Beestenboel

Hartstikke leuk hoor, drie honden! Idyllisch plaatje en ja het zijn echt je beste vrienden. Altijd trouw, altijd blij, altijd goedgehumeurd en altijd een troostende en vriendelijke blik uit die trouwe hondenkijkers. Maal drie, bij ons dus.

Onze viervoeters zijn goed voor onze conditie, goed voor lijf en leden. De stappenteller blijft tevreden gouden medailles uitdelen en drie kwispelende staartjes geven je een swingende pluim vóór, tijdens en na elke wandeling. De van al dat enthousiasme los dwarrelende haren levert weer een uitstekende SZWO* op.

Echter, soms blijken drie honden minder goed voor het humeur. Bijvoorbeeld als de harige vrienden in een dooie vis rollen, waardoor onze auto en ons huis onaangenaam riekt. Of als stront van paarden, katten of soortgenoten likkebaardend wordt op gesmikkeld en we het nét te laat zien om er nog een stokje voor te kunnen steken.

Drie honden vormen ook een redelijke uitdaging voor onze dagplanning. Want laten we eerlijk zijn: drie keer  per dag een wandeling van minimaal 35 minuten, is best veel.

Vooral de volkomen eigen invulling door onze viervoeters van ónze tijd is af en toe reden tot intern getier en gevloek (of extern). Bij het maken van afspraken wordt dan ook altijd ruim rekening gehouden met mogelijke wegomleggingen.

Onlangs nog verdween onze Russische schone, Hanty, uit mijn blikveld. Met de tracker, kan ik haar lokaliseren, maar dat wil niet zeggen dat ze daarmee terug komt. Inmiddels heb ik het idee opgegeven dat deze vrije tante, die zichzelf jaren heeft moeten redden in de straten van Moskou, zich laat verleiden tot volgzaamheid. Met één opgetrokken wenkbrauw, waaruit mijn irritatie mag blijken, volg ik gelaten haar escapades via de app op mijn telefoon en geduldig wacht ik tot madam met wisselende snelheden nadert en we weer naar huis kunnen. Wie laat in godsnaam wie uit, hoor ik mezelf toch regelmatig denken.

Zo leren wij door onze honden een extra dosis geduld, tolerantie, ontspanning, overgave, genieten, loslaten, wegkijken, net-doen-of-die-hond-niet-van-mij-is en andere kwaliteiten.  En, o ja, flexibele armen natuurlijk, want niets is tenslotte leuker dan onverwachts achter een kat aan rennen terwijl je baasje nietsvermoedend over straat loopt met de riem losjes in haar handen. Meerdere malen heb ik inmiddels languit op straat of in een tuin gelegen na een sierlijke pirouette, tot een gebroken vinger aan toe, tot groot vermaak van omstanders.

Verder zijn ze keurig opgevoed hoor, maar soms zijn het net beesten!

Gwendolin

*  SZWO = StofZuigWorkOut voor extra vetverbranding.
Personal training all for free!

www.silent-touch.nl

Touched by the voice of an angel

A voice entered my room,

Words whirling around.

A subtle and gentle melody,

Silence arises within and without.

Tears well up caressing my cheeks like a gentle stream,

This heavenly voice, a song, fills me and melts my heart.

Beyond words, its sound touches me,

Beyond sound, a message emerges,

Beyond this message only unity, silence, coming home.

In surrender to its touch, I melt,

As the voice fades away, a deep silence arises.

Touched, moved and filled with love and gratitude.

Touched by the voice of an angel delivering a message from God.

Swami Premo Durga sung her song

It was me that cried.

Only later did I receive the lyrics, which I hereby share:

See two birds on the wing

flying so high.

They are in love, 

with existence.

Like the wind through the trees,

it just rained a little while.

I can hear the raindrops falling

from the leaves up on high.

Well it's the wind through the trees,

the rain in my face,

it's the freshness of it all

in the fragrance of the night.

At the softness of the sound,

the clearing of the sky.

Oh it's the heat in the air

a billion stars in the sky.

The beating of my heart,

oh yes the beating of my heart

knows that love wants to flow

and that life wants to live.

And that songs want to sing

and eyes want to melt,

into each other but alone,

in the emptiness of life.

Growing inside, growing wildly

and love is my freedom

oh I do love to care for

the flowers and the trees,

the rain in my face

and the freshness of it all,

in the fragrance of the night

At the softness of the sound,

softness of the sound.

Oh oh oh

See two birds,

they are in love.

~~~~

Voor mijn Nederlandstalige vrienden:

Een stem klinkt door de boxen.
De woorden dwarrelen door de kamer.
De melodie is klein en fijn.
Het wordt muisstil.. en niet alleen in mij.

Tranen wellen op en langzaam vormt zich een stroompje over mijn wangen. 
Dit lied, deze stem komt uit de hemel en versmelt volkomen met de hemel van mijn hart.

Voorbij de woorden, raakt de klank.
Voorbij de klank, raakt een niet te benoemen boodschap.
Voorbij deze boodschap, is een vereniging en herkenning in stilte.

Smelten, smelten...in overgave en ontroering.

Als de stem na het lied zwijgt, zwijgt alles met mij mee.
Geraakt, ontroerd en o zo vervuld van liefde en dankbaarheid.
Touched by an angel's voice bringing a message of God.

De stem komt van Swami Premo Durga.
De tranen van mij.
De tekst van het lied ontving ik later en deel ik graag:

See two birds on the wing

flying so high.

They are in love, 

with existence.

Like the wind through the trees,

it just rained a little while.

I can hear the raindrops falling

from the leaves up on high.

Well it's the wind through the trees,

the rain in my face,

it's the freshness of it all

in the fragrance of the night.

At the softness of the sound,

the clearing of the sky.

Oh it's the heat in the air

a billion stars in the sky.

The beating of my heart,

oh yes the beating of my heart

knows that love wants to flow

and that life wants to live.

And that songs want to sing

and eyes want to melt,

into each other but alone,

in the emptiness of life.

Growing inside, growing wildly

and love is my freedom

oh I do love to care for

the flowers and the trees,

the rain in my face

and the freshness of it all,

in the fragrance of the night

At the softness of the sound,

softness of the sound.

Oh oh oh

See two birds,

they are in love.

Gwendolin

www.silent-touch.nl

Do you want to colour Gayatri Yantra & spread it's frequency? Join in!

Dear friends,

Spreading the frequency of Gayatri! Do you want to start colouring your own yantra? Let me know!

A few months ago I created a (post)card with Gayatri Yantra on one side on the other Gayatri mantra with the image of a swan. The swan stands for clarity, for seeing clearly, feeling clearly, speaking clearly!

I am colouring 108 pieces (a mala) and every now and then I give one as a gift to someone I love! I also give an empty card so that the person can also start colouring and then give this card away again. In this way, the frequency of Gayatri spreads very naturally and freely.

If you also want to receive a yantra card, send me a PB and your address. Then I will send it to you (while supplies last;-)).

Of course we can all continue with singing and reciting Gayatri mantra, out loud or in silence. By doing so we connect to the universal light, not just for ourselves, but for every feeling being, now and always! Click
here to find a short version of Gayatri recitation and join in!

"Solidarity is the New Selfish!!"

Gayatri mantra is sung, recited all over the world 24/7, so by singing or reciting gayatri mantra we join that field!

There are also beautiful mudras of Gayatri mantra and as mentioned above a powerful yantra! A yantra is a sacred geometric shape and when you meditate on it you also connect in this way with the universal light.

So keep in touch and let me know if you want to start colouring! And if you want: share the post!


Joy, light & love !!

Gwendolin

Lieve vrienden,

Een paar maanden geleden heb ik een soort ansichtkaart gemaakt met Gayatri Yantra erop aan de ene kant aan aan de andere zijde Gayatri mantra met de afbeelding van een zwaan.
De zwaan op de kaart staat voor o.a. helderheid, voor het helder zien, helder voelen, helder spreken! Ik ben 108 stuks (een mala) aan het inkleuren en af en toe geef ik er eentje cadeau aan iemand waar ik van hou! Ook geef ik een lege kaart erbij zodat die persoon zelf ook kan gaan kleuren en deze kaart dan weer kan weggeven. Op deze manier verspreidt de frequentie van Gayatri zich heel natuurlijk en vrijelijk.

Als jij ook een yantra-kaart wil ontvangen, stuur me dan een PB en je adres. Dan zal ik deze naar je versturen (zolang de voorraad strekt;-)).

Natuurlijk kunnen we ook doorgaan met het zingen en reciteren van Gayatri mantra, hardop of in stilte. Daardoor roepen we het universele licht aan.Niet alleen voor onszelf, maar voor ieder voelend wezen, nu en altijd!

'Solidarity is the new selfish!!'

Gayatri mantra wordt 24/7 over de gehele wereld gezongen, gereciteerd, dus door gayatri mantra te zingen of te reciteren sluiten we aan op dat veld!

Er zijn ook prachtige mudra's van Gayatri mantra en dus ook een yantra! Een yantra is een heilige geometrische vorm en als je daarop mediteert dan verbind je je ook op deze manier met het universele licht.

Dus als je wil kleuren, geef me een berichtje!

In Joy, light & love!!

Gwendolin

TimonLive 5: Geen Marktplaats voor mij!

Heerlijk vind ik het om lekker zigzaggend om de benen van mijn baasje of vrouwtje te lopen. Ik kan er niets aan doen dat ze dan over me struikelen; ik wil gewoon bij ze zijn. In de ochtend laat ik ze direct met een hele diepe whoewhoewoe horen, hoe blij ik ben dat ze weer wakker zijn. En ik whoewhoehoe ook als we gaan wandelen, als ik eten krijg of als ik denk dat ik een koekje krijg. Weet je wat zo geestig is? Ze whoewhoehoe-en tegenwoordig terug. Ze beginnen me echt te begrijpen.

Kijk eens hoe knap ik ben!

Toen ik bij mijn baasjes kwam wonen, was ik vies, onverzorgd en hartstikke angstig. Bang voor harde geluiden, onweer, vreemde mensen, onverwachte bewegingen, de tuinslang, de vuilniszak etc. Toch niet zo raar als je bijna zeven jaar opgevangen wordt in een asiel in Polen, waar lieve mensen met weinig middelen zo goed mogelijk werk verrichten?

Vrouwtje was direct voor mij gezwicht, maar het baasje was niet direct een fan van mij. Inmiddels begrijp ik wel dat ik beter niet de inhoud van een prullenbak of keukenkast door de huiskamer moet sjouwen of dat ik op hun nuchtere maag in de vroege ochtend een grote of kleine boodschap in mijn mand of op hun tapijt moet neerleggen. Nog steeds ga ik er als een angsthaas vandoor als ik een harde knal hoor en het spijt me hartstikke dat ze dan soms urenlang naar me moeten zoeken. En ik begrijp nog steeds niet waarom ik ziek word van het eten van straatvuil, inclusief katten-en/of hondenuitwerpselen. Ze beginnen dan wel te mopperen en de baas gromde mij dan wel eens toe dat ik op Marktplaats moest. Daar werd ik wel zenuwachtig van.

Over de jaren heen ben ik me wat meer gaan ontspannen en vertrouw ik deze baasjes meer en meer. Ze mogen me op mijn kop en rug aaien en kriebelen, maar als ze aan mijn buik komen dan laat ik een zacht, waarschuwend gegrom horen. Gelukkig luisteren ze heel goed naar me.

Op een ochtend liet ik mijn ge-whoewhoehoe weer eens klinken terwijl mijn baas met me ging wandelen. Ik keek mijn baas diep in de ogen, met al mijn liefde en toen werd mijn baasje helemaal stil. Hij zei dat ik zo'n goede en lieve vriend was en dat ik heus, heus, heus nooit op Marktplaats zou gaan. Ik heb hem nog eens goed aangekeken en zag toen dat hij het meende. Hij heeft het nooit meer gezegd daarna. Vrouwtje zat bovenaan de trap en heeft het ook gehoord. Dus dat zit wel goed nu.

Daarom heb ik besloten dat ze nu ook mijn buik mogen aaien en eigenlijk is dat zo heerlijk, dat ze er maar beter niet mee kunnen ophouden en dat laat ik ze weten ook: Whoewhoehoe!

Er groeit een veertje uit mijn staart!

Vorige week zag het vrouwtje op het uiterste puntje van mijn staart een klein wit veertje steken. Toen  zei ze dat mijn ware aard naar boven komt. Dat er in mij verborgen, een engel zit, die haar leert om geduldig te zijn, om in afstemming te zijn, om mijn tempo te volgen. An Angel in disguise, zo noemde ze me. Beetje overdreven natuurlijk, maar ja, zo is ze nu eenmaal.

Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?
TimonLive 4
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1

PS Wil je ook een vriendje van mij adopteren? Dat kan via Stichting Vagabond-Pets

Ongemakkelijk en onbehaaglijk

Op Instagram zag ik een foto voorbij komen van mijn dochter. Ze vierde Oud en Nieuw met vrienden. Ze zaten aan een lange tafel, prachtig gedekt en alle vrienden en vriendinnen zagen er fantastisch verzorgd uit. Even doorscrollend langs nog wat posts, liet nog meer van dit soort sfeervolle plaatjes zien. Toch leuk, dat ze zo veel aandacht besteden aan een feestelijk en gezamenlijk etentje. Het doet me denken aan mijn jeugd. We zaten dan op Oudjaar ook aan lange tafels, schitterend gedekt, haren in de krul. Twee families, tevens buren in de PC Hooftstraat, Amsterdam. Mijn oma, moeder en tante Gwen in het lang; mijn vader en oom Guus in smoking. Neefjes in overhemd met strik en mijn zus en ik in onze mooiste outfit. We gingen dan 'souperen'. Jemig, wat was dat een deftig feest.

En om twaalf uur gingen we niet direct naar buiten. Neen, zeker niet. We gingen op de knieën en mijn vader zei een gebed op, met stijf dichtgeknepen ogen. Hij dankte voor alle zegeningen en vroeg om ondersteuning in moeilijke zaken, hij bad voor alle mensen in de wereld, hij bad voor vrede. Hij meende elk woord en soms dwarrelde er wel eens een traan over een wang. Als tiener vond ik het allemaal machtig maar rond de pubertijd vond ik het een hoop gedoe en voelde me dan vooral ongemakkelijk en onbehaaglijk. Ik wilde naar buiten, naar het vuurwerk, naar onze Chinese buren, die het hele jaar al rotjes aan elkaar aan het knopen waren tot honderdduizenknallers (of meer) met als sluitstuk een idioot grote bom, die aan het einde afging, waarbij de ramen bijna uit de sponningen sprongen.
'Net oorlog', verzuchtte mijn oma dan en hield mij stevig tegen zich aangedrukt.

Na het bidden en het vuurwerk, kregen we champagne uit de kristallen glazen die alleen voor deze gelegenheid uit de kast kwamen. Met diep ontzag en grote behoedzaamheid iets te breken, hielden we onze glazen vast. De glazen hebben het al die jaren overleefd; ze staan nog steeds bij mijn moeder in de keukenkast te pronken, veilig achter glas. Het vuurwerk heeft het bij mij uiteindelijk niet overleefd. Al jaren geleden. Soort van voortschrijdend inzicht en ook een eenvoudige rekensom.

Ik weet dat we in Nederland dit jaar 70 miljoen uitgeven aan vuurwerk.
Ik weet dat we vervolgens voor 15 miljoen schade aanrichten in een wereld die al in brand staat.
Ik weet dat er in deze wereld kinderen geen eten hebben, ziek zijn, onveilig zijn.
Ik weet dat er mensen noodgedwongen in tentjes wonen op een paar uur vliegen weg.
Ik weet dat er op dit moment in Australië, down under, niet te blussen natuurbranden zijn.
Ik weet dat er op grote schaal natuurgebieden worden vernietigd.
Ik weet dat mensen en dieren over de gehele wereld op de vlucht zijn naar een veilig onderkomen.

Een kleine optelsom maakt duidelijk dat we 85 miljoen de lucht in blazen.

Hoe zou het zijn als we 85 miljoen bij elkaar brengen en besteden aan vrede, aan de hulpzoekenden, aan de voortvluchtigen, aan het blussen van de branden, aan de natuur?
Hoe zou het zijn om onszelf, iedereen, de wereld met diep ontzag en grote behoedzaamheid te benaderen en behandelen? Als het meest zeldzame, dierbaarste kristal ooit?

Ik denk aan mijn oma en hoor nog haar alles zeggende zucht en aan mijn vader, die op zijn knieën met gevouwen handen ons voorging in gebed. Ongemakkelijk, word ik ervan. En onbehaaglijk.

www.silent-touch.nl

Onschuldige gympjes

Het is een tijd geleden dat we elkaar zagen. Een jeugdliefde. Via het web hadden we elkaar getraceerd en na wat over en weer gemail spraken we af. En daar stonden we dan: 30 jaar ouder, maar eigenlijk zijn we in essentie niet veel veranderd. We kletsen wat af. Mijmerend over vroeger. We rakelen verhalen op over vrienden en vriendinnen. Lachen over onze jeugdige onzekerheden en eindigen met over wat ons nu bezighoudt. Een bijzonder weerzien.

Bij het afscheid kijk ik enigszins verlegen naar zijn schoenen. Het zijn mooie exemplaren van zacht leer. De kwaliteit straalt ervan af. Een herinnering popt in een keer in mijn hoofd. Zou hij het zich ook herinneren? Die eerste keer dat hij mij voor een feestje kwam ophalen bij mijn ouders thuis? Schoenen verslijten maar de herinnering aan zijn oude gympjes van die ene keer niet. Zou hij nog weten dat hij van top tot teen werd gewogen door mijn vader? Wist hij nog dat mijn vader bijna onzichtbaar zijn hoofd heen en weer bewoog en tot slot zijn handen theatraal ten hemel hief en een luide zucht slaakte en tot mijn stijgende afgrijzen bulderde:

‘En jij denkt dat jij op díe schoenen 
míjn dochter mee uit kunt nemen?’

De woorden klonken als kanonschoten. Ik kan me de doodse stilte die toen viel nog goed herinneren. Hoe ik mijn adem inhield en we allemaal staarden naar die onschuldige gympjes van deze onschuldige jongen. Ik voel nu nog hoe het schaamrood op mijn wangen kroop en mijn hart dat woest tekeer ging.
'Ooooo, pappp’, was het enige geluid dat ik toen kon uitbrengen, terwijl ik in het gat wilde zakken dat zich maar niet onder mijn voeten wilde openen.

Nu - 30 jaar later - kijk ik naar zijn schoenen en werp een schuine blik omhoog. Ik zie dat hij mijn blik volgt. 'Ja, ja, het zijn echte Bommeltjes'. Breed lachend vertrouwt hij me toe dat hij de raad van mijn vader wel in zijn oren had geknoopt: ‘Je vader zou trots op me zijn geweest’.

Grumpy en de parel

Ochtendmens. Dat ben ik bepaald niet. Mijn dochter ook niet. En toch gaat vanochtend om half 6 de wekker en gaan we samen op pad. Niet het leukste uitje, maar als je kruisband is afgescheurd en je muniscus erbij bungelt dan is een operatie onafwendbaar. Een rol als dwerg Grumpy van Sneeuwwitje zou zeker voor ons beiden zijn weggelegd. Innerlijk toch ook glimlachend hierover, rijden we zwijgend richting Amstelveen. Ik realiseer me hoe goed we het hebben. Hoe pijnlijk een operatie ook is, we zijn nu onderweg op een veilige weg, in een veilige auto naar een veilig ziekenhuis met bekwame en vriendelijke artsen. Ik voel me dankbaar.

Terwijl mijn dochter zich hijst in haar little blue dress, installeer ik me in een hoek van de kamer. Dan wordt ze in het grote bed weggereden. We geven elkaar een dikke knuffel. Met haar twee lange blonde vlechten over de rand van het blauwe gewaad, ziet ze er kwetsbaar uit. Ze is dapper. Ik voel me dankbaar.

Ik haal een kopje koffie in de wachtruimte en dan hoor ik: 'Tante!!'. Verrast zie ik mijn grote neef en twee armen worden in een warm welkom om me heen geslagen. Hij vertelt over zijn knieblessures, maar al snel ontstaat er een uitwisseling over het leven, over wat ons echt bezighoudt en over hartepijn, vriendschap en liefde. De laatste restjes van de Goodmorning Grumpy verdwijnen als Sneeuwwitje voor de zon. Ik voel me dankbaar.

Het leven is als een continue ontmoeting, waarin een parel ligt besloten. Of het nu een moment is met mijn dochter of neef, een toevallige voorbijganger of de duifjes in mijn tuin, die parels zijn in elk moment in alles en iedereen. Het is een kunst om die parels te zien en ons daarmee te verbinden, in plaats van met de schaduwen die ons eigen ego overal op projecteert. Ook in de meest verdrietige en pijnlijke ervaring is een diepe schoonheid te vinden: overgave en liefde. Deze parelkunst begint wakker te worden. Ik voel me dankbaar.

Dat dagelijks rijgen, parel na parel, zonder voor- of afkeur is het grootste goed dat ons gegeven is. Het helemaal ontmoeten van wat er is, zoals het is. Soms moeten we daarvoor de donkerste diepte in en soms wordt het ons zomaar aangeboden in verbluffende schoonheid en eenvoud. Ik voel me dankbaar.

Ik mag weer naar mijn dochter toe en stilletjes knuffelen we elkaar. In ons zwijgen, wordt alles gezegd. Ik voel me dankbaar.

Meer weten over bewustwording? Kijk op Silent Touch voor inspiratie.