TimonLive 5: Geen Marktplaats voor mij!

Heerlijk vind ik het om lekker zigzaggend om de benen van mijn baasje of vrouwtje te lopen. Ik kan er niets aan doen dat ze dan over me struikelen; ik wil gewoon bij ze zijn. In de ochtend laat ik ze direct met een hele diepe whoewhoewoe horen, hoe blij ik ben dat ze weer wakker zijn. En ik whoewhoehoe ook als we gaan wandelen, als ik eten krijg of als ik denk dat ik een koekje krijg. Weet je wat zo geestig is? Ze whoewhoehoe-en tegenwoordig terug. Ze beginnen me echt te begrijpen.

Kijk eens hoe knap ik ben!

Toen ik bij mijn baasjes kwam wonen, was ik vies, onverzorgd en hartstikke angstig. Bang voor harde geluiden, onweer, vreemde mensen, onverwachte bewegingen, de tuinslang, de vuilniszak etc. Toch niet zo raar als je bijna zeven jaar opgevangen wordt in een asiel in Polen, waar lieve mensen met weinig middelen zo goed mogelijk werk verrichten?

Vrouwtje was direct voor mij gezwicht, maar het baasje was niet direct een fan van mij. Inmiddels begrijp ik wel dat ik beter niet de inhoud van een prullenbak of keukenkast door de huiskamer moet sjouwen of dat ik op hun nuchtere maag in de vroege ochtend een grote of kleine boodschap in mijn mand of op hun tapijt moet neerleggen. Nog steeds ga ik er als een angsthaas vandoor als ik een harde knal hoor en het spijt me hartstikke dat ze dan soms urenlang naar me moeten zoeken. En ik begrijp nog steeds niet waarom ik ziek word van het eten van straatvuil, inclusief katten-en/of hondenuitwerpselen. Ze beginnen dan wel te mopperen en de baas gromde mij dan wel eens toe dat ik op Marktplaats moest. Daar werd ik wel zenuwachtig van.

Over de jaren heen ben ik me wat meer gaan ontspannen en vertrouw ik deze baasjes meer en meer. Ze mogen me op mijn kop en rug aaien en kriebelen, maar als ze aan mijn buik komen dan laat ik een zacht, waarschuwend gegrom horen. Gelukkig luisteren ze heel goed naar me.

Op een ochtend liet ik mijn ge-whoewhoehoe weer eens klinken terwijl mijn baas met me ging wandelen. Ik keek mijn baas diep in de ogen, met al mijn liefde en toen werd mijn baasje helemaal stil. Hij zei dat ik zo'n goede en lieve vriend was en dat ik heus, heus, heus nooit op Marktplaats zou gaan. Ik heb hem nog eens goed aangekeken en zag toen dat hij het meende. Hij heeft het nooit meer gezegd daarna. Vrouwtje zat bovenaan de trap en heeft het ook gehoord. Dus dat zit wel goed nu.

Daarom heb ik besloten dat ze nu ook mijn buik mogen aaien en eigenlijk is dat zo heerlijk, dat ze er maar beter niet mee kunnen ophouden en dat laat ik ze weten ook: Whoewhoehoe!

Er groeit een veertje uit mijn staart!

Vorige week zag het vrouwtje op het uiterste puntje van mijn staart een klein wit veertje steken. Toen  zei ze dat mijn ware aard naar boven komt. Dat er in mij verborgen, een engel zit, die haar leert om geduldig te zijn, om in afstemming te zijn, om mijn tempo te volgen. An Angel in disguise, zo noemde ze me. Beetje overdreven natuurlijk, maar ja, zo is ze nu eenmaal.

Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?
TimonLive 4
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1

PS Wil je ook een vriendje van mij adopteren? Dat kan via Stichting Vagabond-Pets

Ongemakkelijk en onbehaaglijk

Op Instagram zag ik een foto voorbij komen van mijn dochter. Ze vierde Oud en Nieuw met vrienden. Ze zaten aan een lange tafel, prachtig gedekt en alle vrienden en vriendinnen zagen er fantastisch verzorgd uit. Even doorscrollend langs nog wat posts, liet nog meer van dit soort sfeervolle plaatjes zien. Toch leuk, dat ze zo veel aandacht besteden aan een feestelijk en gezamenlijk etentje. Het doet me denken aan mijn jeugd. We zaten dan op Oudjaar ook aan lange tafels, schitterend gedekt, haren in de krul. Twee families, tevens buren in de PC Hooftstraat, Amsterdam. Mijn oma, moeder en tante Gwen in het lang; mijn vader en oom Guus in smoking. Neefjes in overhemd met strik en mijn zus en ik in onze mooiste outfit. We gingen dan 'souperen'. Jemig, wat was dat een deftig feest.

En om twaalf uur gingen we niet direct naar buiten. Neen, zeker niet. We gingen op de knieën en mijn vader zei een gebed op, met stijf dichtgeknepen ogen. Hij dankte voor alle zegeningen en vroeg om ondersteuning in moeilijke zaken, hij bad voor alle mensen in de wereld, hij bad voor vrede. Hij meende elk woord en soms dwarrelde er wel eens een traan over een wang. Als tiener vond ik het allemaal machtig maar rond de pubertijd vond ik het een hoop gedoe en voelde me dan vooral ongemakkelijk en onbehaaglijk. Ik wilde naar buiten, naar het vuurwerk, naar onze Chinese buren, die het hele jaar al rotjes aan elkaar aan het knopen waren tot honderdduizenknallers (of meer) met als sluitstuk een idioot grote bom, die aan het einde afging, waarbij de ramen bijna uit de sponningen sprongen.
'Net oorlog', verzuchtte mijn oma dan en hield mij stevig tegen zich aangedrukt.

Na het bidden en het vuurwerk, kregen we champagne uit de kristallen glazen die alleen voor deze gelegenheid uit de kast kwamen. Met diep ontzag en grote behoedzaamheid iets te breken, hielden we onze glazen vast. De glazen hebben het al die jaren overleefd; ze staan nog steeds bij mijn moeder in de keukenkast te pronken, veilig achter glas. Het vuurwerk heeft het bij mij uiteindelijk niet overleefd. Al jaren geleden. Soort van voortschrijdend inzicht en ook een eenvoudige rekensom.

Ik weet dat we in Nederland dit jaar 70 miljoen uitgeven aan vuurwerk.
Ik weet dat we vervolgens voor 15 miljoen schade aanrichten in een wereld die al in brand staat.
Ik weet dat er in deze wereld kinderen geen eten hebben, ziek zijn, onveilig zijn.
Ik weet dat er mensen noodgedwongen in tentjes wonen op een paar uur vliegen weg.
Ik weet dat er op dit moment in Australië, down under, niet te blussen natuurbranden zijn.
Ik weet dat er op grote schaal natuurgebieden worden vernietigd.
Ik weet dat mensen en dieren over de gehele wereld op de vlucht zijn naar een veilig onderkomen.

Een kleine optelsom maakt duidelijk dat we 85 miljoen de lucht in blazen.

Hoe zou het zijn als we 85 miljoen bij elkaar brengen en besteden aan vrede, aan de hulpzoekenden, aan de voortvluchtigen, aan het blussen van de branden, aan de natuur?
Hoe zou het zijn om onszelf, iedereen, de wereld met diep ontzag en grote behoedzaamheid te benaderen en behandelen? Als het meest zeldzame, dierbaarste kristal ooit?

Ik denk aan mijn oma en hoor nog haar alles zeggende zucht en aan mijn vader, die op zijn knieën met gevouwen handen ons voorging in gebed. Ongemakkelijk, word ik ervan. En onbehaaglijk.

www.silent-touch.nl

Onschuldige gympjes

Het is een tijd geleden dat we elkaar zagen. Een jeugdliefde. Via het web hadden we elkaar getraceerd en na wat over en weer gemail spraken we af. En daar stonden we dan: 30 jaar ouder, maar eigenlijk zijn we in essentie niet veel veranderd. We kletsen wat af. Mijmerend over vroeger. We rakelen verhalen op over vrienden en vriendinnen. Lachen over onze jeugdige onzekerheden en eindigen met over wat ons nu bezighoudt. Een bijzonder weerzien.

Bij het afscheid kijk ik enigszins verlegen naar zijn schoenen. Het zijn mooie exemplaren van zacht leer. De kwaliteit straalt ervan af. Een herinnering popt in een keer in mijn hoofd. Zou hij het zich ook herinneren? Die eerste keer dat hij mij voor een feestje kwam ophalen bij mijn ouders thuis? Schoenen verslijten maar de herinnering aan zijn oude gympjes van die ene keer niet. Zou hij nog weten dat hij van top tot teen werd gewogen door mijn vader? Wist hij nog dat mijn vader bijna onzichtbaar zijn hoofd heen en weer bewoog en tot slot zijn handen theatraal ten hemel hief en een luide zucht slaakte en tot mijn stijgende afgrijzen bulderde:

‘En jij denkt dat jij op díe schoenen 
míjn dochter mee uit kunt nemen?’

De woorden klonken als kanonschoten. Ik kan me de doodse stilte die toen viel nog goed herinneren. Hoe ik mijn adem inhield en we allemaal staarden naar die onschuldige gympjes van deze onschuldige jongen. Ik voel nu nog hoe het schaamrood op mijn wangen kroop en mijn hart dat woest tekeer ging.
'Ooooo, pappp’, was het enige geluid dat ik toen kon uitbrengen, terwijl ik in het gat wilde zakken dat zich maar niet onder mijn voeten wilde openen.

Nu - 30 jaar later - kijk ik naar zijn schoenen en werp een schuine blik omhoog. Ik zie dat hij mijn blik volgt. 'Ja, ja, het zijn echte Bommeltjes'. Breed lachend vertrouwt hij me toe dat hij de raad van mijn vader wel in zijn oren had geknoopt: ‘Je vader zou trots op me zijn geweest’.

Grumpy en de parel

Ochtendmens. Dat ben ik bepaald niet. Mijn dochter ook niet. En toch gaat vanochtend om half 6 de wekker en gaan we samen op pad. Niet het leukste uitje, maar als je kruisband is afgescheurd en je muniscus erbij bungelt dan is een operatie onafwendbaar. Een rol als dwerg Grumpy van Sneeuwwitje zou zeker voor ons beiden zijn weggelegd. Innerlijk toch ook glimlachend hierover, rijden we zwijgend richting Amstelveen. Ik realiseer me hoe goed we het hebben. Hoe pijnlijk een operatie ook is, we zijn nu onderweg op een veilige weg, in een veilige auto naar een veilig ziekenhuis met bekwame en vriendelijke artsen. Ik voel me dankbaar.

Terwijl mijn dochter zich hijst in haar little blue dress, installeer ik me in een hoek van de kamer. Dan wordt ze in het grote bed weggereden. We geven elkaar een dikke knuffel. Met haar twee lange blonde vlechten over de rand van het blauwe gewaad, ziet ze er kwetsbaar uit. Ze is dapper. Ik voel me dankbaar.

Ik haal een kopje koffie in de wachtruimte en dan hoor ik: 'Tante!!'. Verrast zie ik mijn grote neef en twee armen worden in een warm welkom om me heen geslagen. Hij vertelt over zijn knieblessures, maar al snel ontstaat er een uitwisseling over het leven, over wat ons echt bezighoudt en over hartepijn, vriendschap en liefde. De laatste restjes van de Goodmorning Grumpy verdwijnen als Sneeuwwitje voor de zon. Ik voel me dankbaar.

Het leven is als een continue ontmoeting, waarin een parel ligt besloten. Of het nu een moment is met mijn dochter of neef, een toevallige voorbijganger of de duifjes in mijn tuin, die parels zijn in elk moment in alles en iedereen. Het is een kunst om die parels te zien en ons daarmee te verbinden, in plaats van met de schaduwen die ons eigen ego overal op projecteert. Ook in de meest verdrietige en pijnlijke ervaring is een diepe schoonheid te vinden: overgave en liefde. Deze parelkunst begint wakker te worden. Ik voel me dankbaar.

Dat dagelijks rijgen, parel na parel, zonder voor- of afkeur is het grootste goed dat ons gegeven is. Het helemaal ontmoeten van wat er is, zoals het is. Soms moeten we daarvoor de donkerste diepte in en soms wordt het ons zomaar aangeboden in verbluffende schoonheid en eenvoud. Ik voel me dankbaar.

Ik mag weer naar mijn dochter toe en stilletjes knuffelen we elkaar. In ons zwijgen, wordt alles gezegd. Ik voel me dankbaar.

Meer weten over bewustwording? Kijk op Silent Touch voor inspiratie.

Diagnose of hypnose?

'Vaststelling van een toestand op basis van bepaalde gegevens'. Dat is de betekenis van het woord diagnose.

Zo'n vaststelling kan best praktisch zijn. Tenslotte kunnen we binnen bepaalde therapieën en wetenschappelijk bewezen oplossingen een behandelplan opstellen en uitvoeren. 

Ik begrijp dat en ondersteun dat. Maar toch...Het zet ook iets vast en hoe zit het met de 'onbepaalde' gegevens, die zich niet zo makkelijk laten inkaderen?

Toen er een tijd geleden in ons gezin een diagnose werd gesteld, belandden ook wij in behandelplannen, -trajecten en wetenschappelijk bewezen onontkoombaarheden.

In mijn frustratie en angst had ik zelf ook maar 'vastgesteld' wat de oorzaak van de ontstane 'toestand' was, waarover de onverbiddelijke diagnose toch al werd vastgesteld. Eigenlijk wist ik 100% waardoor HET kwam. Totdat ik een bevriende arts  hierover sprak. Ik ben hem dankbaar voor zijn kritische en confronterende vraag, waarmee hij me een behoorlijke wake-up call en life-changing experience gaf:

'Weet je zeker dat je de oorzaak kent?'

'Ja, het kan bijna niet anders!'

Hij keek me forsend aan, werd even stil en vervolgde toen:

'Als jij 100% zeker weet dat het hier- of daardoor komt, dan sluit je ook 100% alle eventuele andere oorzaken en daarmee ook de opties tot genezing uit'.

BENG! BIG BENG!

Met deze éne zin stortten wat dichtgetimmerde muren ineen, werd de sowieso overbodige zelfingenomendheid ontzenuwd en waterdichte argumenten ontkracht.

Tegelijk met het opgeven van mijn-100%-zeker-te-weten-oorzaak, kwam er een 100%-opening-aan-opties en een niet te bevatten gevoel van vrijheid en compassie, alsof er een last van mijn schouders viel. Daarmee is de 'toestand' gewoon geen toestand meer.

Vergeleken bij deze zee van mogelijkheden, lijkt elke diagnose meer op een afschuwelijke hypnose. 

Sindsdien neem ik elke diagnose met een 100% korreltje zout.

Meer weten over bewustwording?

www.silent-touch.nl

The Power of Now & The Power of Dogs

Het is niet meer weg  te denken: scannen van je documenten in de online werkomgeving. Scannen, oftewel een afbeelding omzetten in een digitale code, zodat we die later nog eens kunnen bekijken/nalezen en er iets mee doen. Wij mensen houden ervan om dingen vast te leggen, niet alleen als foto of document maar ook in ons geheugen. 

Scannen doen we natuurlijk ook allemaal in ons dagelijkse leven en ook dan slaan we iets op, soms heel specifiek. Iets dat we herkennen en waar we iets mee kunnen, moeten of willen doen. Vaak onbewust.

Als we een kamer binnenlopen, dan scannen we ongemerkt vaak iets waar onze focus op ligt, Belangstelling, doel, beroep en in welke rol je bent, bepaalt wat je direct scant. Als moeder scan je iets anders dan als vader. Als golfsurfer ligt je belangstelling nu eenmaal ergens anders dan als marktkoopman en daarmee ook je scangedrag. In een bar scan je razendsnel waar de drinkmaten staan. In een oogopslag wordt zoveel gezocht, gevonden, geregistreerd en meestal zonder dat je je daarvan bewust bent. Maar missen we misschien daardoor iets?

Ik moet altijd vreselijk lachen om onze honden. Zoals zij een terras oplopen. Als het kan ongelijnd. Volkomen open en vrij struinen ze langs tafels, langs mensen en kijken op en onder tafels, stoelen. Zij scannen niet, zij zijn niets van plan, ze zijn niet ergens op voorbereid. Ze registeren andere honden en als we ze vrij en ongemoeid laten dan is er soms een kleine schermutseling en soms een ijskoud negeren. Soms een aai over hun bol of een tik tegen de neus en een snauw. Hoe dan ook: ze ontmoeten alles in het hier en nu, open en zonder digitale code of plan van aanpak. Wat een vrijheid. 

Je bewust worden van je automatische scanner kan niet alleen verbluffend verhelderend zijn, maar ook gewoonweg superleuk. 'Waar kijk ik naar, waar zoek ik naar en om welke reden?'

Het opmerken van zo'n ingeslepen gewoonte kan buitengewoon veel ruimte geven en een ingang zijn naar meer openheid. Je verbreedt je horizon en dan kan je blik zomaar en heel spontaan vallen op het onverwachte, het  ongezochte en een scala aan mogelijkheden kan zich dan openen! Dat helemaal open en present zijn, noemt Eckhart wel: The Power of Now. Wat mij betreft: The Power of Dogs.

Meer weten over bewustwording?

Kijk op www.silent-touch.nl

Kussend door het leven! Is er iets beters te doen?

Tijdens een vakantie kom ik hem tegen. Een oude man.  Hij zit op een bankje, te genieten van de zon.

Als ik met mijn boek naast hem ga zitten, begint hij al snel te vertellen over het overlijden van zijn geliefde.

Hij pakt mijn hand en vertelt hoe hij de hare vasthield, op het laatst van haar leven. Vol genegenheid en volkomen open kijkt hij me door zijn dikke brillenglazen heen aan. 'Weet je wat ze altijd deed?' en zonder op het antwoord te wachten, pakt hij mijn arm en begint erover te aaien. 'Kijk, dit deed ze altijd bij mij en ook op haar sterfbed bleef ze dit doen. en dan zei ze keer op keer: 'je bent lief, je bent lief, je bent lief''.

Hij voert me met zijn verhaal mee in zijn herinnering en ik zie ze zo voor me zitten. Deze twee mensen, aan elkaar verknocht.

De rem is ervan af en hij vertelt trots verder dat ze jaren lief en leed hebben gedeeld. Zijn gedachten dwalen af naar het moment dat ze elkaar ontmoetten. 18, was zij en hij net 19. Toen ze stierf was ze 88 en dat is al zeven jaar geleden. 'Prachtig was ze', fluistert hij me toe. Blonde haren, altijd vrolijk. Nee, niets was haar te veel. 'Ik heb haar vaak getekend. Liefst als ze het niet in de gaten had. Als ze de was ophing aan een lijntje. Dan rekte ze zich zo elegant uit. Dat doen ze tegenwoordig niet meer; was ophangen aan een lijntje'. Hij zucht diep. 'Ze was niet de enige hoor, die ik tekende. Ik teken nog steeds. Als ik niet meer teken, is het voorbij'.

Hij laat mijn hand niet meer los en vertelt verder: 'We wonen ons hele leven al hier op het dorp. Kun je je dat voorstellen? Nooit verhuisd. Zelfs hetzelfde huis. We waren hier gewoon gelukkig. Nu woon ik niet meer in ons huis, maar in een verzorgingstehuis. Een huis met oude mensen. Ik kan daar met niemand praten. Of ze horen me niet, of ik moet mezelf steeds herhalen. Nee, er is niets aan daar. Daarom kom ik hier, in dit park, op deze bank. Soms maakt dan iemand een praatje met me, zoals jij nu.' En dan lijkt het net of hij me voor de eerste keer ziet. Hij begint weer vol enthousiasme mijn arm weer te aaien.

We keuvelen nog wat door en hij vertelt over de talloze schilderijen die hij heeft gemaakt en de tekeningen die hij nu nog steeds maakt, ook al bibbert zijn hand af en toe wel. Olieverf heeft hij opgegeven, dat lukt niet meer, maar 'potloden zijn ook prima, hoor'.

Als afscheid sla ik mijn armen om hem heen en geef hem een knuffel. Dan gaat hij helemaal rechtop zitten en zegt dan: 'Nou dat is lang geleden zeg, dat ik een knuffel kreeg. Kom jij maar eens even hier, dan krijg je er eentje terug' en met een kracht, die ik in eerste instantie niet bij hem zou zoeken, geeft hij mij een klinkende zoen op mijn wang en hij lijkt helemaal tevreden over het resultaat.

'Weet je, mijn vrouw en ik hebben elkaar een kus gegeven toen we elkaar ontmoetten en dat hebben we ons hele leven volgehouden. Tot op haar sterfbed hebben we kusjes gegeven. Is dat niet een prachtige manier om te leven en te sterven?'.

Met mijn boek onder mijn arm loop ik weer verder. Ik kan me haast niet voorstellen dat er iets zinvollers in dat boek staat dan dit ene moment.


www.silent-touch.nl