TimonLive 7 - Laten schrikken

Al maanden maakt het vrouwtje zich te sappel over de gezondheid van mijn kleine, oude zus Ninja. Het is Ninja voor en Ninja na! Ninja mag in één keer op de bank en hoeft niet meer lang te wandelen, krijgt een heuse winterjas en allemaal extra koekjes. Nou, ik was er klaar mee! Ik heb mezelf even in 'beeld' gebracht, even boven aan de lijst van belangrijkheid, no more mister nice guy, no more achteraan de rij aansluiten!

Ok, ok, ok, achteraf gezien had ik het wel wat minder heftig kunnen aanpakken, maar goed, zeg nu zelf: het resultaat mag er zijn!

Twee weken geleden kreeg ik in één keer zo'n last van mijn rug. Ik kon mijn oude hoofd er niet meer van optillen. Binnen drie dagen had ik een röntgenfoto, diverse onderzoeken en een scan achter mijn kiezen (en mijn baasjes wat eurootjes lichter). Lopen deed ik niet meer, blaffen ho maar, mijn kop liet ik hangen en mijn baasjes waren daardoor helemaal van slag. In één keer was alle aandacht in plaats van op Ninja op mij gevestigd.

Een paar dagen heb ik ze laten bungelen, die baasjes van me en kreeg ik pijnstilling en hoefde ik niet meer te wandelen. Ze dachten dat mijn einde naderde, maar ik had ze bij de neus! Niet dat ik dat expres deed hoor, natuurlijk niet. Tenslotte had ik een paar weken ervoor nog een oplawaai gehad van die aanrijding en kwam ik vorige week nog tussen de deur terecht! Dat doe ik niet voor mijn lol natuurlijk. Maar na anderhalve week knapte ik gewoon in één keer weer helemaal op onder begeleiding van mijn geweldige dierenarts, Bernadette. De medicatie kon worden afgebouwd en de fysio opgebouwd! Ik laat me niet kisten door een kleine hernia hoor! Het leven is veel te leuk. Na twee weken kon ik weer gek doen, rennen, springen en op mijn rug liggen draaien en liet ik mijn typische WOEHOEHOE weer horen. Toen ik die liet horen, wisten ze dat het leed was geleden.

En toch....baasjes realiseren zich nu in één keer wel dat ik toch ook al een oude heer aan het worden ben en dat mijn leeftijd van bijna 15 me af en toe opspeelt. En ach, ik vertoon geen prinsessengedrag, dus ik hoef niet op de bank te liggen en extra koekjes te krijgen en al helemaal geen winterjas, maar wat extra aandacht kan nooit kwaad!

Rustige Poot van

Timon!

Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?

TimonLive 6 - Boem is Ho!

TimonLive 5
TimonLive 4
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1
#anicurahillegom
PS Wil je ook een vriendje van mij adopteren? Dat kan via Stichting Vagabond-Pets

 

een steekje laten vallen

Het heerlijke bericht dat er twee babietjes op komst zijn in de familie, nodigde me uit om de digitale breipen eens te laten liggen en de ouderwetse breipennen ter hand te nemen. Niet dat dit direct feilloos ging. Ahum. Diverse keren moest ik alles uithalen en opnieuw beginnen. Het duurde wel even voordat ik de smaak te pakken kreeg. In mijn zoveelste uithaalactie kon ik het wel vergelijken met communiceren. Als je even niet oplet, dan laat je een steek vallen (I did many) en ben je langer bezig met het hele verhaal recht te breien dan die éne onhandige, meestal spontane opmerking. Een gezonde dosis zelfkennis, zelfspot, humor en begrip voor de ander werkt dan het beste. Ook dat heeft bij mij even geduurd, maar het proces is hoopvol...mijn breiwerk vooral dan.

Tussen de regels door, dwalen mijn gedachten af naar een voorval van toen ik een jaar of 10 was. Op een avond zag ik het breiwerkje van mijn moeder liggen en ik dacht haar te kunnen verblijden als ik een paar centimeters erbij zou breien. Ik weet niet meer wat er fout ging, of de mohair wol te pluizig was of het patroon te moeilijk of mijn brei-kwaliteiten onvoldoende, maar na een avondje zweten zat er niets anders op dan het hele breiwerk uithalen. Toen mijn moeder 's avonds laat thuiskwam, was ik in geen velden of wegen te vinden, maar vond ze wél een keurig opgerolde bol en twee lege pennen. Ze was niet eens kwaad toen ik de ochtend erna schoorvoetend de keuken in liep. Achteraf vertelde ze dat ze zo ontzettend moest lachen en tot op de dag van vandaag draagt ze het zwart/paarse wollige vestje nog steeds. Onbetaalbaar onverslijtbaar!

En nu ik zo kijk naar het eindresultaat van mijn babydekentje, zie ik ook helemaal niets meer van mijn eigen worstelingen en blijft vooral de bonus over:

in elk steekje zit een klein gebed, een lief, mooi wensje
voor een wonderlijk, magisch, nieuw mensje

Werkelijk: Breien of communiceren, het is allemaal te leren!

 

 

 

 

Meer weten over bewustwording in je dagelijkse leven? Kijk op www.silent-touch.nl

 

TimonLive 6 - Boem is ho!

Inmiddels heb ik net als mijn vrouwtje een zeer gedistingeerde grijze gloed over mijn snoet. Ook al ben ik 15 jaar, ik gedraag me nog steeds als een jonge hond. Ik zie wat slechter en hoor nog minder, maar dat kan mijn pret niet drukken. Soms spring ik in de auto en dan blijkt de achterklep nog niet open te zijn. Dat komt niet omdat ik bijna niets meer zie natuurlijk; dat komt omdat het vrouwtje de klep niet snel genoeg opendoet. Laatst viel ik weer met een smak terug op de grond. Bestraffend keek ik op en ze beloofde voortaan beter op te letten. Tja, en luisteren is  voor mij erg lastig, zeker nu ik niets meer hoor. Soms zie ik heus wel iemand met armen en benen zwaaien en dan in één keer realiseer ik me dat ik geroepen word en dat ik kennelijk moet komen.

Mijn neus doet het echter nog prima en zo rook ik vanochtend zoiets lekkers bij het benzinestation! Mjammie, mijn neus achterna verliet ik het bos en stak ik de Rijksstraatweg over. Nadat ik de boel daar goed had besnuffeld, wilde ik weer naar het vrouwtje. Ik begrijp nog steeds niet goed wat er toen gebeurde, maar een lieve jongen probeerde me nog tegen te houden maar voordat ik het wist, stak ik pardoes over en liep ik zó tegen de aanstormende bus aan. Die gaf niet mee! Mijn pootje deed direct erg zeer en ik was toch wel wat de weg kwijt. 

Doordat ik een tracker heb, kon het vrouwtje zien dat ik het hele bos en de omgeving ben afgehinkeld op zoek naar mijn huis. Ondertussen waren er allemaal mensen naar mij op zoek, de buurvrouw, een andere dame en die aardige jongen en zelfs de meneer van de inmiddels gealarmeerde Dierenambulance! Toen ze me zagen was iedereen heel blij en kon ik eindelijk mijn pootje laten zien.

Na een spoedbezoekje bij de dierenarts kreeg ik pijnstilling en flinke rust voorgeschreven. Mijn grote zus houdt me nauwlettend in de gaten, terwijl ik mijn wonden lik.

Vrouwtje zegt dat ik door het oog van de naald ben gekropen. Ik denk niet dat ze bedoelt dat ik zo mooi slank ben, maar ik vermoed zo maar dat ik op de ochtendwandeling niet meer los kan lopen. 

Tja, mijn neus achterna gaan, is spannend, maar ook voor mij geldt: boem is ho!

Steun je ook de vrijwilligers van de DierenAmbulance?
Voor donaties aan de DierenAmbulance, klik hier!

 Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?

TimonLive 5
TimonLive 4
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1

PS Wil je ook een vriendje van mij adopteren? Dat kan via Stichting Vagabond-Pets

 

Let's make 2021 an Ahimsa year!

Op nieuwjaarsdag hoorde ik dit woord voor het eerst. En dit is niet zo maar een woord. Het betekent volledige geweldloosheid - of letterlijk: de afwezigheid van beschadiging/letsel/verwonding - en werd door Mahatma Gandhi geïntroduceerd in het Westen. Volgens Gandhi betekent ahimsa eenvoudigweg liefde.

Waarom zou ik daar nu een blog over willen schrijven?

Waarom zou ik níet over liefde willen schrijven?

Ik werd uitgenodigd om gedurende de komende maand heel bewust geen enkel wezen op wat voor manier dan ook geweld aan te doen. Geen geweld op fysiek, emotioneel, mentaal/psychisch vlak.

Mijn eerste gedachte hierover was dat ik niet zo'n gewelddadig typje ben, maar ik werd uitgenodigd dit eens onder een loep te leggen en dan ahimsa heel bewust toe te passen. Ik was hier zo door geraakt dat ik ook anderen wil uitnodigen om zich hier ook gedurende een maand lang aan te wijden. Als je dit een maand volhoudt, zal snel blijken dat dit een manier van leven is, lijkt mij zo.

Hier gaat het om de de verschuiving van onbewust naar het bewust geen enkele schade berokkenen aan anderen of jezelf, niet te vergeten. Schade kun je al berokkenen met een zo op het oog neerbuigende gedachte, een grappig bedoelde sarcastische opmerking of grap ten koste van een ander. Gedachten, daden, woorden, gebaren hebben altijd impact op jezelf en een ander. 

Door ahimsa bewust toe te passen, ontstaat er compassie, voor jezelf, voor anderen, respect voor moeder aarde en al haar bewoners. Je kunt je woorden zacht en vriendelijk laten zijn. Je daden zorgzaam en afgestemd. We kunnen naar elkaar luisteren, respecteren, vergeven, zegenen.

Let's make 2021 an Ahimsa year!

Voel jij je ook uitgenodigd? Laat het me dan via een persoonlijk berichtje weten. Wat is volgens jou een daad van ahimsa? Hoe pas jij het toe? Waar loop jij tegenaan? Welk resultaat ervaar jij van ahimsa?Ik ben echt reuze benieuwd naar je ervaring!

www.silent-touch.nl

Een luchtalarm en maar liefst twee regenbogen voor jou!

Net voor oud jaar is mijn eigen Schone Mama overleden in haar innig geliefde Mallorca. De crematie vond onlangs in zeer besloten kring plaats aldaar in aanwezigheid van haar drie kinderen. Vanaf mijn bank in de huiskamer was ik er deels online bij. Door o.a. haperende internetverbindingen heb ik uiteindelijk op eigen manier afscheid genomen, eenvoudig met een brandende kaars, een foto en een klein belletje, een mantra, een song en in stilte. 

Midden in mijn gebed ging het maandelijkse luchtalarm af. Het intense geluid bracht de tranen in mijn ogen. Ontroerd en ook wat ontdaan liet ik de klank door me heen gaan en liet mijn tranen de vrije loop. Mijn man belde me even daarna op en stuurde een foto van een regenboog, die op dat moment verscheen exact op de plek waar Moeder haar laatste rustplaats had aangewezen. Daar word je toch even net iets stiller van.

Een luchtalarm om je heengaan aan te kondigen en een regenboog om je overgang te markeren, het wonder van het leven zo zichtbaarder en tastbaar.

Ik ben nuchter genoeg om me te realiseren dat een luchtalarm maandelijks terugkeert en dat een regenboog regelmatig verschijnt. En toch...het exact samenvallen op zo'n cruciaal moment, geeft een diep vertrouwen. Vertrouwen in liefde, vertrouwen in een onzichtbare kracht die in ons allen is, voorbij tijd, voorbij ruimte, voorbij vorm. Dat dan ook nog een regenboog verschijnt op het moment dat mijn schoonmama haar laatste rustplaats bereikt, bevestigt het vertrouwen nog meer.

Zoals mijn moeder het - geroerd door dit event - op haar eigen wijze en vol ontzag verwoordde: 'Onze Lieve Heer heeft zich er ook nog eens mee bemoeid.'

Een afscheid in coronatijd nodigt zeker uit tot creativiteit, inventiviteit. Dit kan ons dieper samenbrengen. We zijn allen in staat om op andere manier dan we gewend zijn intens met elkaar te zijn. Het geeft ons kracht om ons hart dieper te openen en ook al zijn we niet met elkaar, dan juist kunnen we ons toewijden om in spirit & heart met elkaar te zijn.

 

www.silent-touch.nl

Wenkbrauwentaal

Daar zit ze. Stil. Rustig. Alleen haar hand beweegt gestaag op en neer. Het handschrift is ietwat beverig. Toen ze jong was móest ze met rechts schrijven, terwijl ze linkshandig was. Dat heeft nooit bijgedragen aan een schoonschrift. Wat nu ook niet helpt, zijn de reumatische verschijnselen in haar vingers. Toch schrijft ze met - voor mij bekende - lange halen. Hele kladblaadjes vol.
Ik zit op de trap en kijk naar haar. Ze weet niet dat ik haar bestudeer. Als ik de kamer in loop dan vraagt ze, zonder op te houden met schrijven:

Gwendolin, heb je een paperclip?
Nee, die heb ik niet.

Dan rommelt ze in haar tas en haalt een veiligheidsspeld tevoorschijn.
Met precieze bewegingen prikt ze kleine gaatjes in de talloze blaadjes en rijgt tot slot alle vellen aan de speld en knipt deze dicht.

Zo, nou stop ik er even mee.

Mijn moeder schrijft haar verhaal. Jaren, jaren heeft ze al geroepen dat ze een boek wilde schrijven, maar het kwam er niet van. Ze was te druk. Wel schreef ze voor allerlei clubbladen en richtte meermaals haar opinie aan de redacties van weekbladen, de bisschop met wiens daden ze zich niet kan verenigen tot aan de (zogenaamde) krant van wakker Nederland. Vaak bood ik aan haar verhalen op te nemen, of dat ze deze zelf kon inspreken, maar ze wil er tot op de dag van vandaag niets van weten.

Onlangs vond ze een oud dagboek. Haar dierbare herinneringen had ze destijds voor alle veiligheid in steno opgeschreven. Het geheime schrift was alleen zó geheim, dat ze haar eigen woorden niet meer herkende. Hoe dan ook, sinds kort is ze plotseling begonnen met het neerschrijven van haar verhalen, ervaringen, herinneringen.

Nee, je mag het nu nog niet lezen, zegt ze heel beslist, nog voordat ik mijn vraag heb gesteld. 

Onze 'wenkbrauwentaal' spreekt boekdelen, daar kun je een serie vol over schrijven. 

www.silent-touch.nl

Eén plus één is toch gewoon twee?

Ik zit op mijn werk als ik word gebeld door een onbekend nummer. Dat is meestal mijn moeder. Zij heeft een nogal eigenzinnige telefoon, waarbij niemand in de familie het voor elkaar krijgt nummerherkenning in te stellen. Dat we daardoor vaker telefonische verkopers aan de telefoon krijgen, nemen we maar voor lief.

Ik zit precies in een ingewikkeld rekenklusje voor mijn werkgever en verdiep me al enige tijd in een Exel sheet met lange berekeningen. Maar, als mijn moeder zegt dat ze dringend advies nodig heeft, laat ik alles vallen.

'Wat is er dan mam?'

Op gespannen toon legt mijn moeder uit dat haar lerares van de wekelijkse Engelse les heeft voorgesteld om in kleinere groepjes van drie à vier mensen bij haar thuis in haar zolderkamer te komen. De éne groep om 10.00 uur en de andere groep om 11.00 uur. Mijn moeder zucht en laat een lange stilte vallen...

'En wat is dan uw vraag, mam?'

Vervolgens legt ze enigszins geïrriteerd en verontwaardigd uit dat ze deze actie van haar juf bepaald niet kan waarderen, omdat de regering ons tenslotte vraagt om thuis niet meer dan twee mensen per dag uit te nodigen.

'Je hoeft het niet altijd met de regels eens te zijn, maar ik wil me er wel aan houden!
En dit is dus 5 te veel per dag en daar doe ik niet aan mee; ik houd me aan de voorschriften!', zegt ze er met grote pertinentie achteraan. In gedachten zie ik dan hoe ze haar kin de lucht in steekt en een zeer gedecideerde blik in haar ogen heeft.

'Eén plus één is toch gewoon twee! Dat is niet zo'n ingewikkeld rekensommetje, toch?'
Ik heb respect voor haar discipline, ook al ontzegt ze zichzelf hiermee een uitje.

Dan valt mijn blik weer op mijn scherm met de ingewikkelde berekeningen en grafieken en vraag mij grinnikend af wie er hier eigenlijk advies nodig heeft? 

And by the way,
At the end of the day
All is ok

www.silent-touch.nl