Eén plus één is toch gewoon twee?

Ik zit op mijn werk als ik word gebeld door een onbekend nummer. Dat is meestal mijn moeder. Zij heeft een nogal eigenzinnige telefoon, waarbij niemand in de familie het voor elkaar krijgt nummerherkenning in te stellen. Dat we daardoor vaker telefonische verkopers aan de telefoon krijgen, nemen we maar voor lief.

Ik zit precies in een ingewikkeld rekenklusje voor mijn werkgever en verdiep me al enige tijd in een Exel sheet met lange berekeningen. Maar, als mijn moeder zegt dat ze dringend advies nodig heeft, laat ik alles vallen.

'Wat is er dan mam?'

Op gespannen toon legt mijn moeder uit dat haar lerares van de wekelijkse Engelse les heeft voorgesteld om in kleinere groepjes van drie à vier mensen bij haar thuis in haar zolderkamer te komen. De éne groep om 10.00 uur en de andere groep om 11.00 uur. Mijn moeder zucht en laat een lange stilte vallen...

'En wat is dan uw vraag, mam?'

Vervolgens legt ze enigszins geïrriteerd en verontwaardigd uit dat ze deze actie van haar juf bepaald niet kan waarderen, omdat de regering ons tenslotte vraagt om thuis niet meer dan twee mensen per dag uit te nodigen.

'Je hoeft het niet altijd met de regels eens te zijn, maar ik wil me er wel aan houden!
En dit is dus 5 te veel per dag en daar doe ik niet aan mee; ik houd me aan de voorschriften!', zegt ze er met grote pertinentie achteraan. In gedachten zie ik dan hoe ze haar kin de lucht in steekt en een zeer gedecideerde blik in haar ogen heeft.

'Eén plus één is toch gewoon twee! Dat is niet zo'n ingewikkeld rekensommetje, toch?'
Ik heb respect voor haar discipline, ook al ontzegt ze zichzelf hiermee een uitje.

Dan valt mijn blik weer op mijn scherm met de ingewikkelde berekeningen en grafieken en vraag mij grinnikend af wie er hier eigenlijk advies nodig heeft? 

And by the way,
At the end of the day
All is ok

www.silent-touch.nl

The Mantra of the Goddess of Dreams

Sometimes I just really do not know where the inspiration comes from. It keeps surprising me. 

Some time ago we were celebrating a birthday of a beloved friend. Since she is an expert in dreaming, her friends, including me, decided to have a Social Dreaming evening for this occasion.

Social Dreaming is a method of working with dreams that is shared and associated within a gathering of people, who come together for this purpose. To introduce this event I was looking for a mantra that would give some meditative energy. After a quick search if a dreaming mantra would exist, the Internet provided me with the words of a mantra. When I first saw the words I just picked up my guitar and within seconds the melody was born. It brings so much fun and wonder when a melody just happens! 

What started off as a playful intention and experimentation soon turned out to be an incredible powerful mantra for Lucid Dreaming. This mantra will guide you in your sleeping hours.

The words of the mantra are very simple, and its power lies (as in all mantra's) in the repetition of the divine name (japa), the focus of the mind (mana) and the right song (bhaja).These three qualities will energize and manifest the intention you have in your heart.

OM HRIM HRIM HRIM KRIM KRIM SWAPENESHVARI

You can use this mantra to humbly ask the Divine (God, The Absolute) to shine some light on a question of your heart while you are dreaming. It gives you the possibility to receive an answer in your dreams and to talk to God in your dreams.

You can call this the 'Mantra of the Goddess of Dreams'. Why Goddess? Why Goddess?

Ishvari or Ishwari simply means Goddess. Swapan means dream and Svapna refers to the dream state. As human beings we know three states of consciousness and Svapna is the second one, the world in which all things happen, the world of you and me, of phenomena. Hrim and Krim are seed mantras. The fourth state of consciousness is known as Turya and has different layers.

Since the result of our Social Dreaming experiment was extremely powerful and, in many ways, very clarifying and uplifting, I started to use the mantra more often before I went to sleep. Much to my surprise and gratitude I experienced a deeper clarity on several subjects during this period. 

It is important to mention that the questions you may have really come from the heart and benefit everyone and do not harm others. Our bodies, an open mind and open heart are the greatest receiving instruments we human beings have been given. Let's be sincere and use it well and with wisdom.

If you are interested, you will find a recording of thismantra if you follow this link. 

If you need further explanation or want to share about your experience with this mantra, please send an email to stiltedag@gmail.com.

www.silent-touch.com

 

Gwendolin maakt overal een zooitje van

Sinds kort logeert mijn moeder af en toe een nachtje bij ons. Dan eten we samen, soms met een van de kleinkinderen erbij en dan kijken we een film. Want Netflix kent ze niet, dus we kunnen nog wel wat nachtjes voort, grapt ze dan.

Voor mij is haar inmiddels wekelijkse logeerpartijtje aanleiding om de zolderverdieping tot in de hoekjes stof- en rotzooivrij te houden. Ook de badkamer en toiletten krijgen een extra schoonmaakbeurt vlak voordat ze komt. Ik ken mijn pappenheimer: orde en netheid! Ik zorg voor verse bloemen, een opgeruimde tafel, iets lekkers voor op tafel en uiteraard fris beddengoed en heerlijke zachte handdoeken. Doordat we drie honden hebben, wordt er dagelijks stof gezogen maar als moeder komt, maken we het toch nog nét even netter. 

Over de jaren heen heb ik mijn neiging tot stapelvorming wat kunnen beteugelen, maar ik ben en blijf een rommelpot, echter wèl een georganiseerde en schone! Ik creëer op de hoek van de tafel handige stapeltjes papier of mooie boeken. In de vensterbank past een mooie verzameling spirituele beeldje met foto's, veertjes en steentjes. Er is een muziekcorner voor gitaar en liederen en op de hoek van de bank past precies de post van een week .... of twee. Nog afgezien van de stapels honden natuurlijk.

Zo gebeurt het dat ik mijn moeder op maandagmorgen in onze keuken hoor scharrelen en is ze met een vaatdeukje druk in de weer. 'Waar is de vim? Waar is de groene zeep?' Alle hoekjes worden geraakt en terwijl ze in de weer is, kletst ze er vrolijk op los bij mijn in-de-ochtend-meestal-vrij-zwijgzame-echtgenoot. Terwijl ze alle plantenstekjes, potjes, kruiden, vitamine en allerhande handige dingen, die niet noodzakelijkerwijs op het aanrecht thuishoren (denk aan een sleutelbos, lippenstift, agenda) één voor één verschuift, hoor ik haar wat mopperen over mijn rommelpotterigheid.  

'Zolang ik me kan herinneren, maakt Gwendolin overal een zooitje van', hoor ik haar vrolijke, hoge stem. Daarna klinkt de diepe, lage stem van mijn man, dat hij dat allang hélemaal heeft opgegeven! Ze hebben grote lol samen.

Mijn keuken blinkt me tegemoet en als ik zo rondkijk in ons huis, moet ik ze beiden toch ook gelijk geven. Het is een gezellig rommeltje, maar om het nu direct een zooitje te noemen?

 

www.silent-touch.nl

Waar was ik?

Inspiratie. Moet je dat ergens opdoen, ergens vinden of in den verre zoeken? Kan inspiratie verdwijnen of is er iets anders aan de hand? Omdat ik vrij nieuwsgierig ben, ging ik op onderzoek uit.

Meestal klim ik in de pen of pak ik mijn gitaar of potloden, als ik inspiratie krijg; dan popt er een idee op en dat schrijf, teken of zing ik. En eerlijk gezegd: ik weet ook niet eens waar zo'n idee vandaan komt of wáár dat nu precies in mij oppopt. Het gebeurt gewoon, meestal ongevraagd en moeiteloos. Vaak komen de beste plannen tijdens meditatie of in Dromenland, een land dichterbij dan je denkt!

Als proef op de som ben ik - op een moment dat er niet een directe inspiratie leek te zijn - achter mijn laptop gekropen en begon met schrijven. Tot mijn verbazing kwamen er gewoon woorden. Verrassende woorden, die er eerst niet waren en toen in een keer wel. Zo heb ik ook een stuk papier gepakt met een doos potloden en zonder enige moeite ontstond er een tekening.

Na diverse steekproefjes, dient zich dan toch een leuk perspectief aan: Zonder te zoeken naar inspiratie, lijkt inspiratie meer iets dat op zoek is naar mij, in plaats van andersom. Inspiratie ís er al, maar 'Waar was ik?', is wellicht een passender vraag?

Het lijkt wel alsof inspiratie zich als een golf door het leven beweegt en het lijkt eerder een kunst om samen te vallen met deze beweging. Deze inspiratiegolf is niet érgens of nèrgens, soms op vakantie of soms heel dichtbij is. Nee, het zijn wíj zelf die ons laten afleiden en vergeten dat niemand anders dan wijzelf de bron van inspiratie in ons dragen. Sterker nog: wij zijn inspiratie. Inspiratie komt van het Latijnse woord 'spiritus', oftewel geest. Een vrije vertaling is dan ook 'Goddelijke ingeving'. En zijn we dat tenslotte niet allemaal? Een Goddelijke ingeving!

Hoe kan het toch dat we dit continu over het hoofd zien, terwijl het in elke ademtocht beschikbaar is?

Inspiratie is als de geest die zich uitdrukt. En...drukt de geest zich tenslotte niet altijd uit? Inspiratie is als een uitnodiging om onszelf, onze liefde, ons leven, of Godsbesef vrije toegang te geven, om door ons te leven, door ons tot uitdrukking te komen in plaats van krampachtig het leven vormen en kneden. 

 

Het resultaat van inspiratie heeft net zoveel kleuren als er mensen zijn. Het kan variëren van een symfonie tot een zacht gezongen wiegelied. Soms een literair hoogkunstje en soms een tweeregelig rijmpje. 

 

Kom je ook op dat feest, waar iedereen zijn/haar eigen unieke kleur leeft, gewoon als jezelf?

Daar hoef je gelukkig geen Rembrandt, Michelangelo of Mozart voor te heten!

 

Sing your heart out!

Live your dreams!

Dare to be yourself! 

Inspire eachother! 

Don't hold back!

It is time!

If not now, then when?

 

Waar haal jij je inspiratie? Hoe inspireer jij anderen? Laat het me weten! Ik ben hartstikke benieuwd.

 

www.silent-touch.nl

Spirit in the bottle!

Weg in eigen land. En wel in Friesland! We hebben zin in wat we zelf noemen, onze mini-retraite.

Op onze eerste vakantiedag lopen we in Joure, als het oog van mijn echtgenoot op een drankenwinkel valt. Zodra we de drempel van de winkel overgaan, vallen we allebei stil. Een winkeldame houdt als een suppoost in een museum bijna uitdrukkingsloos de wacht.

Behoedzaam lopen we de winkel binnen. Langs alle wanden van de vloer tot aan het plafond staan en liggen rijen dik flessen whisky, jenever, port, cognac en likeur. Overal staan kleine proefflesjes. 

'Is dit een museum of een echte winkel?'. Ik knijp even in mijn arm. Grote zorgzaamheid spreekt uit de keurig opgestapelde flessen waar de fijnste spirit in zit. Wow.

Verbluft, complimenteer ik de zwijgzame dame met deze indrukwekkende verzameling. Ze wordt zo op het oog niet warm of koud van mijn opmerking. Dan vraag ik of dit wellicht een uit de hand gelopen hobby is? Deze vraag brengt haar kennelijk naar lang vervlogen tijden. Haar ogen beginnen te stralen als ze vertelt hoe zij ooit is begonnen in de kelder en dat klanten door de redactie van de plaatselijke krant naar binnen moesten of gewoonweg aan moesten bellen bij haar naastgelegen huis. De krant is inmiddels vertrokken, waardoor de begane grond plus bel-etage zijn geannexeerd. Dan valt ze weer stil en zakt weer in diezelfde bewegingloze houding achter haar toonbank.

Als twee kinderen in een snoepwinkel, kunnen we ons niet beheersen en schaffen een - volkomen onnodige - maar bijzonder spirituele voorraad aan. Tenslotte zijn wij beiden geen whisky-, jenever-, cognac- en portdrinkers, maar ach: 'Van kijken alleen, kan de zaak niet draaien, natuurlijk', zegt mijn man vergoelijkend.

We rekenen af bij de zwijgzame suppoost en vragen ons af of haar hobby haar nog kan behagen of dat met het uitgroeien daarvan, de spirit uit de fles is verdwenen?

'Als ik de liefde kon vangen, kreeg iedereen een flesje vol. 

Dan dronken we de wereld mooi en proosten we op de lol.' 

'Ik ben abnormaal; ik gebruik geen medicijnen'.

Terwijl ze deze woorden uitspreekt, slaat ze haar handen de lucht in en trekt ze haar keurig geëpileerde wenkbrauwen theatraal omhoog. Mijn moeder heeft haar 'Wenkbrauwentaal' tot kunst verheven en ik kan hem goed lezen en ik spreek ook zelf een aardig woordje mee. Mijn moeder zit recht tegen over me aan een kopje koffie.

'en dat terwijl iedereen vroeger dacht dat ik nooit oud zou worden', vertelt ze verder. Ze werd door haar broertjes zelfs uitgescholden voor aangeklede kleerhanger of aangeklede breinaald. 'Nu was ik ook een echte spillepoot', voegt ze er vergoelijkend achteraan. 'Ze hadden zeker nooit verwacht dat ik de oorlog zou overleven, daarom hebben ze me ook naar de boeren gestuurd in de hongerwinter. dat was mijn redding. Maar ik ben abnormaal, want ik leef nog steeds.'

Het enige dat ze slikt is een multi-vitamine en een extra pilletje vitamine C. Iedereen slikt tegenwoordig wel een pil; niet eentje, maar een hele reeks. Dat wordt inclusief kwalen en bijwerkingen wekelijks uit de doeken gedaan bij de koffieclub. Ze schudt haar hoofd. Zelfs de fysiotherapeut wilde niet geloven dat ze niets slikte! Dat vond hij niet normaal! (is dit nu wat ze bedoelen met het nieuwe normaal?)

Toch merkt ze op dat ze wel wat minder fit is. Met klachten gaat ze echter ook niet meer naar de dokter. 'Ik kijk wel beter uit!', zegt ze heel beslist. Nu schieten mijn wenkbrauwen omhoog. Van die wenkbrauwen die altijd weerbarstig tegen de richting in groeien of het liefst recht vooruit steken. Op mijn vraag waarom ze de dokter niet meer om raad vraagt, komt een heldere boodschap.

Tja, onlangs had ze de arts langs laten komen omdat ze last had van haar hart. Bij wat navragen over haar activiteiten had de arts vastgesteld dat ze te actief was voor haar leeftijd, te veel in de tuin werkte en te lang op haar knieën in de aarde zat te wroeten en dat ze gezien haar leeftijd van 87 niet anders moest verwachten. Moeder voelt zich duidelijk niet serieus genomen. En terecht, ze loopt nu niet bepaald de deur plat bij de huisarts met elk wissewasje. 

Voor moeder is de reactie van de huisarts in elk geval geen reden om het rustiger aan te doen, maar om de arts in het vervolg gewoon niet meer te bellen. 'Ik weet nu toch wel wat hij gaat zeggen', zegt ze verongelijkt.

'Maar nu moet ik gaan', zegt ze opgewekt en staat resoluut op: 'Ik moet naar gymnastiek!'.

Ik neem haar bloedserieus natuurlijk en hoop oprecht dat ik minimaal zo abnormaal ben als zij! (en misschien toch een andere huisarts zoeken?)

Amateur!

Onlangs was ik in Tjechië bij een zomerse retraite en daar mocht ik meezingen in een groep. Een dame kwam naderhand naar mij toe en zij vroeg of ik professioneel zanger was. Ietwat overrompeld door haar vraag, flapte ik er spontaan uit: 'Nou niet bepaald! Ik ben een amateur, maar als je me vraagt, dan zing ik natuurlijk voor je!'.

Niet lang daarna ging op een ochtend mijn telefoon en hoorde ik de stem van deze dame zeggen dat ze HET had voorgelegd aan de anderen en dat ZE al een datum hadden geprikt en dat er binnenkort een nieuwsbrief zou uitgaan. Mijn hemel, dacht ik, terwijl het angstzweet me uitbrak, wat heb ik nu weer aan mijn gitaar hangen? 

'Schikt deze datum je?'
'Uhhh, ja ik kan!'
'Mooi, dan is dat geregeld!'.

En dat was het. 

Volledig overrompeld en met de telefoon nog in mijn hand, begint het me te dagen dat ik zondag 13 september a.s. om 16.00 uur in Scheveningen zal zingen voor een groep mensen. In mij begon het acuut te stormen: onzekerheid, angst, spanning, afschuw, ongeloof, blijdschap en nieuwsgierigheid wisselden elkaar in razendsnel tempo af. Jeetje, ik zing graag, maar toen ik deze dame mijn spontane aanbod deed, was ik ervan uitgegaan dat het voor haar alleen was. 

In de afgelopen week zag ik met enig leedvermaak in mezelf ontwijkende en/of ontkennende bewegingen, zoekend naar manieren om eronderuit te komen of om toch in elk geval een échte en vooral professionele gitarist mee te nemen. Ik heb het maar lekker laten razen; tenslotte heb ik deze 'battle' al eerder gevoerd en weet ik dat ook deze storm weer gaat liggen.

Dan overvalt het me dat die zoekende, zelf-ontkennende en ontkrachtende bewegingen, precies het enige is dat pas werkelijk amateuristisch is. Wat is er eigenlijk amateuristisch ofwel professioneel aan om gewoon in alle eenvoud, kwetsbaarheid en openheid mijn hart te delen via zang, gitaar? Ik blijf me verbazen over de stroperige, kleverige kracht van maya/illusie.

Eens te meer realiseer ik me dat het leven onze grootste guru is. Het leven biedt keer op keer gelegenheid om onze angsten, tekorten onder ogen te zien en deze te transformeren. Het leven wacht geduldig af en grijpt dan haar kans zodat we naar onze eigen demonen kunnen kijken en deze te zien voor wat ze werkelijk zijn. Meestal een hoop gebakken lucht!  

En zo is ook deze spontaan ontstane afspraak een meesterlijke kans! 'Take it or leave it!', lijkt het te vragen.

I take it & ik zing voor je, natuurlijk!

Muzikale groet,

Gwendolin

PS mocht je erbij willen zijn, geef me dan een berichtje!