

In liefde

Mijn vriend is niet meer,
niet meer in de heilige tempel,
waarin we elkaar ontmoetten en herkenden
in dit leven.

Zo hield ik gisteren je hand nog vast
en keken we elkaar aan.
Vandaag lig je stilletjes
doorschijnend mooi te zijn..

Gisteren vocht je nog tegen de pijn
en het aardse.
Vandaag ben je vredig
in liefde gevallen.

Ons samenzijn heeft nu een
andere kleur
een andere smaak
een andere klank
een ander licht.

Dunner
IJler
Zoekend
Vindend
Rustend
Verbindend.

'Komt tot liefde', fluisterde je ontelbare keren.
En op het laatst gonsde deze mantra
als vanzelf door je heen.

Als een lichte trilling nam de liefde je over
en voerde je
niet weg
niet mee
niet ergens heen...

Nee... de liefde overspoelde je
en nam je op in haar verwelkomende
wachtende
Stilte.

Wiegend
Versmeltend
Verzachtend
Verstillend.

Totdat jij er niet meer was
maar alleen
de liefde
die je altijd al was.




Dankbaar.


Silence Touched

Gloria in excelsis Deo...Alzheimer heeft niet overal vat op!

Ik kijk hem aan, terwijl ik zijn huid van zijn kin span. Nooit gedacht dat ik ooit mijn vader zou scheren, maar daar sta ik dan in zijn kamer. Hij zit recht op in zijn rolstoel en uit zijn houding straalt nog steeds kracht en trots. Het is raar te zien dat hij bijna niets meer kan. Hij volgt mijn bewegingen nauwkeurig en mompelt steeds:

'Goh, het doet helemaal geen pijn!'. Nauwkeurig maak ik zijn wangen, zijn kin en nek stoppelvrij. 'Zo, nu ziet u er weer uit als mijn vader'.
Ik geef hem mijn kleine handspiegeltje, maar hij kan het niet zien. 'Goh, het doet helemaal geen pijn!', zegt hij weer verbaasd. Ik maak me zorgen...zou het dan normaal wèl pijn doen?

Samen luisteren we in zijn kamertje naar de Kroningsmis van Mozart. Tot vervelends toe moesten we dat vroeger aanhoren. Hij maande ons dan tot stilte en dan liepen we op kousenvoeten door het huis, terwijl mijn vader vanuit zijn stoel een orkest aan het dirigeren was. Hij keerde dan helemaal naar binnen en bewoog heftig met zijn armen in de lucht en zong uit volle borst mee. Superbelachelijk, vond ik dat.

Nu is het heerlijk om samen met hem te zitten, te luisteren naar 'zijn' muziek, zoals hij dat zelf zegt. Daar is niets superbelachelijks meer aan. Zodra hij de eerste tonen hoort van het 'Gloria' gaat er een huivering door hem heen. Hij richt zijn handen weer naar de hemel. Nu glimlach ik en ik begrijp hem. Je kunt je handen bij zoiets schitterends toch niet stilhouden? Hij smelt bij het Kyrie. En zijn ogen vullen zich met tranen bij het Credo.
'Zóóóó mooi', stamelt hij.

Ooit moest de muziek knalhard en nu maant hij me dat ik het volume moet temperen. Ooit kon hij een hele zondag vullen met deze muziek en nu kan hij hooguit 15 minuten luisteren. Het wordt hem te veel..'Moet ik niet al eten?', vraagt hij bezorgd.

Ik breng hem weer naar de gemeenschappelijk huiskamer, waar hij 'zijn' plekje inneemt. Het is etenstijd. Een medebewoonster vertelt hem een verhaal waar geen begin en eind aan zit.
'Excuseer mij, ik ben nu even de draad kwijt', zegt hij beleefd en de dame begint opnieuw. Beiden glimlachen. Ze lijken het wel goed te kunnen vinden.

Als ik wegga, geef ik hem een kus en groet de andere bewoners.
'Ho, ho, waarom groet jij iedereen? Ik ben toch je vader? Je hoeft alleen mij maar te groeten!'.
'Ja, maar pap, ik ben netjes opgevoed en ik groet dus iedereen, maar u krijgt dan mijn óppergroet'. 

'Dan is het goed!, zegt hij gerustgesteld: 'Gloria in excelsis Deo!' voegt hij er met kracht achteraan en ik zie her en der een knikkend hoofd van de andere bewoners omhoogschieten.

Alzheimer heeft niet overal vat op!

Luister hier naar een versie van
het 'Gloria in excelsis Deo!'.
 
 www.silent-touch.nl

En nu weg jij: dit is mijn vrouwtje, niet de jouwe

Ken je dat gevoel van dat je denkt alle tijd te hebben? Dat je rustig aan kunt doen? Dat je een mooie vrije dag hebt? En dat alles dan anders gaat?

Mijn Russische harige vierpotige vriendin (eigenlijk de vriendin van mijn man) loopt met enthousiast opgekrulde staart en parmantige pas hijgend de voordeur binnen. Ze stormt langs me en sloebert met veel geluid en gespetter de waterbak leeg. Ik loop alweer met een dweiltje achter haar aan. Omgekeerde wereld, denk ik nog steeds wat pissig.


FOEI, zeg ik. FOEI FOEI FOEI, en een inwendige aanroep van God moet daar dan kracht bij zetten.
Als antwoord legt ze haar oren in haar nek en gaat languit in haar mand liggen. Binnen een paar tellen slaapt ze, moe en voldaan.

Ja, zij wel: Zij nam bij de ochtendwandeling in het bos direct de benen.Spurtte het voor-honden-verboden-bos in. Wie bedenkt ook zoiets: een honden-los-loop-bos naast een verboden-voor-honden-bos en dan met uitsluitend een bordje en een open hek ertussen. Mijn hond plast er lustig tegenaan.

Weg is ze, tien minuten, 30 minuten. Ondanks herhaalde aansporingen te komen. Haar tracker toont dat ze op 274 meter afstand van mij is. Met twee andere honden - en het risico tot een boete - wurm ik mezelf door het hek. Met mijn uitmuntende vrouwelijke gevoel voor richting (not) vind ik haar pas een kwartier verder. Onverstoorbaar voor mijn stem, mijn geroep, de hondenkoekjes, mijn woede, mijn verleidingen, mijn hulpeloosheid scharrelt ze rustig verder op pak 'm beet 15 meter afstand. We worden gescheiden door een voor mij ondoordringbare haag. Ik word volkomen genegeerd. Kwaaier kun je mij niet krijgen. Er flits een advertentie op Marktplaats langs. Vastberaden niet meer te wachten, steven ik naar huis, stap in mijn auto want ik heb een lang-vooruit-geplande-afspraak-die-ik-niet-wil-missen in mijn agenda.

Op deze afspraak aangekomen, heeft mijn woede plaatsgemaakt voor irritatie. Op dat moment geeft de tracker van madame aan dat ze thuis is en belt de baas dat ik toch echt de hond niet buiten kan laten staan. Omgekeerde wereld, denk ik weer. Rechtsomkeer dan maar. Tegen de tijd dat ik thuis ben, zie ik op mijn tracker dat ze alweer de benen heeft genomen. Wie laat wie uit eigenlijk?

Mijn afspraak zegt heel lief en vergoeilijkend dat de hond mij gewoon een vrije dag gunt.
Ha! Alsof deze hond denkt..Alsof deze hond bezig is met de invulling van mijn dag.
Deze hond is helemaal niet bezig. Deze hond leeft gewoon en volgt haar instinct, heeft alle tijd, doet het rustig aan en heeft gewoon altijd het gevoel van een heerlijke vrije dag en als die anders loopt, loopt die gewoon anders.

Tja, het beste dat ik kan doen is om haar voorbeeld te volgen. Ik neem een paar slokken van mijn thee, smeer een plak ontbijtkoek en laat de dag maar gewoon lopen, zoals deze loopt.

Mijn deurbel gaat en een oude vriend staat op de stoep met een mooie bos bloemen, gewoon omdat hij dat wilde.
Ik wist niet of je thuis zou zijn...

Dank je wel voor de bloemen, stamel ik blij verrast, eigenlijk zou ik ook niet thuis zijn en werp een blik naast me.


De Russin wijkt niet van mijn zijde en dirigeert de vriend met ferme blaf de oprit af:

En nu weg jij, dit is mijn vrouwtje, niet de jouwe.

Ik dank je uit de grond van mijn voeten en mijn hart

Vandaag is ze jarig, 84 jaar. net een jaar jonger dan mijn moeder. Mijn moeder heeft echt één unieke vriendin. Ik ken niemand die zo overstroomt van blijdschap als zij. Er straalt een soort onbaatzuchtige, belangeloze liefde uit haar hele wezen. Dat overvalt me elke keer weer opnieuw en ze geeft me altijd een gevoel van geliefd te zijn. Overigens heeft ze op iedereen die ik ken zo'n effect. Dit zonnestraaltje woont aan de andere kant van de wereld, op een eiland waar de zon altijd schijnt. Dat verbaast me dan weer niets natuurlijk. Ik bel haar op, spontane actie.

'Goedemorgen?', klinkt haar stem vragend.
'Hey lieverd, met mij!'. We spreken elkaar echt bijna nooit en ze weet direct wie ik ben.
Een waterval van blijdschap stroomt over continenten en wereldzeeën heen zó mijn telefoon in.
'Ach kind, wat heerlijk dat jij mij belt. Mijn dag is nu helemaal geweldig.'

Ik glimlach om haar enthousiasme en ze vraagt me de oren van mijn hoofd hoe het gaat. Ze wil alles weten en is vol warme belangstelling. Ze vertelt dat ze op dit moment in een winkeltje staat van de hospice en dat ze dat twee keer in de week drie uur doet als vrijwilliger. (84 jaar, denk ik)
'De oudste vrijwilliger is 92, dus ik ben nog een jonkie', grinnikt ze.
Alles gaat goed met haar en haar man. Ze verhaalt over haar kinderen en haar recente intense familiebezoek in Nederland.

Door haar onverwachte bezoek in Nederland kon zij bij ons huwelijk zijn en als ik zeg dat het toch een geschenk van God was, dat zij erbij kon zijn, wordt het even heel stil.
'Lieve kind, elke dag is een geschenk van Onze Lieve Heer'.
Ik smelt van haar natuurlijke devotie en voel me nederig worden. Mijn God, wat kan ik nog veel van haar leren.
'Dan moet dit wel een bonus van Hem zijn geweest'. We lachen samen en ze verzekert mij dat het één van haar mooiste dagen in Nederland was.

'Ach, lieve kind, ik vind het heerlijk dat je belt, ik loop hier helemaal te huilen van geluk en ik word er bijna zenuwachtig van! Ik dank je uit de grond van mijn voeten en mijn hart!'.

Haar stem trilt nog na in mijn hart. Wie is nu wie dankbaar? Ik voel me blij en ja, gewoon ook in mijn voeten.

Ik bof.