TimonLive - 9 Hondenbaan?

Vandaag liepen mijn vrouwtje en ik achter elkaar te sjokken. Zij sjokt omdat ze niet lekker is en ik sjok omdat ik al oud ben. Elke dag heb ik al moeite met opstaan en op gang komen, maar na even rekken en strekken en ongelooflijk lekkere hapjes en een kleine pijnstiller kom ik toch ook altijd weer mooi op gang. Hoewel mijn lijf met pensioen is, kwispelt mijn staart nog als een jonge god.

Hoeveel stappen hebben we al samen gezet, langs dit pad en andere wegen? Hoe vaak heeft mijn vrouwtje mij al moeten roepen om vooral geen poep te eten, terwijl ik dat reuze lekker vindt? Hoe vaak ben ik niet drijfnat uit het slootje gekomen en mijn vrouwtje nat gemaakt? Hoe vaak heb ik koekjes gekregen als ik kwam en ook als ik pas veel later kwam dan de bedoeling en mijn vrouwtje bijna ontplofte en ik me van geen kwaad bewust was?

Wie had nu toch ooit gedacht dat ik na zeven jaar asiel, in niet te beste omstandigheden in Polen, de respectabele leeftijd van 16 jaar zou behalen? En in zeer goede staat, al zeg ik het zelf! Mannen worden alleen maar knapper naar mate ze ouder worden en dat geldt beslist ook voor mij. Met mijn gedistingeerde grijze snuit verwarm ik menig voorbijganger.

Maar alle gekheid op een stokje: ik ben dankbaar, dankbaar voor dit veilige thuis, voor de mensen die me in Polen verzorgden, voor de mensen die me naar Nederland brachten en voor mijn meer dan geweldige baasje en vrouwtje en mijn harige vrouwelijke gevolg: Hanty, Ninja en Ninka.

Ik zie heus wel dat vrouwtje zich de laatste tijd niet zo goed voelt en ik doe mijn opperste best om haar op mijn oude dag een goed voorbeeld te geven. Ik kan haar mijn hondenbaan van harte aanbevelen:  wakker worden, uitrekken, plasje doen. Daarna lekker eten, rekken en op mijn gemak het eten laten zakken. Af en toe laat ik een knallende boer en een wind 'dat lucht op', denk ik dan. Vervolgens ga ik uit wandelen en snuffel ik een half uurtje in de buitenlucht. Lebber zonder gene een bak water leeg en plof neer op mijn mand, waarin ik urenlang kan wentelen en het mezelf zo comfortabel mogelijk maak. En: bovenal veel geknuffeld worden. Dit proces herhaalt zich een paar keer per dag. En alleen als het moet, werkelijk van me verlangd wordt, kom ik in actie: proforma blaffen tegen-ik-weet-niet-wie-of-wat-maar-het-klinkt-wel-stoer, baasjes beschermen en het huis bewaken. 

Deze hondenbaan bevalt mij prima; voor mij voorlopig geen carrière switch.

Relaxte groet van Timon! 

Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?

TimonLive 8 - Engeltje op mijn schouder! 

TimonLive 7 - Laten schrikken

TimonLive 6 - Boem is Ho!

TimonLive 5
TimonLive 4
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1

Voor het zingen de kerk in

Als ik naar mijn werk rijd, dan passeer ik altijd de kerk.  Het is een katholieke kerk. Meestal is hij gesloten, maar zo af en toe, zie ik dat de deur van de kapel open staat. Al jaren neem ik me voor om mijn gitaar mee te nemen en daar het Ave Maria te zingen. Ik werk al 16 jaar bij hetzelfde bedrijf dus je kunt wel nagaan hoe vaak ik daar langs rijd en hoe vaak ik deze gedachte heb. Een mooi voorbeeld van hoe je van alles kunt bedenken, maar dat er niets gebeurt als je niet tot daden overgaat.

En nu was het dan zo ver. Op een warme lentemorgen trok ik de stoute schoenen aan, bond mijn gitaar op mijn rug, stopte wat klein geld voor een kaarsje in mijn zak en ging op weg. Bijna een bedevaartstocht. Het voelde als een missie, die ik ter vervullen had.

In de kapel aangekomen, brand ik mijn kaarsjes, één voor vrede en één voor mijn moeder, die het op dit moment best wel moeilijk heeft en zing uit volle borst het Ave Maria, Gratia Plena, Dominus Tecum Ave Maria Clemens Maria. Mijn stem galmt fantastisch en ik herhaal de Latijnse mantra net zolang tot er geen besef van tijd meer is. Een stille traan van dankbaarheid biggelt langs mijn wang en absorbeer de stilte van het moment. Dan breng ik wat beweging in mijn inmiddels verkleumde handen, pak ik mijn handeltje op en bel aan bij de Parochie. De missie krijgt kennelijk een vervolg. De deur gaat open en een dame vraagt wat ik wil. 

'Ik wil graag zingen in de kerk.'

'Nou, dat is niet zo gebruikelijk. Wie bent u eigenlijk?', vraagt de dame terwijl ze mij ietwat verbaasd aankijkt.

Met een brede glimlach zeg ik mijn naam en ik voel me net een klein meisje dat een bijna 'onfatsoenlijke' vraag stelt. 

'Ik wil graag zingen voor vrede en voor mijn moeder, want zij heeft het nodig. Ik wil het hele 'team' aanroepen!', voeg ik er zachtjes aan toe. 

Ik bedoel dat 'team' niet oneerbiedig natuurlijk, maar God heeft voor mij zo'n brede betekenis, dat is meer een soort grandioos team van Liefde, Compassie, Vergeving, Geduld, mannelijke en vrouwelijke heilige wezens of energie in jou en  mij en in alles. Eigenlijk Dat-Wat-Onnoembaar-is-maar-in-ons-allen-is. Ga dat maar eens even uitleggen bij zo'n voordeur. Maar kennelijk was het noemen van mijn naam en uitspreken van de wens tóch voldoende en werd ik binnengelaten in een volkomen verlaten kerk. De dame keek dan misschien wat fronsend, maar ze was zéker ook welwillend.

Uiteindelijk vind ik een plekje onderaan de trap van het altaar. In de kerk is het ijskoud en donker. Er valt wel wat licht naar binnen via de glas-in-lood-ramen, waardoor het geheel toch ietsje wordt opgelicht.

Dan zing ik het gebed dat Jezus aan ons gaf, maar dan in de oorspronkelijke taal, Aramees. Het wordt ook wel 'The Lord's Prayer' genoemd. De ruimte van de kerk nodigt uit tot voluit zingen. Mijn stem danst als vanzelf vrijuit en er barst een ongekend volume los, waarvan ik niet wist dat dit in mij bestond. Terwijl ik zing, denk ik plotseling aan mijn vader. Hij zong altijd vol overgave in een kerkkoor en ik begrijp weer dieper hoe heerlijk dat voor hem moet zijn geweest. Ooit vond ik hem daarin wat overdreven....'maar, papa, ik lijk steeds meer op jou!'.

Het gebed weerklinkt tot in het topje van de kerk en vervult mijn hele wezen.

Ik geniet er intens van, met volle teugen. Ik word er blij van, gelukkig, dat ik daar zit, zingend voor de wereld, voor mijn moeder, voor vrede voor jou en mij.

Daar...op die trede..The Lord's Prayer op mijn lippen en met The Lord God als mijn luisteraar.

www.silent-touch.nl
 

Vredesvlag ☮🕊🧡💚💙🤎🤍💛💜🕊☮

De afgelopen maanden zie ik de vlag van Oekraïne wapperen, niet alleen bij vele huizen, maar ook bij diverse restaurants, openbare gebouwen en ook bij een aantal overheidsgebouwen. Zelfs velen hebben hun profielfoto's aangepast naar de blauw/gele kleuren. De oorlog die gaande is tussen Rusland en Oekraïne grijpt ons allen aan.  

Het zien van die wapperende vlaggen raakt mij keer op keer. Ik krijg er tranen van in mijn ogen. Er zijn zoveel oorlogen gaande, waarom is daar niet gelijke aandacht voor? Ik denk aan landen als Afghanistan, Myanmar, Syrië en zelfs ín Oekraïne woedt er al jaren een oorlog. Is het dan niet zo dat vele mensen, waaronder vele kinderen sterven van de honger, elke minuut? Stilletjes vraag ik me af wat het hijsen van een vlag van één specifiek land nu precies toevoegt aan vrede?

Het onderliggende sentiment begrijp ik, want we willen onze solidariteit laten zien. Ook weet ik dat iedereen volkomen vrij is om een persoonlijke keuze te maken en ik respecteer dat volledig. Toch blijft er iets knagen.

Het moge duidelijk zijn dat een oorlog voor alle partijen afschuwelijk is. En misschien wel juist daarom blijf ik hopen dat we ons allemaal inzetten voor vrijheid en vrede voor iedereen.

Mahatma Ghandi's boodschap is ongelooflijk actueel:

I offer you peace, I offer you love, I offer you friendship
I see your beauty, I hear your need, I feel your feelings.
My wisdom flows from the highest Source.
I salute that Source in you.
Let us work together, For unity and peace.

Mahatma zei er niet bij dat dit makkelijk of eenvoudig zou zijn, maar Mahatma nodigt ons allemaal uit om sámen te werken, voor eenheid en vrede. De grootste uitnodiging is om vrij van oordeel te blijven en elke keer vanuit compassie en liefde te blijven kijken naar slachtoffers en daders en daar ook naar te handelen. Een oorlog kent tenslotte alleen maar slachtoffers, aan beide zijden. Eén blik op de geschiedenis maakt dat helder. Mahatma roept op tot bewustwording dat we allen uit dezelfde bron geschapen zijn en niemand uitsluiten. Zie de ander als jezelf.

De onpartijdige witte vlag met de duif is een alom erkend en liefdevol teken van vrede. Hoe zou het zijn om uiting te geven aan onze wens voor vrede en compassie op een wijze die iedereen omsluit, een onpartijdige boodschap van genade voor iedereen? In gedachten zie ik dan overal deze vlag wapperen, die iedereen eraan herinnert wat ons edele streven is: vrede.

Het hijsen van de Vredesvlag voor iedereen, voor alle landen, voor alle partijen, voor alle mensen zou een mooi en krachtig antwoord kunnen zijn. Geen rood,wit, blauw of zwart rood geel of geel blauw, maar een eenvoudige duif? En daarnaast gaan we door met het helpen van alle slachtoffers, vanuit het oogpunt van vrede.

Vergeeft u het mij maar, dat ik met u deel wat er op mijn hart ligt. Ik hijs de vredesduif in mijn hart en daar wappert hij voor iedereen.

 ☮🕊🧡💚💙🤎🤍💛💜🕊☮

www.silent-touch.nl

Het einde brengt een begin

Ietwat bedremmeld kijkt ze de slaapkamer van haar moeder rond. Waar moet ze beginnen? De afgelopen weken heeft ze afscheid genomen van haar moeder. De band met haar moeder was diep, hartstochtelijk, intens. Haar moeder had een onstuimig, hartstochtelijk en wisselvallig karakter, waardoor het niet altijd even makkelijk was, maar er was altijd liefde, nog steeds. Terwijl ze stilletjes door de kamer loopt en de kledingkast opentrekt, trekken de laatste liefdevolle momenten met haar moeder aan haar voorbij. Ja, het was een sterke vrouw, levendig, onafhankelijk, eigenzinnig en ze stak haar mening niet onder stoelen of banken, ook niet voor de lieve vrede. Dat laatste was best wel eens handig geweest, mijmert Mariëtta.

Mariëtta laat met een liefkozend gebaar haar vingers glijden over de stapels keurig opgevouwen, gestreken kledingstukken en de hangertjes met jurken en bloesjes, die ze stuk voor stuk herkent. Onder in de kast staan met militaire precisie schoenen, slippers en slofjes naast elkaar. Naast haar vrijheidszin, zat er misschien ook een bijna dwangmatige netheid in haar moeder?

Met dezelfde praktische instelling als haar moeder, komt Mariëtta plotseling in beweging en verzamelt ze de inhoud van de kledingkast op het bed. Elk kledingstuk wordt uitgevouwen en keurig weer opgevouwen. Spontaan drukt ze een kus op de eerste blouse en bedankt ze het kledingstuk voor de trouwe 'dienst' die ze haar moeder heeft bewezen. Stuk voor stuk gaan de kledingstukken door haar handen en ze merkt pas dat ze huilt als ze met haar hand over haar natte wangen veegt. De tranen zijn een mengelmoes van pijnlijke en mooie herinnering, van afscheid, van liefde. Haar handen gaan gestaag door. Dit voelt zo kloppend. Alle spullen van haar moeder, die zij met liefde heeft gedragen en die haar moeder met zorg heeft behandeld, verdienen ook een laatste liefkozend bedankje en afscheid.

Met groeiend enthousiasme en vastberadenheid gaat Mariëtta nu systematisch door de kleding, de schoenen, de talloze shawls, kettingen, kleine hebbedingetjes en één voor één belanden ze nu op de stapels ter verdeling. Een buurvrouw, een buurjongen, de werkster, de masseuse, oude vrienden, een vluchteling, een goed doel. Mariëtta gaat door met de taak, waar ze zo tegenop zag en merkt al snel, dat het geen taak meer is, maar een uiting van dankbaarheid en liefde.

Dag na dag gaat Mariëtta naar het huis van haar moeder, dat leger en leger wordt. Vol toewijding zegent ze alles wat door haar handen komt en wenst het een goede reis. Doos na doos en meubelstuk na meubelstuk wordt opgehaald door dankbare mensen. Alles vindt een goede plek, een goede eigenaar of een fijne bestemming.

Het huis wordt kaler en de energie verandert. Als alles leeg is, kijkt Mariëtta met dankbaarheid en tevredenheid om zich heen. Het verdrietige afscheid, is als een begin geworden. Een begin voor de reis van haar moeder in de innerlijke werelden. Een frisse start van het huis om nieuwe bewoners te ontvangen. Een nieuw thuis voor alle spullen die andere eigenaren zullen omringen. Last but not least: een begin voor haarzelf.

Diep van binnen borrelt er een lach op. Ze werpt haar handen omhoog en dankt tot slot het huis, de trap, de deuren, de ramen, de kamers. Een laatste traan vermengt zich met haar glimlach en veroorzaakt in haar hart een bijna zoete pijn.

Resoluut draait ze voor de laatste keer de sleutel om. 

De cirkel is rond en het is goed.

Meer lezen over Stervensbegeleiding?

De Elfstedentocht anno 2022 - Een convoy van vrijheid, vrede en liefde

Het is me gelukt! De Elfstedentocht! Helemaal uitgereden. Totaal onvoorbereid en ongetraind stond ik aan de start met nog een hele rij enthousiastelingen en ik heb het volgehouden tot aan het einde aan toe. Dat einde was niet bitter, maar zéker zoet en smaakt naar meer.

Andere deelnemers, jong en oud, straalden stuk voor stuk enthousiasme uit voor Vrijheid, Vrede, Integriteit en getuigden van een enorm Doorzettingsvermogen. Die Friezen zijn een aanstekelijk volk en ik voel me dan ook als een vis in het water in deze Elfstedentocht.

Als een volleerde koningin wuif ik naar de talloze mensen langs de kant van de weg. Ik begin te begrijpen hoe Maxima zich moet voelen. Tranen wellen in mij op door de intens lange stoet én alle support langs de weg. De eenheid is tastbaar, zichtbaar, voelbaar. Zowel de Nederlandse als de Friese vlag wordt door velen gedragen. We zijn trotse Nederlanders en bereid ons land te behoeden voor het afglijden naar een controlemaatschappij.

Slecht een enkeling schudt meewarig het hoofd of houdt een hand beschermend voor de ogen, zoals een oogklep, om maar niet te hoeven zien. Of een overijverige politieagent die een boete uitdeelt omdat er getoeterd wordt. Hoe opvallend is het verschil in energie. De deelnemers van deze vrijheidstocht jubelen, zijn blij, vrij en enthousiast en staan in schril contrast met die enkeling, die met een afwijzende houding, gebogen wegduikt.

In de normale nieuwsbronnen vinden we niets terug van deze tocht of die andere tochten die in Nederland en de rest van de wereld worden georganiseerd. Welnee, stel je voor dat we positieve geluiden zouden laten horen van een groeiende groep kritische mensen? Stel je voor dat we de wereld moeten laten weten wat er in Canada gebeurt. Nee, daar waagt NOS e.a. zich niet aan. Gelukkig zijn er andere kanalen, alternatieve media, onlinegroepen en zijn er mensen met drones, zodat we weten dat we niet alleen staan.

De truckers in Canada hebben de hele wereld aangestoken. Together we stand...or drive, or skate or walk!

Dit is niet een beweging tégen vaccineren. Nee. Dit is een beweging voor vrijheid, gelijkheid en vrede, het handhaven van artikel 1 van onze Grondwet.

Mainstream wil het niet weten, Mainstream wil het niet publiceren. Mainstream lijkt alleen propaganda te maken voor de overheid. Daarom delen we het zelf maar! Deel je mee?

 www.silent-touch.nl voor bewustwording

 

 

 

Discrimineert God?

Terwijl de persconferentie gaande is, buig ik me over mijn toetsenbord. Mijn vingers trillen en mijn hart bonst.

Er moet me echt iets van het hart. Vandaag werd ik weer fijntjes herinnerd aan de verharding binnen de maatschappij. Ik ben gevaccineerd en heb ook Covid gehad. Echter, mee doen aan een QR-maatschappij is voor mij een no go. Mijn hart klopt voor iedereen en ik sluit geen Medelanders uit.

Ik ben hier ook gelukkig niet alleen in. Met mij zijn ongelooflijk veel mensen over de gehele wereld in verzet. Mensen gaan massaal de straat op, medici en parlementariërs beginnen zich uit te spreken en er worden vele manifestaties voor vrijheid georganiseerd. Er zijn lichtjestochten in grote steden tot in de kleinste gehuchtjes aan toe en de truckers in Canada komen langzaam maar zeker op stoom. Deze berichten komen boven drijven, ondanks het feit dat mainstream media er niets over meldt. En toch lijkt het wel of al deze mensen niet worden gehoord. Hoe dan? Ik vraag het me echt af: Hoe dan? Kan iemand mij dat vertellen?

Ik lees dat Covid gereduceerd is tot een griep. Ik bestudeer de berichten over vaccinatieschade en het negatieve effect van mondkapjes. Er zijn inmiddels bewijzen dat lockdowns en een QR-code niet en zelfs averechts werken. En toch....onze regering blijft erop hameren en voert het zelfs in. Ik snap er niets van. Ik begrijp niet waar ze met ons, het volk, heen willen. Ik begrijp niet wat de bedoeling is. Ik kan het één niet rijmen met het ander. Het klopt gewoon niet.

Ik heb me er inmiddels bij neergelegd dat ik niet meer in mijn geliefde zwembad kan spartelen, maar vandaag stapte de Discriminatie en Uitsluiting onverwachts en keihard binnen in mijn persoonlijke leven:

Vandaag werd mij gevraagd of ik een reservering wilde maken om met een groep mensen, waar ik ook toe behoor, een borrel te gaan drinken. Tenslotte is de horeca weer open, werd eraan toegevoegd. Ik voelde een pijn in mijn hart en keek de vraagsteller aan en zei:

'Nou, ik vind het wel lastig, want ik kan er dan niet bij zijn'.

'Hoezo niet?'

'Omdat ik geen QR-code heb', stamelde ik wat onhandig.

'Je bent toch gevaccineerd?'

'Ja, maar ik wil niet meewerken aan een maatschappij van uitsluiting en discriminatie.
Ik wil een heel groot gedeelte van mijn Medelanders niet uitsluiten'.

'Ach, het gaat maar om 10% van de bevolking', was het bijna laconieke antwoord en eraan werd toegevoegd: 'Jammer hoor dat je er niet bij bent'.

'Ik vind het zelf niet zo jammer dat ik er niet bij kan zijn, want zoals gezegd wil ik zelf niet meewerken aan het buitensluiten van een grote groep mensen'.

In plaats dat ik dan nog iets heel pakkends kan uitbrengen, ben ik vooral met stomheid geslagen.

Heel geciviliseerd concluderen dat we het hier dus niet over eens zullen worden en dat iedereen zijn eigen keuze heeft en dat we dat moeten respecteren.

Maar hoe geciviliseerd we dan ook zijn, uitsluiting klopt nooit. Niet voor niets hebben we dit ook met elkaar vastgelegd in artikel 1 van de Grondwet.

Ik voel zo'n pijn in mijn hart. Ik ben boos en verdrietig tegelijk.

Niemand hoeft te laten weten of je een besmettelijke ziekte heb, of je een SOA hebt of dat je schimmeltenen hebt. Nee, dat hoeft niet. Je hoeft niet te melden of je kanker hebt, of je anti-depressiva slikt, suïcidaal bent of je een zedendelict op je naam hebt. Nee, dat hoeft niet. Je hoeft niet te melden of je onbetaalde boetes hebt, je kinderen slaat, je vriend verkracht. Nee, dat hoeft niet. Maar we moeten wél weten of je een vaccinatie hebt gehad. Niet de BMR of de DKTP of de Tetanus. Nee, dat hoeft niet, maar wel het covid-vaccin. Het klopt gewoon niet.

Ik realiseer me weer: Ik word gewoonweg uitgesloten, gediscrimineerd grond van een vaccinatiegraad. En het raakt nog meer omdat het gebeurt door iemand die me lief is, die ik het allerbeste wens, die ik al jaren ken en die ogenschijnlijk niet om mij geeft.

'Zo steunen we de horeca', was de redenatie.

Ach, ik wil ook graag de horeca steunen en sporten, maar als mijn buurman dat niet kan om redenen van een vaccinatiegraad, hoe kan ik er dan in godsnaam van genieten? Niet, gewoonweg: niet!

Het doet pijn, het raakt en het maakt me verdrietig en radeloos.

Nu, terwijl ik dit schrijf, kan ik mijn gedachten wat ordenen.

We mogen niet vergelijken met WOII, maar mijn gedachten glijden ongewild daarnaar toe. Hoe zat dat met de Joden in WOII? Niet om te vergelijken, want hun leed is niet te vergelijken, maar puur om de uitsluiting, waarmee de ellende begon. Hoeveel procent waren zij van onze samenleving? En we hebben het dan over mensen hè? Geen dingen, maar mensen die in één keer worden gereduceerd tot PROCENTEN.

en dat is dan 'Jammer?'

Jammer?

Jammer?

De wereld is gek, deze regering drukt er iets doorheen en het is angstaanjagend dat mensen dit klakkeloos volgen, ten koste van hun medemens.

De wereld staat in brand en ik bedenk me ook dat dit kennelijk moet, want alles zal zichtbaar moeten worden: het tekort, de discriminatie, het gemak waarmee mensen elkaar uitsluiten, elkaars vrijheid ontnemen, de lichamelijke integriteit afnemen, de ziekmakende intolerantie om elkaar te gaan controleren op een vinkje.

En toch, ik blijf vertrouwen!

Vertrouwen op mijn Medelanders, die wakker worden, op de liefde in mijn hart, de liefde voor iedereen, de goedheid in elk mens, de liefde voor de wereld en die stem in mijn hart, die blijft roepen, dat God niet discrimineert.

God is Love God.

'Stop de tirannie' - 2 januari 2022 Amsterdam

Verwonderd kijk ik naar de rij ME'ers die de weg blokkeert naar het Museumplein. In twee rijen staan ze in het zwart gekleed, met helmen, stokken en schilden gereed voor de aanval. Het lijkt wel een oorlogsveld. Hun ogen schieten af en toe oplettend van links of rechts. Ze doen hun werk, schiet het door me heen. Wij mogen daar niet langs en wij zijn zéker niet van plan om ze te provoceren, want wij komen voor koffie. Dus wij - een groep van ongeveer 75 koffiedrinkers - blijven allemaal staan, rustig. Sommigen maken muziek, anderen praten met elkaar, velen hebben al een coffee-to-go in de hand.

Dan klinkt er vanaf het Museumplein een golf van protest uit de verzamelde menigte. Onze groep wordt daar wat onrustig van. Wat is er aan de hand? Er wordt daar toch alleen maar koffie gedronken? Vanuit de verte horen we honden blaffen, we zien politie te paard en heel veel politiebussen. Daar zit geen koffiebus tussen. De spanning begint duidelijk op te lopen. De boven het plein cirkelende helikopter en drones, geven een angstaanjagend geluid en het voelt als een oorlog.

Ik begrijp mijn land niet meer, ik begrijp mijn regering niet meer, ik begrijp de burgemeester niet meer en ik herken mijn geboortestad niet meer.

De stad waar ik in ben geboren was er een van vrijheid, was er een van ontspannen gekte, iedereen kon zichzelf zijn. De stad waar ik ben geboren was er een van gezelligheid, kroegjes, pleintjes, opstoppinkjes en scheldpartijtjes die snel werden opgelost. Deze stad was er een van rariteiten, van uitzinnig uitgedoste mensen tot keurige burgers, van winkelende mensen en schoolgaande kinderen. De stad waar gewoon iedereen welkom is. En nu sta ik daar voor een rij ME'ers en kan niet eens naar 'mijn' Museumplein.

Nee, het is verboden. We mogen niet demonstreren en we mogen geen koffie drinken met elkaar. Ligt Amsterdam nog wel in vrij Nederland of is het verplaatst naar een ander land, waar een dictatuur heerst? Ik ben verdrietig en voel me in de steek gelaten. Mijn grondrechten worden me ontnomen en daarmee mijn vrijheid.

Dit schiet allemaal door mij heen als er vanuit een zijstraatje een keurige Amsterdamse dame rustig komt aangelopen. Ze houdt een klein bordje vast met daarop de tekst: 

'Stop de tirannie'

Dan breekt er iets in mij. Ik kan er niets aan doen. Pal voor die rij ME-ers breek ik helemaal. Ik huil. Ik ben wanhopig. Ik tril en voel me verscheurd van binnen. Ze vangt me op in haar armen en fluistert me toe dat ik moet volhouden en dat het goed komt.

Diepe gevoelens van ellende, onmacht, ongeloof, verdriet en angst golven door mijn lichaam en we houden elkaar wanhopig vast alsof we elkaars laatste reddingsboei zijn. 

Helemaal bewust blijven in deze storm die in mij waart, tezamen met de diepe liefde die er tussen mij en deze onbekende vrouw is, maakt dat de storm ook weer kalmeert. Godzijdank ken ik de weg van meditatie, denk ik grimassend in mezelf. We kijken elkaar aan en de liefde en vriendschap is onmiskenbaar. Zij bedankt mij, ik bedank haar en onze wegen scheiden zich heel natuurlijk.

Na dit voorval vertrekt de groep via een zijstraat. We omzeilen op die manier de blokkade en kunnen al snel aansluiten bij de optocht richting Westerpark. Het Museumplein blijkt achteraf te zijn schoongeveegd. Tussen de duizenden mensen valt er geen onvertogen woord. Hier en nu herken ik weer dat Amsterdam van ooit, van vrijheid, van kameraadschap, van eensgezindheid, van verscheidenheid, gezelligheid en van kleur. Na een lange wandeling kruist de dame met het bordje nog een keer mijn pad en ik lees wat op de andere kant van het bordje staat 'Immuun voor dwang. Kort maar krachtig, een vrouw naar mijn hart.

Ik denk aan de speech van onze Koning op 5 mei 2021 op een lege Dam, waarin hij ons aanmoedigt om niet weg te kijken, niet weg te zetten, niet uit te sluiten en ga niet normaal te vinden wat niet normaal is. Nu staan we niet op een lege Dam, maar in een overvol Amsterdam, maar zijn woorden klinken overal om mij heen: 'ga niet normaal maken wat niet normaal is'. Heldere taal waarin de waarden van een koninkrijk (=de rechten van de mens; de rechtszekerheid; deugdelijkheid van bestuur in het land) doorklinken.

Wat mij betreft is tirannie niet normaal. Uitsluiting is niet normaal. Overtreden of inperken van grondrechten is niet normaal. Ondeugdelijk bestuur is niet normaal.

Het volk heeft de Koning gehoord en wij zullen de koninklijke weg bewandelen.

#bewustwording

#wakkerworden

#vrijheid