NP, NO PARKING? NO PROBLEM!

Het leven wordt een stuk makkelijker als je het van de zonnige kant bekijkt. Ik hou zelf erg van het toepassen van inspirerende aanreikingen, vingerwijzingen. Een ander in het voorbijgaan begroeten of hem/haar alle liefs wensen, werkt gewoon simpel.Of je nu in het bos loopt, in de supermarkt of op je werk, je innerlijke klimaat verandert als je dit doet. Als je met zoiets begint, lijkt het nog een beetje 'doen', maar allengs zul je opmerken dat het je niet alleen gelukkig maakt, maar dat je een ander ook veel eerder en beter ontmoet.

Het is ronduit blij makend om simpelweg om je heen te kijken en mensen die je wel of niet kent, die je gewoon op de bus ziet wachten, of in een auto ziet zitten, voorbij ziet fietsen, in stilte groet of een mooie dag toewenst. Ook al denkt je 'dagelijkse' mind met ego aan het roer daar misschien wel anders over, jouw boodschap bereikt en raakt de ander absoluut en heeft een positief effect.

Zéker als er iemand pisnijdig is, je een ruzie ziet of je getuige bent van een ongeluk dan creëert een liefdevolle gedachte/wens allereerst rust in jou en het zal de energie positief veranderen. Ook krijg je zo een gevoel van meer betrokkenheid. Tenslotte zijn er bij ongelukkige situaties genoeg ramptoeristen en hoe fijn is het als je gebruik kunt maken van een ander medium, door gewoon in stilte je gebed, je wens, je groet, je ondersteuning vanuit je hart uit te zenden. Niets zweverigs aan. Eerder praktisch en uitermate effectief.

Misschien lijkt het easier said then done, maar als je goed om je heen kijkt, dan zie je overal om je heen reminders, die je hierbij helpen! Bijvoorbeeld de letters NP, van Niet Parkeren. Dit verkeersbord kom je tenslotte overal tegen. Het zijn geen 'wegjágers' maar kleine 'wegwíjzers', die je eraan herinneren dat je altijd een keuze hebt om in het Negatieve het Positieve te vinden óf om uit iets Negatiefs iets Positiefs te creëren.

No Parking? No Problem!

Probeer het eens uit en laat me weten wat je ervaring is!



Meer weten over bewustwording? Kijk op:
www.silent-touch.nl

Veggie Receppie: omelet van spinazie

Onlangs was ik voor een opleiding een weekend weg en mijn man had voor zichzelf als lunch een heerlijke burger bedacht. Meestal kook ik en dan is het toch meestal vegetarisch dus dit was een uitgelezen moment. Halverwege het weekend hadden we even telefonisch contact en mijn man vertelt dat toen hij de burger helemaal had bereid, krokant gebakken, uitje erbij, broodje erbij, hij nog iets wilde pakken uit de gang. Toen hij terugkwam, was de burger, inclusief broodje, exclusief de sla en tomaten verdwenen van het aanrecht. Foetsie. Een kort moment sloeg de verbijstering toe totdat hij een diepe zucht hoorde van één van onze harige vrienden. De grootste banjer lag in zijn mandje na te smullen en te likkebaarden van een smakelijk hapje. Twee onschuldige bambi-ogen keken hem verlekkerd aan: '
Baasje, dat was lekker joh!'.
'Hoe kan ik nu boos worden?' verzucht mijn man aan de telefoon.  Ik lig natuurlijk in een deuk.
'Als ik thuiskom, dan maak ik wel iets lekkers vegetarisch voor je', grap ik terug.
Ik hoor een diepe zucht.

Omelet van spinazie
Kluts 5 eieren en meng er wat geraspte pecorino (Italiaanse schapenkaas) doorheen.
Breng het mengsel op smaak met peper en voeg naar behoefte wat pesto, verse kruiden en/of zongedroogde tomaatjes toe.
Je kunt er ook want snippers gerookte zalm of gebakken champignons aan toevoegen.
Meng vervolgens een paar flinke handen verse spinazie door het eiermengsel. Als je de spinazie eerst even snijdt/hakt dan gaat het mengen makkelijker en je kunt dan ook meer spinazie toevoegen. (Ik hou van veeeeeeeeeel spinazie).
Bak in een grote koekenpan langzaam een uitje en een knoflookje en giet het eier/kaas/spinazie mengsel in de pan. Bak de omelet aan beide zijden lichtbruin.
Als je wil, kun je twee sneetjes rijst/desembrood besmeren met wat bio-mayo en daarop de omelet leggen maar zonder brood is het ook heerlijk.

En natuurlijk: Laat je bord nooit onbewaakt achter. Beware of the dogs!

Veggie Receppie: groenten uit de wok met udon en miso

Bij ons is avondeten hét moment om even bij te kletsen, onze belevenissen van de dag uit te wisselen of nieuwtjes te delen. Tijdens het koken keuvelen we meestal al wat. Zo ook vandaag. Ik begin met het snijden van de groenten en vertel ondertussen dat ik een dame tegen het lijf liep in het plaatselijke wandelbos. Ze verwijderde een pamfletje van het houten toegangshek. Ze had eerder die week een waardevolle oorbel verloren en daarom had ze bij de ingang een papier opgehangen met de vraag of iedereen er naar wilde zoeken. Prompt was ze gebeld door iemand van 'Handhaving' en zelfs jawel: een heuse berisping gekregen. Ze mocht niet zomaar briefjes op publieke plaatsen hangen. Ja, ja, de orde moet wel gehandhaafd blijven natuurlijk.

De orde in de keuken is inmiddels ver te zoeken en mijn man kijkt naar de stapel potten en pannen. Ja, ik gebruik altijd graag en veel pannen, potten, messen, bakjes, vorken en messen. En vandaag ook de wok.

Gewokte groenten met udon en zalm (of tofu):
Kijk in je koelkast en zie welke groenten je hebt. Bijna alles kan in dit gerecht.
Ik gebruikte vandaag wat bladeren Chinese kool, een halve prei, een ui, een paar bladeren paksoi en een handje spinazie (of een zak van de AH)
Snij alle groenten grof in schuine stukken (dat ziet er decoratief uit).
Bak eerst zachtjes een ui met een lepel miso. Heb je geen miso dan kun je ook een groentebouillonblokje gebruiken, maar minder 'Japans'.
Vervolgens voeg je de Chinese kool, de prei en het wit van de paksoi toe en roer je de miso goed door de groenten.
Ondertussen kook je de Japanse Udon (soort pasta) gaar en giet je deze af en spoel je om met koud water. Uit laten lekken tot gebruik. Bewaar twee of drie grote soeplepels van het kookwater.
In het midden van de wok bak je wat kleine stukjes zalm of andere vis of tofu of je voegt edamame boontjes toe.
Wok nu ook het groen van de paksoi.
Als de vis gaar is, voeg je twee of drie grote soeplepels kookwater van de udon toe en een handje spinaziebladeren.
Je warmt alles door en je maaltijd is klaar.

Op twee voorverwarmde diepe borden verdeel je de udon en daarover heen schep je alle groenten en vis of voor de vegetarische variant, de tofu. Tot slot giet je de inmiddels heerlijke bouillon in de borden. Garneren voor the look & een extra gezonde bite met wat gekookte of kort opgebakken zeewier. Heb je direct alle mineralen binnen.

Stokjes erbij, geen orde in het bord, geen berisping als je morst, maar gewoon lekker eten.

O ja: de oorbel is gevonden door iemand die zo ondeugend was geweest om de boodschap te lezen.

Veggie Receppie: stamppot van spruitjes en zoete aardappel met een easy broccoliburger

Écht lekker vegetarisch koken, valt nog niet mee. Inmiddels ben ik wat meer geoefend en mensen vroegen me laatst of ik af en toe een Veggie Receppie wilde delen. Dus de komende tijd zal ik via deze blog mijn recepten publiceren met een persoonlijk verhaaltje erbij natuurlijk.

Ik hou erg van stamppotten, maar nu sinds kort in ons gezin de diagnose diabetes 1 is gevallen, valt de aardappel in de categorie 'snelle koolhydraten en dus minder vaak eten'. Waarom? De aardappel is gezond én lekker, maar het bevat tevens veel koolhydraten, die je lichaam snel omzet in suikers. Met diabetes ga je op zoek naar langzame koolhydraten en een mooi alternatief is dan de zoete aardappel. De zoete aardappel heeft - als hij gekookt wordt - een lage glycemische index en daarmee blijft je bloedsuikerspiegel beter in balans. Als je de bataat bakt of frituurt gaat de index overigens sky high en daarmee je bloedsuikerspiegel, met of zonder diabetes toch handig om te weten.

Bij de supermarkt zag ik mooie spruitjes liggen en ik hoopte dat de zoete smaak van de bataat de wat bittere smaak van de spruitjes zou verzachten en ja! Dat klopt als een bus. Hier dus het recept:

Stamppot van spruitjes met zoete aardappel:
Je halveert de schoongewassen spruitjes en zet ze op met wat water, zodat ze nét onder water staan. Zodra ze koken voeg je er de in stukjes gesneden zoete aardappel bij.
Na 10-15 minuten is alles wel gaar. Afgieten en stampen maar met een klontje roomboter.

• Optie 1: Schep er nu naar behoefte of smaak wat feta of andere kaas, zongedroogde tomaatjes of noten doorheen en klaar ben je.
• Optie 2: Je schept de stamppot in een ingevette ovenschaal en garneert deze met geraspte kaas en legt er wat klontjes boter op. Even in de oven laten gratineren en smullen maar.

Wat kun je erbij eten? Een frisse salade past altijd. Met de ovenschotel combineerde ik een zelfgemaakte broccoliburger.

Easy Broccoliburger:
Je kookt broccoliroosjes en de geschilde stam even kort en laat alles goed uitlekken.
Op een bord prak je uitgelekte kikkererwten en daaraan voeg je de broccoliroosjes.
Smaakmakers: peper, zout, schepje basilicum pesto of verse kruiden, eventueel nog een gebakken knoflook en uitje erbij.
Je mengt en prakt het geheel tot een stevige bal, tezamen met een ei.
Ik gebruik liever zo min mogelijk meel, maar dat zou er misschien door heen kunnen om de massa wat steviger te maken.
Je maakt burgers van het mengsel en je paneert ze met een geprakt beschuitje.
Tot slot bak je de burgers om en om in wat olie/boter totdat ze een mooi bruin korstje hebben.
Lekker! Gezond! Makkelijk! Goedkoop!

Meer weten over bewustwording? Kijk op www.silent-touch.nl.

Gemist hoofdstuk

Soms sla je het liefst een hoofdstuk over, maar het is beter van niet!

Onlangs zaten mijn zoon en ik aan een bureau tegenover een arts. Een man van rond de veertig, kaal, mager, bleek, ietwat voorover gebogen en een witte doktersjas strak om hem heen getrokken. Na een kort en onpersoonlijk handen schudden ter kennismaking stak de arts van wal:

'Ja, het was overduidelijk', vertelde de man aan mijn zoon, 'je hebt diabetes, type 1'. 

Ik vermoed dat hij even ademhaalde voor de volgende zin, maar ik weet het niet zeker, want als in één adem plakte hij erachter aan dat hij een afspraak had ingepland in vestiging Noord met de afdeling waar de insuline al voor mijn zoon klaar lag. 

Versteend zaten we daar. Toen ik bij mijn positieven kwam, vloeiden er vragen uit mijn mond. Ook bij mijn zoon waren er vragen, opmerkingen. Helaas was daar geen tijd en overigens ook geen belangstelling, tenslotte 'moet u nog naar afdeling Noord rijden en u wil toch zeker niet te laat komen?'. Ik probeer nog te vragen of er wat aan te doen is of hoe zoiets ontstaat of dat er nog alternatieve wegen zijn, zoals voeding of immuunondersteunende therapie? Maar nee, de arts was onverbiddelijk: 'er is niets aan te doen'.

Later merkte mijn dochter fijntjes op dat deze man kennelijk een hoofdstuk in zijn opleiding had gemist...een hoofdstuk over sociale vaardigheden. Duidelijk was hij echter wel.

In een miezerig regentje in de schemerende namiddag liepen we terug naar mijn auto. Zwijgend. Eigenlijk kun je dan ook niets zeggen.Wat moet je zeggen? 'Goh, het is wat, hè? Da's wel even schrikken..'?

Ik heb ook geen idee hoe we van het ene ziekenhuis in het andere zijn gekomen. Allebei huilden we. Stilletjes. We hielden elkaars hand vast en reden door de regen met mistige ogen van ziekenhuis A naar B. Ik stuurde en mijn zoon zei af en toe: 'naar links, naar rechts'. Onder een hefboom door, geparkeerd, draaideur door, trappen op, wachtkamer in, jas uit, kamertje in, twee stoelen.

Bij B aangekomen, werden we onthaald door een olijke verpleegkundige die ons wat water gaf in een wit plastic bekertje. 'Goh, het is wat, hè? Dat is wel even schrikken..', zei ze vriendelijk. We haalden allebei voor het eerst weer adem sinds een kwartier. Ze deed voor hoe mijn zoon vanaf nu tig keer per dag gaatjes moet prikken in zijn vingers, moet spuiten in zijn bovenbeen en verschillende keren per dag in zijn buikvet. Zij had het hoofdstuk sociale vaardigheden wel gehad - dat moet gezegd - en ze was ook duidelijk.

Binnen 30 minuten stonden we weer buiten, nu met insuline, spuitjes, meetstrips, meetapparaatje en advies wat te doen bij een hypo en uiteraard een vervolgafspraak. Jottem!

Stil reden we van B naar huis, hand in hand. Tranen over de wangen. Ik zat daar met een berg liefde voor mijn kind in mijn hart, compassie voor die jongen die vol toewijding is aan zijn vriendin, aan zijn studie, zijn familie. Verdriet, verbijstering, ongeloof en onmacht wisselden elkaar af. 

En mijn zoon? 

Hij bleef stil en ik kon voelen dat innerlijk werkelijk álles in hem bewoog. Er kwamen nog geen woorden, nog geen daden. En naar hem kijkend, voelde ik ook zijn kracht, zijn vitaliteit, zijn levenslust en ik ervaarde een stil vertrouwen. In hem en in het leven. 

En laat die stilte maar even duren. In die stilte ligt inspiratie. En inspiratie zal hem wijzen, de weg die hij zal gaan.

Wat mij betreft mag het roer om...en dus níet de boom!

De deurbel gaat. Ik heb het kantoor net afgesloten en wil naar huis gaan. Ik ren de trap op en als ik de deur open, staan daar twee blij kijkende jongemannen in het schemerende avondlicht met twee belachelijk grote kerstbomen: 'Twee bomen voor uw kantoor! Nog net op tijd, zie ik!'. Ik sta half met mijn jas aan en instrueer de jongens waar ze de bomen moeten neerzetten.

De jongens planten de bomen zonder veel omhaal op de aangewezen plekken en zijn alweer weg voordat ik iets kan zeggen. Ik kijk naar de bomen. Groot, groen, mooi vol in de naald en dan valt mijn blik op het kille kruis onder aan de stam. Ik kan er niets aan doen, maar de tranen springen in mijn ogen en rollen over mijn wangen. 'Wat doen we met z'n allen? We hakken bomen om voor ons plezier? Zetten er een kruis onder en na twee weken zetten we de fik erin? In deze wereld waar we zuinig op moeten zijn!'. De nutteloosheid en argeloosheid raakt me.

Razendsnel vliegt door me heen dat ook ik wel eens een kerstboom heb. Niet alle jaren, precies om deze reden. En ook niet eentje van plastic in verband met de belasting van het milieu. Maar ik heb ook wel eens een boom, in een pot, en probeer die altijd over te brengen naar het volgende jaar en soms ook wel te planten, maar weer bekruipt me een rotgevoel; wát doen we toch?

Ik kan me zo voorstellen dat deze bomen nog in shock zijn: zomaar omgehakt, kruis eronder, netje eroverheen, in een vrachtwagen, in een kantoorpand/huis en dan versierd worden. Binnen twee weken is hun leven gewoon over. 'Stel je niet zo aan', hoor ik je heus wel denken. Ik stel me niet aan. Ik ben ook in shock, dus ik vertel deze bomen dat het me spijt, dat ik ze dan in elk geval heel mooi ga maken, dat ik ze bedank dat ze voor ons zijn gegroeid en dat ik elke dag van ze zal genieten. 

Ik neem me onderweg naar huis voor om geen boom meer in huis te halen. Het thuisfront dacht daar kennelijk anders over, want bij thuiskomst staat er een klein boompje in een pot me al op te wachten. Ik vertel mijn man mijn huilbui bij de dode bomen en hij merkt op dat hij precies hetzelfde voelde. Niet dat hij er dan bij staat te huilen; dat dan weer niet. Hij vertelt dat hij daarom ook een boom in een pot heeft gekocht. Samen tillen we de boom ons huis in. 

'Hi boom, welkom in ons huis, het is hier heus wel pluis.

Ik zal je verwennen en versieren en het leven met je vieren. 

Lichtjes in je branden en mijn hart aan je verwarmen. 

Ik zal van je genieten en begieten.

En over een paar weekjes draag ik je weer naar buiten en zet je in de grond

Daar waar je het aller, allerbeste en mooiste tot je recht komt!

En misschien kom ik je dan nog eens bezoeken

en hang ik vogelvoer in je tak

en ik beloof je dat ik je niet omhak!'

Het valt toch eigenlijk niet te rijmen? De boodschap van kerstmis is vrede op aarde, voor alle levende, voelende wezens. Hoe verhoudt zich dat dan tot het omhakken van bomen? 

Wat mij betreft mag het roer om...en dus níet de boom.


www.silent-touch.nl

In liefde

Mijn vriend is niet meer,
niet meer in de heilige tempel,
waarin we elkaar ontmoetten en herkenden
in dit leven.

Zo hield ik gisteren je hand nog vast
en keken we elkaar aan.
Vandaag lig je stilletjes
doorschijnend mooi te zijn..

Gisteren vocht je nog tegen de pijn
en het aardse.
Vandaag ben je vredig
in liefde gevallen.

Ons samenzijn heeft nu een
andere kleur
een andere smaak
een andere klank
een ander licht.

Dunner
IJler
Zoekend
Vindend
Rustend
Verbindend.

'Komt tot liefde', fluisterde je ontelbare keren.
En op het laatst gonsde deze mantra
als vanzelf door je heen.

Als een lichte trilling nam de liefde je over
en voerde je
niet weg
niet mee
niet ergens heen...

Nee... de liefde overspoelde je
en nam je op in haar verwelkomende
wachtende
Stilte.

Wiegend
Versmeltend
Verzachtend
Verstillend.

Totdat jij er niet meer was
maar alleen
de liefde
die je altijd al was.




Dankbaar.


Silence Touched